Έντυπη Έκδοση

Στο μικροσκόπιο η απιστία και τα θρησκευτικά θαύματα

Η απιστία, αλλά και η κρίση της μέσης ηλικίας στην ταινία «Υποψία» του Ατόμ Εγκογιάν, η θρησκεία και η πίστη υπό εξέταση στην ταινία «Προσκύνημα στη Λούρδη» της Τζέσικα Χάουσνερ και μια ελεγεία γύρω από τη ζωή και τον θάνατο στο ντοκιμαντέρ «Αστραπή πάνω στο νερό» των Νίκολας Ρέι και Βιμ Βέντερς είναι τα θέματα των πιο σημαντικών ταινιών της βδομάδας αυτής.

Τζούλιαν Μουρ και Αμάντα Σίφριντ στην «Υποψία» του Ατόμ Εγκογιάν Τζούλιαν Μουρ και Αμάντα Σίφριντ στην «Υποψία» του Ατόμ Εγκογιάν Ακολουθούν οι ταινίες: «Ομορφη ζωή» του Αντρες Γουντ, «Χάρι Μπράουν» του Ντάνιελ Μπάρμπερ, «Το σινεμά γυμνό», ντοκιμαντέρ του Βάσου Γεώργα, «Τιτανομαχία» του Λουί Λετεριέ και «Ζητείται γαμπρός» του Αναντ Τάκερ.

Υποψία

Chloe. Καναδάς, 2009. Σκηνοθεσία: Ατόμ Εγκογιάν. Σενάριο: Εριν Κρεσίντα Γουίλσον, βασισμένο στην ταινία «Ναταλί». Ηθοποιοί: Τζουλιάν Μουρ, Λίαμ Νίσον, Αμάντα Σίφριντ. 96'

****

Για να δοκιμάσει την πίστη του συζύγου της, μια γυναίκα αναθέτει σε μια νεαρή πόρνη να τον ξελογιάσει, σ' ένα συναρπαστικό, ατμοσφαιρικό, ερωτικό θρίλερ.

Ο αρμενικής καταγωγής Καναδός σκηνοθέτης Ατόμ Εγκογιάν («Exotica», «Το ταξίδι της Φελίσια») επιστρέφει με το ψυχολογικό αυτό ερωτικό θρίλερ, ελεύθερη διασκευή της γαλλικής ταινίας «Ναταλί» της Αν Φοντέν, γύρω από μια γυναικολόγο, παντρεμένη εδώ και 20 χρόνια μ' έναν καθηγητή (υποδειγματικός στον ρόλο ο Λίαμ Νίσον), την Κάθριν (η Τζουλιάν Μουρ σε μια από τις καλύτερες ερμηνείες της), που, όταν αρχίζει να υποψιάζεται ότι ο άντρας της την απατά, αποφασίζει, για να δοκιμάσει την πίστη του, να αναθέσει σε μια νεαρή πόρνη, τη Χλόη (μια πολύ καλή Αμάντα Σίφριντ) να τον ξελογιάσει.

Η Χλόη, μια σεξουαλικά έμπειρη γυναίκα που προσφέρει στον άντρα ό,τι κι αν της ζητήσει, εκμεταλλεύεται την πρόταση της Κάθριν για να φτιάξει μια σχέση που μόνο αυτή καταλαβαίνει. Οι περιγραφές της σχέσης της Χλόης με τον καθηγητή αυξάνουν το ενδιαφέρον της Κάθριν για την ερωτική πλευρά του συζύγου της και την παρασύρουν σε πράξεις που μέχρι τότε δεν είχε καν φανταστεί. Δεν μπορώ να αναφέρω περισσότερα γύρω από την πλοκή, μια και το θρίλερ αυτό του Εγκογιάν (με βάση το πολύ καλό σενάριο της Εριν Κρεσίντα Γουίλσον) βασίζεται στις ανατροπές και τις εκπλήξεις του φινάλε.

