Έντυπη Έκδοση

ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΣΤΗΝ ΚΕΦΑΛΟΝΙΑ ΤΩΝ ΤΣΑΚΙΣΜΕΝΩΝ ΣΠΙΤΙΩΝ, ΤΩΝ ΒΡΕΓΜΕΝΩΝ ΣΚΗΝΩΝ, ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΦΟΒΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ

Η ζωή, όμηρος στο βασίλειο του Εγκέλαδου

Ξημέρωμα στη γη που τρέμει. Η θάλασσα λάδι, τα σπίτια όρθια, τα εξωτερικά φώτα στις αυλές αναμμένα. Οι πληγές στο νησί δεν φαίνονται τη νύχτα. Και η απόλυτη ησυχία ξεγελάει. Αδειοι οι δρόμοι, αυτοκίνητο πουθενά. Λες και έφυγαν όλοι από το Ληξούρι κι έμεινε μόνο «εκείνος» που «βαράει» κάθε τόσο τη γη «σαν το καπάκι της κατσαρόλας» και δεν αφήνει κανέναν να ησυχάσει. Μόνο τα σκυλιά τον συνήθισαν και δεν ουρλιάζουν πια.

Ψηλά στο σκοτεινό περιφερειακό δρόμο, εκατοντάδες μάτια ορθάνοιχτα. Σαν άγρια νυχτοπούλια, επιτηρούν από ψηλά ό,τι απέμεινε από τις φωλιές τους οι κάτοικοι του Ληξουρίου. Και είναι έτοιμοι να ορμήξουν στον πρώτο πλιατσικολόγο που θα εκμεταλλευθεί την έκρυθμη κατάσταση και θα τολμήσει να λεηλατήσει ζωές θαμμένες εδώ και δύο βδομάδες κάτω από τα χαλάσματα. «Αυτός είναι ο λόγος που δεν πήγαμε να μείνουμε στο καράβι» παραδέχονται.

«Εχω αφήσει ανοιχτά τα φώτα του σπιτιού και κοιτώ. Κοιτώ από ψηλά το σπίτι μου. Το μεγάλο σοκ είναι το βράδυ. Τη νύχτα φοβάσαι περισσότερο. Πέφτει το σκοτάδι, δεν κυκλοφορεί ψυχή κι ακούς τις πέτρες να χτυπιούνται μεταξύ τους και είσαι σίγουρος ότι στην επόμενη που θα δώσουν, θα βουλιάξει το νησί» λέει ο Σπύρος Πετράτος, συνταξιούχος α' μηχανικός. Στριμωγμένα στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου τα παιδιά του.

«Κούτρουλος»

Στο φως της ημέρας, το οδοιπορικό σ' αυτή την πλευρά του νησιού είναι σαν περιήγηση σε μακέτα απρόσεχτου αρχιτέκτονα που σκόνταψε, καθώς τη μετέφερε. Η ζωή εδώ έγινε «κούτρουλος κουβάρ», που λένε οι Κεφαλονίτες. Το λιμάνι μισογκρεμισμένο, μια σειρά ιστιοπλοϊκών ριγμένα το ένα πάνω στο άλλο. «Ο Θεός δεν βοήθησε ούτε τις εκκλησιές» λένε οι κάτοικοι. «Δες τα καμπαναριά. Είναι τσακισμένα».

Δεκάδες σπίτια χαρακτηρισμένα με πράσινα Χ. «Τους τελείωσε το κόκκινο σπρέι και έβαλαν πράσινο» λέει η Μαίρη, καθώς φτυαρίζει τα υπάρχοντά της μέσα από το σπίτι της, στις εργατικές κατοικίες. Αγωνιά για το μέλλον. «Αν φύγω», λέει, «ποιος μου εγγυάται ότι δεν θα χάσω το οικόπεδο; Σε λίγες μέρες θα τα γκρεμίσουν. Αν νοικιάσω αλλού, λένε ότι δεν θα 'χω πια δικαίωμα εδώ». Δακρυσμένα μάτια. «Τριάντα ένα χρόνια ζω εδώ. Εδώ μεγάλωσα. Κι εδώ απέναντι έπαιζα», λέει δείχνοντας την αποδεκατισμένη παιδική χαρά. Από πίσω ένα εμπορικό κέντρο, καινούργια κατασκευή -γκρεμίστηκε πριν προλάβει να ανοίξει.

