Έντυπη Έκδοση

Το ημερολόγιο ενός ανέργου

Η «Ε» δίνει βήμα στους ανέργους. Για να εκφραστούν, να περιγράψουν τα βιώματά τους, να παρέμβουν και να επιβάλουν λύσεις στα προβλήματά τους. Σε αυτή τη σελίδα πρωταγωνιστούν οι πολίτες και οι ιστορίες τους, πέρα και πάνω από οικονομικούς «δείκτες» και στατιστικά.

Πρωταγωνιστής ή κομπάρσος;

Ελπίζω για το αύριο, μα ελπίζω πιο πολύ για το τώρα. Δεν ξεχνάω το παρελθόν,απεναντίας προσπαθώ να το «μάθω», να το «εξηγήσω», να το ερμηνεύσω, έτσι ώστε να προχωρήσω. «Οι ρίζες μας είναι για να πάμε μπροστά, επάνω, και όχι για να γυρίσουμε πίσω», είχε πει πολύ σοφά, θα έλεγα, η Κατερίνα Γώγου.

Αμάν πια μ' αυτή την προγονοπληξία μας. Μπαφιάσαμε. Οι αρχαίοι και οι αρχαίοι. Ναι, αναπτύξαμε πολλά, επιστήμη, πολιτισμό, τέχνες. Δημιουργήματα και κληρονομιά απαράμιλλης αξίας και σημασίας. Μέχρι εκεί όμως. Τέλος!

Δεν έχουμε καμία σχέση με τους αρχαίους πια. Απέχουμε έτη φωτός. Μας έμεινε αυτή η καραμέλα και την πιπιλάμε συνέχεια.

Δεν ζούμε στην εποχή του Σωκράτη και του Πλάτωνα, ζούμε στην εποχή του Σαμαρά, του Βενιζέλου, του Κασιδιάρη και πάει λέγοντας...

Πολλές φορές σκέφτομαι ότι αναφερόμαστε τόσο πολύ στους αρχαίους μόνο και μόνο για να καλύψουμε λάθη μας τόσο στην άσκηση της πολιτικής ζωής όσο και στην κοινωνική μας δραστηριότητα. Κοπανάμε μια αρχαία Ελλάδα και διά μαγείας τα πάντα σβήνουν, εξοστρακίζεται το κακό.

Οχι, γαμώτο μου, δεν δικαιολογείσαι για τη στάση σου, τις αντιλήψεις σου, τις επιλογές σου.

Κανένας Πλάτωνας και κανένας Σωκράτης δεν θα σε επευφημούσε για όλ' αυτά που έκανες και για όλα αυτά που ΔΕΝ έκανες και που δεν θα κάνεις (;)

Είσαι συνυπεύθυνος για όλα αυτά -όχι κατά το γνωστόν μαζί τα φάγαμε, αλλά για την απάθειά σου, τη μοιρολατρία σου, τη χαζονοικοκυρέικη στάση σου (εγώ να βολευτώ και να πάνε να γαμηθούνε οι άλλοι).

Ποιος θα σε απαλλάξει απ' αυτή την ευθύνη; Οι αρχαίοι μήπως ή η Ακρόπολη;

Η Ιστορία, φίλε μου, γράφεται στην πράξη, κάθε μέρα, κάθε στιγμή. Σφραγίζεται από τις δράσεις σου και τις αποφάσεις σου. Γίνεται αντικείμενο μελέτης και παραδείγματος από τους νεότερους όταν έχει «κάτι» να δώσει, «κάτι» να πει, και όχι σαν κάτι το στείρο, το δογματικό.

Η πορεία των αρχαίων και η ιστορία τους είχαν κάτι να πουν, η δική μας τι έχει να πει, τι έχει να εμπνεύσει και να δώσει σαν κίνητρο;

Η ιστορία ξεκινά από σένα και ξαναγυρίζει σε σένα, μια κυκλική πορεία που δεν σε αφήνει ανεπηρέαστο. Ολ' αυτά που ζούμε είναι η συνέπεια της κυκλικής αυτής πορείας.

