Έντυπη Έκδοση

Greek Note τζαζ κλαμπ

Ενα ήταν το παράπονο πολλών Ελλήνων μουσικών της τζαζ: ο εξοβελισμός τους από το «Half Note», το πλέον εμβληματικό αθηναϊκό τζαζ κλαμπ. «Μόνο ξένους καλλιτέχνες προσκαλούν», μου έλεγαν, «καθόλου Ελληνες».

Οι Blues Cargo παίζουν, όπως φανερώνει και το όνομά τους άλλωστε, μπλουζ Οι Blues Cargo παίζουν, όπως φανερώνει και το όνομά τους άλλωστε, μπλουζ Και ζητούσαν, επιτακτικά, να το γράψουμε μήπως και αλλάξει η κατάσταση. Υπήρχε όντως κάποιο θέμα, το οποίο όμως εδώ και δυο-τρία χρόνια σαν να μην υφίσταται πια, τουλάχιστον σε τέτοιο βαθμό. Το «Half Note» φιλοξενεί πλέον στη σκηνή του και Ελληνες.

Για τις επόμενες δέκα μέρες, αρχής γενομένης από απόψε, παρουσιάζει αποκλειστικά Ελληνες. Ανά διήμερο κι έναν. Και όχι μόνο τζαζ. Αλλά και λάτιν, μπλουζ, σόουλ. Διότι όλα αυτά τα είδη συγγενεύουν μεταξύ τους.

Μπλουζ: ίδιες ρίζες με τζαζ

* Συμφωνούν σε αυτό και οι Blues Cargo, το παλιό μπλουζ συγκρότημα που συμμετέχει στο μίνι φεστιβάλ. «Ο ρυθμός και το συναίσθημα είναι τα βασικά χαρακτηριστικά όλων των παραδοσιακών μουσικών. Ειδικά στον μαύρο ήχο, από τα work songs για να αντέχεται η δουλειά μέχρι τα spirituals της ελπίδας και το blues των barrel houses. Και κάπου εκεί γεννιέται η τζαζ, ίσως ο απόγονος του blues bop. Μπλουζ και τζαζ έχουν τις ίδιες ρίζες. Με κοινά τους χαρακτηριστικά, τον φραστικό αυτοσχεδιασμό, την ιδιαίτερη αίσθηση αρμονίας (αλλοιωμένες συγχορδίες), το γεγονός ότι δεν υπάρχει λάθος νότα αλλά λάθος θέση στη νότα και φυσικά, τη στιγμιαία έμπνευση».

Ο Νίκος Καπηλίδης μπροστά στα αγαπημένα του ντραμς Ο Νίκος Καπηλίδης μπροστά στα αγαπημένα του ντραμς Οι Blues Cargo παίζουν δεκαετίες μαζί. «Και καλά μουσικά σχήματα υπάρχουν και πολλοί μουσικοί, αλλά, δυστυχώς, λείπουν τα μουσικά στέκια. Λείπουν οι χώροι που θα παίξουμε τις αυτοσχεδιαστικές μας μουσικές, αυτό ακριβώς δηλαδή που έχουμε ανάγκη για την εξέλιξή μας», λένε.