Το γήπεδο μπάσκετ, στέγη για ηλικιωμένους Το γήπεδο μπάσκετ, στέγη για ηλικιωμένους Οι λέξεις στο Ληξούρι αλλάζουν έννοιες. Το μπλε στρώμα γυμναστικής έγινε κρεβάτι για δεκάδες άπορους ηλικιωμένους. Κρεβατοκάμαρα είναι το γήπεδο μπάσκετ. Σπίτι για πολλούς είναι πια το αυτοκίνητο ή ο χώρος του ΠΙΚΠΑ ή οι σκηνές στο γήπεδο του Αγίου Αντωνίου -που έμοιαζαν με κατάρτια στη χθεσινή καταιγίδα. Λίγοι επέλεξαν να μείνουν εδώ. Σήμερα στεγνώνουν τα ρούχα τους στη λιακάδα και συζητούν το χθεσινοβραδινό τσακωμό. «Τσακώθηκαν κάποιοι για πολιτικά. Ο ένας ήταν με τον Τσίπρα, ο άλλος με τον Σαμαρά». «Και τελικά ποιος κέρδισε;» ρωτάω. «Ποιος να κερδίσει, κοπελιά; Και οι δύο είναι χωρίς σπίτι. Η βλακεία κέρδισε!».

Μουσείο

Σουπερμάρκετ για τους σεισμόπληκτους σημαίνει επίσκεψη στο Μουσείο. Εκεί έχει στηθεί ένα παντοπωλείο αλληλεγγύης, για να στηρίξει τις οικογένειες του Ληξουρίου. «Εδώ γίνεται εισροή και διανομή τροφίμων και νερού. Υπάρχει αθρόα προσφορά. Είναι ο μόνος κατάλληλος αποθηκευτικός χώρος» επισημαίνει ο δημοτικός σύμβουλος Διονύσης Αραβαντινός. «Είμαστε ελαστικοί» λέει ακούγοντας έναν ηλικιωμένο να ζητά περισσότερα μπουκάλια νερό. «Είναι μολυσμένο το νερό! Μας το φώναξαν από τις ντουντούκες» λένε οι κάτοικοι. Την ίδια ώρα οι υπεύθυνοι της ΕΥΔΑΠ επισκευάζουν τους σπασμένους σωλήνες. «Το τελευταίο δείγμα είχε βγει καθαρό. Αν δεν είχε γίνει ο δεύτερος σεισμός θα είχε γίνει άρση απαγόρευσης. Τις επόμενες μέρες θα πάρουμε και πάλι δείγμα. Θεωρούμε ότι δεν υπάρχει πρόβλημα» λέει ο επικεφαλής.

Εντεκα το πρωί, ο κόσμος επιστρέφει στην κεντρική λεωφόρο Μπασιά, του Ληξουρίου. «Τι κάνεις; Το σπίτι καλά;» λένε όταν συναντιούνται. Η πλατεία γεμίζει παιδιά. Κόσμος στις καφετέριες, με κάθε σεισμό ξεκινούν τα στοιχήματα: «Πόσα Ρίχτερ ήταν;». Ψάχνουν στα κινητά. Οι νεότεροι έχουν κατεβάσει κάποια εφαρμογή, για να ενημερώνονται για το σεισμό.

Ανθρωπιστική βοήθεια Ανθρωπιστική βοήθεια «Τέτοια είχαμε»

Η βροντή και το δυνατό τράνταγμα μερικών δευτερολέπτων, που σε εμένα προκαλεί ταχυπαλμία, στους Ληξουριώτες προκαλεί γέλια. «Τίποτα δεν είναι αυτό. Αστείο κούνημα. Σεισμάκια τέτοια είχαμε πάντα. Αυτά είναι ίσα για να μην ξεχνιόμαστε. Πού να έβλεπες το δεύτερο...» λέει ο Παναγής Λεγάτος, καθηγητής του ΕΠΑΛ. Τα εργαστήρια του Λυκείου έχουν σοβαρές βλάβες και πρόκειται να στεγαστούν σε λυόμενα. Τα είδα να βγαίνουν από το ferry που ερχόταν από Κυλλήνη μέσα στην καταιγίδα της Πέμπτης, «αυτή που έκανε τα σπίτια μας λίμνες». Φορτωμένες πάνω στις νταλίκες, τρεις αίθουσες χωρισμένες στη μέση -στην πορεία θα ενωθούν και θα γίνουν τάξεις. «Να! Ετσι άνοιξε το σπίτι μου. Μα τον Αγιο! Δες το, έτσι όπως αυτό, στη μέση. Στον πρώτο σεισμό άνοιξε μια σχισμούλα στη σκεπή σαν κουμπαράς. Στο δεύτερο αποτελειωθήκαμε. Χωρίστηκε το σαλόνι στα δύο».