Αποφάσισε επιτέλους τι ρόλο θες να «βαράς» στην Ιστορία που γράφεται: πρωταγωνιστικό ή κομπάρσου;

Αγγελική

Θέλω να πατήσω ένα κουμπάκι

ΒΑΡΕΘΗΚΑ αυτούς που μου λένε πως όλα θα φτιάξουν, ενώ δεν βιώνουν τίποτα από όσα εγώ. Βαρέθηκα τον εαυτό μου, που συνήθισε να βλέπει τηλεόραση. Βαρέθηκα η κοινωνικοποίησή μου να περιορίζεται στο γεια, που θα πω στο ψιλικατζίδικο της γειτονιάς μου. Βαρέθηκα και τους φίλους, που έρχονται να μου πουν πόσο δύσκολα περνούν στη δουλειά τους και πόσο πιεσμένοι αισθάνονται. Βαρέθηκα τα πάντα. Θέλω να πατήσω ένα κουμπάκι και για ένα χρόνο να μη ζήσω. Κι όταν ξυπνήσω, να έχουν τελειώσει όλα. Κι αν δεν έχουν; Τι θα γίνει τότε;

Υπάρχουν μέρες που νιώθω καλύτερα και βγαίνω μια βόλτα και περπατάω και τολμάω να κοιτάξω τον ουρανό και λίγο, τόσο δα, χαμογελάω. Ομως οι περισσότερες μέρες είναι μαρτυρικές. Κάτω από μια κουβέρτα, πάνω σε έναν καναπέ, χωρίς κουράγιο ούτε να μαζέψω τα κομμάτια μου, να παρακαλάω να περάσει η ώρα. Για να έρθει τι; Ούτε που ξέρω...

Ξέρω μόνο πως μεγάλωσα πολύ, δεν έχω κουράγια πια. Ούτε για να διαβάσω, ούτε να προσπαθήσω. Και είμαι μόνο 30. Και κάποτε διάβαζα και προσπαθούσα. Και ήμουν όμορφη και είχα χιούμορ. Και φίλους. Τώρα ούτε αυτούς δεν ξέρω αν θέλω κοντά μου. Και πάνω απ' όλα, είχα όνειρα. Κι αυτά μου έδιναν κίνητρα. Μπορούσα να φέρω τον κόσμο τούμπα και μπορούσα να κοιτάω τον ουρανό.

Αλλά δεν πειράζει. Ολα περνάνε! Οπως λένε όλοι τους!

Σταλίτσα, 30 χρ.

Ερημικό τοπίο

ΟΤΑΝ ήμουν 18 η καρδιά μου έμοιαζε σαν παράδεισος. Παντού δέντρα, ουράνια τόξα, θάλασσα και ζεστός ήλιος. Ξέρεις, από εκείνον με τη γλυκιά ζέστη που νιώθεις να σε αγκαλιάζει.

Στα 22 όμως άρχισε η οικονομική κρίση, ακόμα δεν το είχα καταλάβει καλά καλά, οπότε μόνο τα μικρά δεντράκια ξεράθηκαν, καθώς απλά μειώθηκε το εισόδημα από το κατάστημα της μητέρας μου. Στα 25 άρχισα να ψάχνω δουλειά παράλληλα με το πτυχίο, εκεί βρήκα κάτι αλλά για το χαρτζιλίκι μόνο, τουλάχιστον δεν ξόδευα τους δικούς μου, πάλι μικρές απώλειες είχαμε.

Στα 26, στην καρδιά της κρίσης, η δική μου καρδιά άρχισε να αδειάζει. Το μαγαζάκι που δούλευα έκλεισε, το κατάστημα της μητέρας μου έκλεισε, η σύνταξη του πατέρα μου μειώθηκε. Με κάθε «θα σας τηλεφωνήσουμε» χωρίς ανταπόκριση, με κάθε δοκιμαστικό χωρίς πληρωμή, με κάθε βροχή και κρύο χωρίς θέρμανση, με κάθε αρρώστια των δικών μου και χωρίς χρήματα για ιατρούς είχε ένα αποτέλεσμα και μόνο: να μείνουν στην καρδιά μου λίγα δέντρα, θάλασσα και ήλιος.