Μεταμορφώσεις της Τζέσικα Ράμπιτ

* Το πρόγραμμα του δεκαημέρου ανοίγει απόψε η αισθησιακή Σία Κοσκινά. Θα παρουσιάσει ένα one woman show. Τι είναι αυτό; «Κάτι όχι τόσο φανταχτερό όσο ακούγεται, αλλά επί της ουσίας», εξηγεί. «Μ' αρέσει να χρησιμοποιώ χαρακτηρισμούς που εξυπηρετούν την ταυτοποίηση της δουλειάς μου και όχι απλά τραβούν τις εντυπώσεις. Το One woman show αποτελεί για μένα πρόκληση. Να καταφέρω να κρατήσω το ενδιαφέρον το κόσμου επί δύο ώρες, πάνω σε μια σκηνή όπου έχουν περάσει πολλοί σημαντικοί καλλιτέχνες και μπροστά σ' ένα απαιτητικό κοινό. Πρόκειται για μια παράσταση που το "χορεύω, παίζω, τραγουδάω" αποτελεί μονόδρομο. Και, θα έλεγα, δεδομένη ιδιότητα για έναν καλλιτέχνη σαν και μένα που θέλει να λέγεται "musical performer". Οχι πως δεν παίζει ρόλο βέβαια η εμφάνιση του καλλιτέχνη. «Η ομορφιά είναι αναμφισβήτητα προσόν για τη σκηνή. Ειδικά σε μια γυναίκα είναι όπλο!», συμφωνεί μαζί μου η Σία. «Συνήθως βέβαια σε κουλτουριάρικους παροξυσμούς πολλές καλλιτέχνιδες, ειδικά του έντεχνου χώρου, θέλουμε να το υποβαθμίσουμε. Παρ' όλα αυτά, για μια ηθοποιό και η ομορφιά και η ασχήμια είναι απλά ένας ρόλος που καλείται να διαχειριστεί πάνω στη σκηνή. Γι' αυτό κι εγώ, με την ιδιότητά μου ως ηθοποιού, θα εμφανιστώ στην παράσταση του "Half Note" σαν Jessica Rabbit με διάθεση να σαρκάσω την απόλυτη αντρική φαντασίωση. Ετσι, η γυναίκα-θύτης γίνεται θύμα του έρωτα. Τσακίζοντας την ατσαλάκωτη γοητεία της οδηγείται σε μια μπρεχτική ντεκαντάνς, γεγονός που αποτελεί πραγματική πρόκληση για μένα».

Αυτοσχεδιασμός πάνω απ' όλα

* Η συνέχεια ανήκει στον Νίκο Καπηλίδη, έναν από τους πιο έμπειρους ντράμερ της ελληνικής τζαζ. «Στην Ελλάδα, το μόνο σταθερό στην τζαζ είναι οι μουσικοί. Παίζουν, συνθέτουν, παράγουν τη μουσική τους, κάνουν προμόσιον, αναλαμβάνουν ακόμα και τη διανομή του υλικού τους. Αλλά δεν λειτουργεί στο ίδιο επίπεδο και ο υπόλοιπος χώρος.

Οι δημοσιογράφοι δεν μας κάνουν μια σοβαρή παρουσίαση-κριτική ώστε κι εμείς να γινόμαστε καλύτεροι. Επίσης, δεν υπάρχουν μάνατζερ, που είναι άκρως απαραίτητοι για να βγει η μουσική μας σε ένα ευρύτερο κοινό. Αυτή την περίοδο πάντως η ελληνική τζαζ σκηνή βρίσκεται στην καλύτερή της φάση. Οι μουσικοί συνθέτουν πρωτότυπο υλικό προτείνοντας προσωπικές μουσικές κατευθύνσεις».

Ο Νίκος Καπηλίδης έχει παίξει κατά καιρούς μαζί με πολλούς Ελληνες μουσικούς. Από τον Παπάζογλου και τον Μικρούτσικο, έως τον Μητροπάνο και την Πασπαλά. Αλλο όμως όταν εμφανίζεται με το δικό του γκρουπ. «Το αντικείμενό μας, ως τζαζίστες, είναι ο αυτοσχεδιασμός.

Με τους τραγουδιστές-συνθέτες ο ρόλος μας περιορίζεται στη συνοδεία του τραγουδιού (καθόλου υποτιμητικό ή αμελητέο) και μέσα από αυτό αυτοσχεδιάζουμε σε ένα δεύτερο επίπεδο, πίσω από τη φωνή και υποστηρίζοντας τη σύνθεση. Αλλά εκεί η έκθεση είναι από περιορισμένη έως ανύπαρκτη. Εχουμε την ασφάλεια της φωνής του τραγουδιστή. Οταν παίζουμε τζαζ, εμείς είμαστε οι τραγουδιστές. Γεγονός πολύ προκλητικό και άκρως γοητευτικό».