Μπορώ όμως να πω πως η ταινία του δεν έχει καμιά σχέση με την «Ολέθρια σχέση», παρ' όλο που η πλοκή κάποια στιγμή οδηγεί προς τα εκεί. Αντίθετα, ο Εγκογιάν ξέρει να δημιουργεί ατμόσφαιρα μυστηρίου, αλλά και να διεισδύει στην ψυχολογική πλευρά των χαρακτήρων του σε βάθος και πολυπλοκότητα που πολύ σπάνια συναντάμε σε αντίστοιχες αμερικανικές ταινίες. Με τη βοήθεια εξαιρετικών ηθοποιών, που ξέρουν να αναπτύσσουν ώς την παραμικρή, συχνά αγχώδη αν και αναγκαία, λεπτομέρεια τους ρόλους τους. Η σκηνοθεσία του είναι ώριμη, σίγουρη, νηφάλια, συχνά με τον ρυθμό και την ένταση ενός χιτσκοκικού θρίλερ (η αναφορά στον «Δεσμώτη του ιλίγγου» είναι φανερή), με την κάμερα να παρακολουθεί τα πρόσωπα, αλλά και να χαϊδεύει τα σώματα, και την ωραία, υποβλητική μουσική (του Μάικλ Ντάνα). Η διερεύνηση των συζυγικών σχέσεων, αλλά και των προβλημάτων της μέσης ηλικίας, καθώς και η επιτυχημένη του προσπάθεια να μας μετατρέψει σε ηδονοβλεψίες σε ένα δράμα που κρύβει περισσότερα απ' όσα ανακαλύπτει κανείς σε μια πρώτη θέαση της ταινίας οδηγούν σ' ένα από τα πιο περίπλοκα και σύνθετα φιλμ του.

Προσκύνημα στη Λούρδη

Lourdes. Γαλλία, 2009. Σκηνοθεσία - σενάριο: Τζέσικα Χάουσνερ. Ηθοποιοί: Σιλβί Τεστού, Λέα Σεντού, Μπρούνο Τοντεσκίνι, Ελίνα Λόβενσον. 96'

****

Με αφορμή μια νεαρή ανάπηρη γυναίκα που φτάνει για προσκύνημα στη Λούρδη, η Χάουσνερ έφτιαξε μια προκλητική, διανθισμένη με κωμικά στοιχεία ταινία, που θέτει ερωτήματα γύρω από τη θρησκεία, την πίστη και τα θαύματα.

«Σκληρό παραμύθι, το όνειρο μιας μέρας ή ένας εφιάλτης», χαρακτηρίζει η σκηνοθέτρια Τζέσικα Χάουσνερ τη βραβευμένη στη Βενετία ταινία της, «Προσκύνημα στη Λούρδη». Η Παναγία της Λούρδης (κάτι αντίστοιχο με τη δική μας Παναγία της Τήνου) είναι για τους ένα περίπου εκατομμύριο καθολικούς «προσκυνητές» που προσέρχονται κάθε χρόνο ιερός χώρος, όπου ένα θαύμα μπορεί να θεραπεύσει τις σωματικές ή τις πνευματικές αρρώστιες τους. Ανάμεσα στα άτομα με τις διάφορες αναπηρίες είναι και η Κριστίν (μια συγκρατημένη, συγκινητική Σιλβί Τεστού), μια όμορφη νέα γυναίκα, ακινητοποιημένη σε αναπηρική καρέκλα από σκλήρυνση κατά πλάκας. Στις μέρες της διαμονής της στη Λούρδη, η Κριστίν βασίζεται στη βοήθεια μιας εθελόντριας, της Μαρίας (Λέα Σεντού), που έχει αναλάβει να την ταΐζει και να την ντύνει.

Για την αυστριακής καταγωγής σκηνοθέτρια Τζέσικα Χάουσνερ, η Λούρδη είναι «μια θεατρική σκηνή όπου παίζεται η ανθρώπινη αυτή κωμωδία», μια ευκαιρία για να θέσει, μέσα από τη φαινομενικά απλή πλοκή της, διάφορα ουσιαστικά στον άνθρωπο ερωτήματα, φιλοσοφικά και θρησκευτικά, όπως αυτά για την πίστη, τον πόνο, τις αρρώστιες και το ακατανόητο των θαυμάτων, αλλά και να σχολιάσει την εμπορευματοποίησή τους και να εξερευνήσει τις αντιφάσεις της θρησκείας. Η Χάουσνερ παρακολουθεί με ένα σχεδόν ντοκιμαντερίστικο, διανθισμένο με κωμικά στοιχεία, στιλ τη συχνά παράλογη «παρέλαση» των προσκυνητών, με το πανηγύρι που αναπτύσσεται γύρω τους, ενώ παράλληλα καταγράφει τη ζωή της Κριστίν, της Μαρίας και της Σεσίλ (μιας ψυχολογικά άρρωστης γυναίκας που κάνει παρέα στην Κριστίν), στη διάρκεια της παραμονής τους στη Λούρδη, καθώς και τη δίψα τους για ένα θαύμα αλλά και τις αμφιβολίες και τις απογοητεύσεις τους.