Φέτος, στα 27, έχασα τον πατέρα μου· εκεί όλη η θάλασσα ξεράθηκε. Πέρασαν 3 μήνες... Σύνταξη χηρείας της μητέρας μου 135 ―, άνεργη κι αυτή κι εγώ, τίποτα δεν έμεινε, η καρδιά ερήμωσε τελείως... Μόνο 135 ―, ίσα ίσα για τα χαράτσια.

Dryheart, 27 χρ., Θεσσαλονίκη

Να βαρεθούν να μας βλέπουν

Είμαι αισιόδοξος, ξεκινώ έτσι, και μπορεί πολλούς από τους αναγνώστες που περνάμε τον ίδιο Ρουβίκωνα της ανεργίας να τους ξενίσει αυτό ίσως.

Είμαι όμως αισιόδοξος, πιστεύω ότι ο λαός μας δεν θ' αντέξει άλλο αυτή τη ζωή. Δεν θ' αντέξει άλλο την ανεργία να τον καθηλώνει στα πιο παραγωγικά του και καλύτερα χρόνια του. Δεν θα ζήσουμε χωρίς ΕΟΠΥΥ το 2014, δεν θα ζήσουμε το φασισμό. Δεν θα ζήσουμε τη φτώχεια και την εξαθλίωση.

Να σκύψουμε το κεφάλι μας και να κάτσουμε στο καβούκι μας δεν βγάζει πουθενά. Πρέπει να μπούμε σε συλλογικότητες ανέργων, να κάνουμε το βήμα να πρωτοστατήσουμε στη δημιουργία τους όπου αυτοί δεν υπάρχουν. Εκεί μέσα μπαίνοντας ο άνεργος θα δει ότι δεν είναι μόνος και το σημαντικότερο δεν είναι άχρηστος (ο κυριότερος και πιο βασανιστικός φόβος του ανέργου, μεγαλύτερος ακόμα κι απ' τη πείνα). Θα έχει κάνει το πρώτο μεγάλο βήμα.

Ας κάνουμε αυτό το βήμα και στις δημοτικές εκλογές να μαυρίσουμε τους μνημονιακούς δημάρχους. Καμία ανοχή και φυσικά καμία ψήφο στους φασίστες της Χρυσής Αυγής - πλήρη απομόνωση. Να στηρίξουμε τις δυνάμεις που συναντήσαμε όλα αυτό το καιρό στη πάλη για την προάσπιση των κοινωνικών δομών, ενάντια στη λαίλαπα της εξαθλίωσης.

Ψηλά το κεφάλι! Αντεπίθεση! Να βαρεθούν να μας βλέπουν απέναντί τους στην πάλη στη γειτονιά, στον ΟΑΕΔ, σε κάθε μικρή και μεγάλη μάχη που δίνει σήμερα η εργατιά, γιατί κι εμείς μέρος της είμαστε.

Την ανεργία και τα πεντάμηνα της εξαθλίωσης στην καλύτερη περίπτωση που έχουν ως λύση να τα κρατήσουν αυτοί, εμείς θα ζήσουμε ανθρώπινα. Αυτό, και μπορούμε και πρέπει να το πετύχουμε.

Χωρίς αυτούς εμείς μπορούμε, αυτοί χωρίς εμάς δεν μπορούν!

Underdog, Αττική

Η απληρωσιά και τα όριά της

Δεν είναι μόνο που δεν έχω δουλειά και ξεκοκαλίζω σιγά σιγά τις οικονομίες τόσων χρόνων, είναι και που όπου έχω βρει να δουλέψω έστω για λίγο αυτά τα δυο χρόνια ανεργίας, στην πραγματικότητα δεν έχω πληρωθεί καθόλου.