Παραμονές του Αγίου Χαράλαμπου, πολιούχου του Ληξουρίου που γιορτάζει στις 10 Φεβρουαρίου, «είχαμε αργία. Μόνο γλέντι, μουσικές και χαρές» λένε οι κάτοικοι. «Τώρα ακούς φτυαρίσματα. Πώς σκάβουν για τους νεκρούς στον τάφο; Ετσι και σε μας. Θαφτήκανε όλα μου τα υπάρχοντα» λέει ο κ. Παντελής.

15% ακατάλληλα

«Οικοσκευή δεν έμεινε πουθενά, σε κανένα σπίτι. Υπολογίζουμε ότι περίπου το 15% των σπιτιών είναι ακατάλληλα. Τα εμπορικά καταστήματα είναι όλα κατεστραμμένα. Ανυπολόγιστες ζημιές. Η κατάσταση είναι αποκαρδιωτική» σημειώνει ο Σπύρος Χιόνης, εκπρόσωπος της Περιφέρειας. Μαζί με ένα κλιμάκιο οργώνει τους δρόμους του Ληξουρίου και καταγράφει τις ζημιές των καταστημάτων.

Στον δρόμο προς τον Αγιο Δημήτριο οι ζημιές πληθαίνουν. Στάση για βενζίνη. «Τρία ράμματα. Φτηνά τη γλίτωσα» λέει ο βενζινάς δείχνοντας τις πληγές στο πρόσωπο και τα χέρια του.

«Αυτοί οι σεισμοί άλλαξαν τη ροή της ζωής της Παλικής. Σε πιάνει δέος. Δεν το 'χουμε ξαναζήσει ποτέ αυτό. Αυτό το μπαμ κάτω από τα πόδια μας είναι τρομερό. Δεν έχουμε βιώσει ξανά τέτοιο τρόμο. Το σπίτι μου μπορεί να μην έχει μεγάλες ζημιές τώρα. Η ζωή όμως εδώ είναι δύσκολη ψυχολογικά. Το μυαλό του ανθρώπου είναι σ' αυτό: ένας τρίτος σεισμός θα μας τελειώσει. Ειδικά αν είναι έτσι, σαν του '53» τονίζει, γυρίζοντας κυκλικά το χέρι του σαν να ανακατεύει τη γη με κουτάλα, ο δάσκαλος του 1ου Δημοτικού Ληξουρίου, Θανάσης Βουτσινάς. «Ή μένεις για πάντα ή είσαι μελλοθάνατος, κάτω από το σπίτι σου» συνεχίζει ο ίδιος. «Μετά από ένα διάστημα όλα ξεχνιούνται. Και η ζωή θα ξαναβρεί το ρυθμό της. Τώρα όμως το αντίθετο πρέπει να γίνει. Πρέπει να θυμηθούμε καθώς χτίζουμε. Να μην ξεχάσουμε τι σημαίνει κακή κατασκευή».

Δύο βδομάδες μετά τον πρώτο σεισμό, τα πιάτα στο ιστορικό γηροκομείο Ληξουρίου βρίσκονται ακόμα πάνω στο τραπέζι. Αντί για φαγητό έχουν μέσα σπασμένα ντουβάρια και τριμμένους σοβάδες. Τους τα «σέρβιρε» ο σεισμός, ο οποίος έδωσε το τελειωτικό χτύπημα στο κτήριο που στο Β' Παγκόσμιο ήταν διοικητήριο των Γερμανών. Μέχρι πρόσφατα ήταν ένα αυτάρκες ίδρυμα που ιδρύθηκε από τους ντόπιους για να περιθάλπει ανήμπορους ηλικιωμένους.

Αυτοψία στο χώρο. Ενα βιαστικό μπες-βγες. Η καταστροφή δεν είναι εμφανής απ' έξω. Πρέπει να σπρώξεις την πόρτα, το κούφωμα της οποίας έχει παραμορφωθεί, για να μπεις στο πλημμυρισμένο κτήριο, με τους γκρεμισμένους τοίχους. Ενα τμήμα της σκεπής έχει αποσπαστεί. Εδώ βρίσκεται ο θάλαμος τον τροφίμων.