Αστραπή πάνω στο νερό

Lightning over WaterNick's film. Γερμανία/ΗΠΑ, 1980. Σκηνοθεσία: Νίκολας Ρέι, Βιμ Βέντερς. Με τους: Νίκολας Ρέι, Βιμ Βέντερς, Σούζαν Ρέι, Τζένι Μπάμαν, Ρόνι Μπλέικλι, κ.ά. 86'

****

Το πορτρέτο του Νίκολας Ρέι, ενός σκηνοθέτη που πεθαίνει, δοσμένο με στυγνή ειλικρίνεια αλλά και αγάπη.

Το τελευταίο διάστημα στη ζωή του μεγάλου Αμερικανού σκηνοθέτη Νίκολας Ρέι, που πέθανε από καρκίνο, καταγράφει στο ντοκιμαντέρ του αυτό ο Γερμανός θαυμαστής του, Βιμ Βέντερς. Η ταινία γυρίστηκε με την επιθυμία του ίδιου του Ρέι, που ήθελε να «πεθάνει κινηματογραφώντας». Υστερα από ένα πρώτο δραματοποιημένο μέρος, όπου ο Βέντερς φτάνει στο διαμέρισμα του άρρωστου Νικ Ρέι στο Μανχάταν (αναπαράσταση της σκηνής με τον Ρέι στην ταινία «Ο Αμερικανός φίλος» του Βέντερς), ο Βέντερς παρακολουθεί τον Ρέι σε διάφορες στιγμές της ζωής του: από την πνευματώδη εμφάνισή του, σ' ένα κολέγιο, να συζητά την ταινία του «The Lusty Men» μέχρι το τελευταίο (οδυνηρό) στάδιο της ζωής του, με έναν σκελετωμένο, ετοιμοθάνατο στο νοσοκομείο, Ρέι.

Ο Βέντερς επιλέγει και στήνει τις σκηνές, άλλοτε αυτοσχεδιάζοντας κι άλλοτε οργανώνοντάς τες με λεπτομέρεια και κάνει ο ίδιος την αφήγηση, σε μια ταινία όπου κυριαρχεί και η μορφή του Νικ Ρέι. Με την κάμερα να παρακολουθεί τη σταδιακή κατάρρευση της υγείας του, άλλοτε μέσα από φιλμ των 35 χιλ. κι άλλοτε μέσα από μια με κόκκους και κάπως πειραματική σε στιλ βιντεοσκόπηση (που θυμίζουν τις τελευταίες ταινίες του Ρέι, ιδιαίτερα το We Can't Go Home Again), ο Βέντερς έφτιαξε ένα συγκλονιστικό ντοκιμαντέρ, ύμνο σ' ένα μεγάλο δημιουργό που κοιτάζει τον θάνατο κατάματα. Εναν Ρέι καινοτόμο, τολμηρό, δημιουργό μιας σειράς ταινιών («Επαναστάτης χωρίς αιτία», «Τζόνι Γκιτάρ») που έχουν πάρει ξεχωριστή θέση στην ιστορία του κινηματογράφου.

Ομορφη ζωή

La buena vida. Χιλή, 2008. Σκηνοθεσία: Αντρες Γουντ. Σενάριο: Ροντρίγκο Μπαζάες, Μαμούν Χασάν. Ηθοποιοί: Εντουάρντο Παξέκο, Ρομπέρτο Φαρίας, Μανουέλα Ογιαρζούν, Αλίν Κούπενχαϊμ. 108'

***


Ενδιαφέρουσα σπονδυλωτή ταινία γύρω από τις ιστορίες τριών διαφορετικών προσώπων, που προσπαθούν, να επιβιώσουν στο σημερινό Σαντιάγο.