Και δεν είναι δικό μου το πρόβλημα, να πεις πως είμαι ηλίθιος και πάω και μπλέκω με λαμόγια που μου τρώνε τα λεφτά. Παντού στο περιβάλλον μου, όλο και πιο συχνά παραπονιούνται οι άνθρωποι πως μένουν απλήρωτοι.

Θα σκεφτείς πως είναι τζάμπα ψυχοθεραπεία. Αντί να κάθομαι στο σπίτι με σταυρωμένα τα χέρια και να μην κάνω τίποτα, βγαίνω, πάω και δουλεύω και μπορεί να μην αμείβομαι, αλλά νιώθω χρήσιμος. Και μου μένουν και στην άκρη τα λεφτά του ψυχίατρου. Είναι κι αυτό μια άποψη.

Από την άλλη, όμως, άμα είχα λεφτά με ουρά στην άκρη και δεν είχα ανάγκη από μισθό, από το να γεμίζω τις ώρες μου δουλεύοντας θα προτιμούσα να κάνω τη ζωή μου έτσι όπως κάποτε την έβλεπα στα όνειρά μου. Με εξόδους, με ταξίδια, με κουλτούρα, με ό,τι ήθελα.

Καταλαβαίνω τις δυσκολίες όλες της αγοράς, είμαι όλος αυτιά για τις δικαιολογίες της απληρωσιάς, αλλά μέχρι τους δυο μήνες. Από τον τρίτο μήνα και μετά ζητάω να καταλάβει και ο εργοδότης μου πως κι εγώ έχω ανάγκες που πρέπει να καλύψω, όπως το φαγητό, το ρεύμα και οι υπόλοιποι λογαριασμοί.

Οταν λοιπόν περάσουν αυτοί οι δύο μήνες της υπομονής, δεν του επιτρέπω να με βάλει άλλο μέσα. Σηκώνομαι και φεύγω.

Εξάλλου, αν όπως είπα και παραπάνω επιτελώ κοινωνικό έργο, πρέπει και άλλοι να ωφεληθούν από την προσφορά μου...

Μην τα θέλει και όλα δικά του.

Ανδρέας

**

 

Τα σχόλια έχουν κλείσει για αυτό το άρθρο

Κανένα σχόλιο

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας 0

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Ελλάδα
Με λέξεις-κλειδιά
Ανεργοι
Το ημερολόγιο ενός ανέργου
Άλλα θέματα στην κατηγορία Ελλάδα της έντυπης έκδοσης
Βουλή
Εφάπαξ στα 35 χρόνια σε αστυνομικούς
Ναυάγια
Η τραγωδία του «Oria»
Τεχνολογία/Εφαρμογές
Terranova, η νέα γη στα social media
Σεισμοί
Η ζωή, όμηρος στο βασίλειο του Εγκέλαδου
«Θα συνεχιστούν για μήνες οι μικροί σεισμοί»
Σωφρονιστικό σύστημα
Βραχιόλι αντί για κελί σε... εκλεκτούς φυλακισμένους
Ρεπορτάζ
Ελληνικό: Αξιοποίηση ή ξεπούλημα
Υγεία & Διατροφή
«Βιταμινούχα»... σουπερμάρκετ!
Σύγχρονος εφιάλτης το διαβητικό πόδι
Τέλος η αλλεργία στα φιστίκια;
Τα smartphones σώζουν ζωές!
Ελλήνων γεύσεις
Ελλήνων γεύσεις
Ανθρώπινα
«Η Κοίμηση της Θεοτόκου» στο «El Greco 2014»
Ανοιχτή τέχνη
Το ημερολόγιο ενός ανέργου
Το ημερολόγιο ενός ανέργου
ΣτΕ
Κρίσιμη δίκη για τη διαθεσιμότητα
Δικαστικό ρεπορτάζ
Το εφετείο αθώωσε τους εφοριακούς
25 χρόνια κάθειρξη στον Τάσο Θεοφίλου
Παρεμβάσεις
«Μας ρήμαξαν ζωή, ελπίδες και όνειρα!»