«Εκείνο το βράδυ, πλησιάζοντας το κτήριο άκουγα απ' έξω τα ουρλιαχτά και τα κλάματα των παιδιών». «Παιδιά» αποκαλεί ο κ. Μάκης Γερουλάνος, υπεύθυνος του Γηροκομείου, τους ηλικιωμένους. «Εβδομήντα πέντε χρόνων, εφτά και πέντε, δώδεκα» λέει και περιγράφει την πρώτη νύχτα: «Αγκαλιά τους μεταφέραμε στην εκκλησία. Τους σκεπάσαμε με κουβέρτες, βάλαμε σόμπες. Ανοίξαμε μια τρύπα σε ένα αμαξίδιο και βάλαμε ένα παραβάν -το μετατρέψαμε σε τουαλέτα».

Στο Γυμναστήριο

«Ημασταν σαν τα σκυλάκια, κουλουριασμένα το ένα δίπλα στο άλλο. Σαν να μας μάζεψε ο μπόγιας» λέει η 84χρονη Μαργαρίτα Δρακονταείδη, ξαπλωμένη στο κρεβάτι της, στο θάλαμο γερόντων, που μεταφέρθηκε στο κλειστό Γυμναστήριο Ληξουρίου. Με τη συμβολή των 17 εργαζομένων του Ιδρύματος, οι δύο αίθουσες γυμναστικής έγιναν οι νέοι θάλαμοι τροφίμων. «Μεταφέραμε τα κρεβάτια και τα κομοδίνα τους». Το λεβητοστάσιο μετατράπηκε σε φαρμακείο, το μπαρ του γηπέδου σε κουζίνα. «Εδώ παρασκευάζεται φαγητό όχι μόνο για τους τρόφιμους, αλλά και για όποιους μένουν στα αυτοκίνητα και έχουν ανάγκη». «Ξύπνα, Μαρία. Κλείσε και το στόμα σου. Σε παίρνει η κάμερα. Σταρ γίναμε στα γεράματα». Μνήμες από το σεισμό του '53. Ολοι εδώ ήταν τότε νέοι που έσφυζαν από ζωή. Σήμερα οι ρωγμές στον τόπο τους, πιο βαθιές από αυτές που έχουν στα πρόσωπά τους.

Τα σχόλια έχουν κλείσει για αυτό το άρθρο

Κανένα σχόλιο

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας 0

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Ελλάδα
Με λέξεις-κλειδιά
Νησιωτική Ελλάδα
Σεισμοί
Ρεπορτάζ
Σχετικά θέματα: Σεισμοί
«Θα συνεχιστούν για μήνες οι μικροί σεισμοί»
Άλλα θέματα στην κατηγορία Ελλάδα της έντυπης έκδοσης
Βουλή
Εφάπαξ στα 35 χρόνια σε αστυνομικούς
Ναυάγια
Η τραγωδία του «Oria»
Τεχνολογία/Εφαρμογές
Terranova, η νέα γη στα social media
Σεισμοί
Η ζωή, όμηρος στο βασίλειο του Εγκέλαδου
«Θα συνεχιστούν για μήνες οι μικροί σεισμοί»
Σωφρονιστικό σύστημα
Βραχιόλι αντί για κελί σε... εκλεκτούς φυλακισμένους
Ρεπορτάζ
Ελληνικό: Αξιοποίηση ή ξεπούλημα
Υγεία & Διατροφή
«Βιταμινούχα»... σουπερμάρκετ!
Σύγχρονος εφιάλτης το διαβητικό πόδι
Τέλος η αλλεργία στα φιστίκια;
Τα smartphones σώζουν ζωές!
Ελλήνων γεύσεις
Ελλήνων γεύσεις
Ανθρώπινα
«Η Κοίμηση της Θεοτόκου» στο «El Greco 2014»
Ανοιχτή τέχνη
Το ημερολόγιο ενός ανέργου
Το ημερολόγιο ενός ανέργου
ΣτΕ
Κρίσιμη δίκη για τη διαθεσιμότητα
Δικαστικό ρεπορτάζ
Το εφετείο αθώωσε τους εφοριακούς
25 χρόνια κάθειρξη στον Τάσο Θεοφίλου
Παρεμβάσεις
«Μας ρήμαξαν ζωή, ελπίδες και όνειρα!»