Μετά την ενδιαφέρουσα ταινία του «Machuca», ο Χιλιανός σκηνοθέτης Αντρες Γουντ επιστρέφει με μια σπονδυλωτή ταινία γύρω από τη ζωή τριών διαφορετικών προσώπων: του κομμωτή Εντμούντο που προσπαθεί με κάθε τρόπο να αγοράσει ένα καινούριο αμάξι, της κοινωνικής λειτουργού Τερέζας που συμβουλεύει τις πόρνες να χρησιμοποιούν προφυλακτικά, ενώ, παράλληλα, αντιμετωπίζει προβλήματα με την έφηβη κόρη της, και του ταλαντούχου κλαρενιτίστα Μάριο, που αν και θέλει να παίξει στη συμφωνική ορχήστρα περιορίζεται στη φιλαρμονική των καραμπινιέρων. Χωρίς να καταφέρνει να φτάσει στο επίπεδο παρόμοιων σπονδυλωτών ταινιών («Στιγμιότυπα», «Crash», «21 Grams»), ο Γουντ φτιάχνει μια αρκετά ενδιαφέρουσα ταινία, όπου ξεχωρίζουν η γνώση με την οποία καθοδηγεί τους ηθοποιούς του, η δημιουργία μιας σωστής ρεαλιστικής ατμόσφαιρας, με την κάμερά του να παρακολουθεί τα πρόσωπα στις, συχνά απελπισμένες, προσπάθειές τους για μια καλύτερη ζωή. Ταυτόχρονα η ταινία είναι και ένα ενδιαφέρον ντοκουμέντο πάνω στο σύγχρονο Σαντιάγο.

Χάρι Μπράουν

Harry Brown. Βρετανία, 2009. Σκηνοθεσία: Ντάνιελ Μπάρμπερ. Σενάριο: Γκάρι Γιαννγκ. Ηθοποιοί: Μάικλ Κέιν, Εμιλι Μόρτιμερ, Λίαμ Κάνιγχαμ. 103'

** ½ -

Οταν δολοφονείται βάναυσα ένας φίλος του, ο συνταξιούχος, βετεράνος του πολέμου, Χάρι αποφασίζει να δράσει, σε ένα με σιγουριά και σωστό ρυθμό σκηνοθετημένο αστυνομικό θρίλερ.

Την εικόνα ενός Λονδίνου υπό την πολιορκία λαθρέμπορων ναρκωτικών, νταβατζήδων και νεαρών επικίνδυνων «σκίνχεντ» θέλησε να καταγράψει στην ταινία του αυτή ο πρωτοεμφανιζόμενος Αγγλος σκηνοθέτης, Ντάνιελ Μπάρμπερ. Βρισκόμαστε σε μια υποβαθμισμένη περιοχή της βρετανικής πρωτεύουσας, όπου οι ηλικιωμένοι κάτοικοι κινδυνεύουν καθημερινά από νεαρούς κακοποιούς και διάφορα αποβράσματα της κοινωνίας. Εδώ ζει ο Χάρι, συνταξιούχος, βετεράνος του πολέμου και χήρος. Ωσπου, κάποια μέρα, ο μοναδικός του φίλος δολοφονείται βάναυσα από τους νεαρούς της περιοχής. Από τη στιγμή όμως που ο Χάρι αποφασίζει να μετατραπεί σε «εκδικητή της νύχτας» α λα Τσαρλς Μπρόνσον, τα πράγματα αλλάζουν. Το σενάριο γίνεται εύκολο, με τον Χάρι να σκοτώνει ένα διακινητή ναρκωτικών και να αρχίζει την «εκκαθάριση» της περιοχής, που η αστυνομία όχι μόνο δεν μπορεί να καθαρίσει αλλά και φοβάται να εισέλθει σ' αυτήν. Αν μπορείτε να δεχτείτε όλα αυτά, η ταινία, από σκηνοθετικής πλευράς, περιέχει ορισμένα πολύ καλά στοιχεία: έντονα νατουραλιστική ατμόσφαιρα, σωστό ρυθμό και εξαιρετική ερμηνεία (από τις καλύτερές του) από τον Σερ Μάικλ Κέιν, με αποτέλεσμα, πλάι του, οι υπόλοιποι να φαίνονται μέτριοι.

Το σινεμά γυμνό

Ελλάδα, 2010. Σκηνοθεσία: Βάσος Γεώργας. Σενάριο: Δημήτρης Κολιοδήμος. Φωτογραφία: Γιάννης Κοτρώτσης & Διονύσης Γαγάτσος. Μοντάζ: Ευγενία Λαμπρινίδου. 102'

** ½ -


Πρόκειται, όπως έγραψα από την ανταπόκρισή μου από το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, για το πρώτο στο είδος του ντοκιμαντέρ που προσπαθεί να δώσει μια εικόνα της ιστορίας των πορνοταινιών στην Ελλάδα στις δεκαετίες '60-80. Το ιδιαίτερο ενδιαφέρον της ταινίας επικεντρώνεται στις συνεντεύξεις με τους ανθρώπους που έκαναν τα πορνό (σκηνοθέτες, ηθοποιούς, παραγωγούς, και διανομείς-αιθουσάρχες, ανάμεσά τους και τη γνωστή πορνοστάρ Τίνα Σπάθη), που εξηγούν και σχολιάζουν τη συμμετοχή και την πορεία τους στον χώρο.

Τιτανομαχία

Clash of the Titans. ΗΠΑ, 2010. Σκηνοθεσία: Λουί Λετεριέ. Σενάριο: Τράβις Μπίτσαμ, Φίλ Χέι, Ματ Μανφρέντι. Ηθοποιοί: Σαμ Γουέρδινγκτον, Λίαμ Νίσον, Ρέιφ Φάινς, Τζέμα Αρτερτον, Αλέξα Νταβάλος, Ντάνι Χιούστον. 118'

*

Πολύ μέτριο ριμέικ της ομότιτλης καλτ ταινίας (1981) του Ντέσμοντ Ντέιβις, όπου ένας με χλαμύδα Λόρενς Ολίβιε ερμήνευε τον Δία, είναι η νέα αυτή περιπέτεια που σκηνοθέτησε ο Γάλλος Λουί Λετεριέ («The Incredible Hulk»).

Η ιστορία αφηγείται τη σύγκρουση του Περσέα (ένας δυστυχώς άτονος Σαμ Γουέρδινγκτον) με τους θεούς του Ολύμπου, ανάμεσά τους τον Δία (Λίαμ Νίσον) και τον αδερφό του, Αδη (Ρέιφ Φάινς, η καλύτερη ερμηνεία), και με διάφορα τέρατα. Δυστυχώς τα ψηφιακά τέρατα δεν έχουν τη φαντασία και την ομορφιά εκείνων του «μετρ» του είδους, Ρέι Χάριχαουζεν, στην προηγούμενη ταινία. Ενώ τα εφέ του 3-D φαίνεται πως φτιάχτηκαν αφού πρώτα η ταινία γυρίστηκε σε 2-D, πράγμα που έκανε τον δημιουργό του «Avatar» να εξεγερθεί! *

ΟΙ ΑΛΛΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ

ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΓΑΜΠΡΟΣ (Leap Year). ΗΠΑ, 2010. Σκηνοθεσία: Αναντ Τάκερ. Ηθοποιοί: Εμι Ανταμς, Μάθιου Γκουντ, Ανταμ Σκοτ, Τζον Λίθγκοου. 100'

Ανιση και άγευστη ρομαντική κωμωδία γύρω από μια νεαρή γυναίκα που φτάνει στην Ιρλανδία και εκμεταλλεύεται την ιρλανδική παράδοση του δίσεκτου έτους για να προτείνει γάμο στον εκλεκτό της στις 29 Φεβρουαρίου.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Κριτική κινηματογράφου
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Θέατρο
Αναδυόμενη μνήμη και ιστορία
Ο Βόγλης δίνει ώθηση στην Πάτρα
Αφηγήσεις για μια κλειστοφοβική ζωή
Αρχαιολογία
Αναγνωρίστηκε το «χέρι» 9 ανώνυμων γραφέων
Οδυσσέα, γύρισε στο μουσείο
Διεθνείς έκθεση βιβλίου
Κινέζοι, λόρδος και μια Σικελιανού
Βιβλίο
«Με λογόκριναν για να μη θίξουν την Ακροδεξιά»
Κριτική κινηματογράφου
Στο μικροσκόπιο η απιστία και τα θρησκευτικά θαύματα
Τηλεόραση
«Ανοιγμα» στους Αραβες
Το ταξίδι συνεχίζεται...
Νέες σειρές