Ολα τα είδη επιτρέπονται

* Και μετά την pure τζαζ, το δεκαήμερο κλείνουν τα λάτιν και τα σόουλ. Με τη Ζωή Τηγανούρια κατ' αρχάς και τη Sugahspank αμέσως μετά. Εύκολο το έργο τους. Ταιριάζουν τα λάτιν στον Ελληνα. «Στο ελληνικό ταμπεραμέντο ταιριάζουν όλα τα είδη της καλής μουσικής», επισημαίνει και η Ζωή. Και η Γεωργία, η Sugahspank δηλαδή, υπερθεματίζει εξηγώντας μας ταυτόχρονα πώς γνώρισε τόσο μεγάλη επιτυχία ενώ παίζει σόουλ και χιπ-χοπ, ήχους ξένους προς το ελληνικό κοινό. «Ο κόσμος έχει βαρεθεί τα ίδια και τα ίδια. Το λαϊκό-ποπ είναι ήδη με το ένα πόδι στον τάφο και γενικά υπήρχε ανάγκη για κάτι φρέσκο, που να συμβαδίζει με το τώρα. Σίγουρα παίζουν ρόλο και οι άπειρες ώρες που δουλεύω για τη μουσική, όπως και το γεγονός ότι προτιμώ να είμαι στη σκηνή περισσότερο και από το να βρίσκομαι στην παραλία». Συμφωνεί και η Ζωή. «Αν έχεις πίστη, αγάπη και μεράκι σε αυτό που κάνεις, τα εμπόδια εκμηδενίζονται και η καρδιά είναι ελεύθερη να συνεχίσει τη δημιουργική της αναζήτηση».

Η Sugahspank το πάει ακόμα πιο πέρα: «Η καλύτερή μου είναι να αλλάζω περσόνες και να μεταμορφώνομαι, γι' αυτό και καταπιάνομαι με τόσα διαφορετικά μουσικά στιλ. Η μουσική είναι μία και οι πτυχές της άπειρες. Είναι ωραίο που τώρα θα παίξω σε τζαζόμπαρο με τους Swing Shoes, θα βάλω τα καλά μου και θα έχω το χέρι ψηλά στην κορόνα! Αλλά σε λίγες μέρες, που θα βρεθώ στο Βερολίνο με τους beatboxers Word Of Mouth, θα ντυθώ σαν θηλυκός Easy Ε με χοντρές αλυσίδες και καπέλο στραβά και θα χωρίζω το κοινό στους από δω και από κει, και όλοι μαζί πείτε "Turn it uuuup"! Ολα αυτά είναι υπέροχα και με κάνουν να δίνω πάντα κάτι καινούργιο, με άλλη φωνή και άλλο attitude. Δεν είμαι εγώ ακριβώς. Είναι πολλές διαφορετικές Sugahspank». *

ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

Απόψε και αύριο: Σία Κοσκινά-ReD.

Κυριακή 10 και Δευτέρα 11: Νίκος Καπηλίδης & The Jazz Utopia.

Τρίτη 12 και Τετάρτη 13: Ζωή Τηγανούρια & Senso Latino.

Πέμπτη 14 και Παρασκευή 15: Blues Cargo.

Σάββατο 16 και Κυριακή 17: Sugahspank!

Οι συναυλίες ξεκινούν στις 10.30 μ.μ.

Εισιτήρια: 25 ευρώ.

Τριβωνιανού 17, Μετς. Τηλ. κρατήσεων: 210-8840600.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Μουσική
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Μέγαρο Μουσικής
Εκρηκτική η ορχήστρα «γάτα» ο πιανίστας
Επιστολή γ.γ. ΥΠΠΟ προς Ν. Τσακίρογλου
Παραιτήσου πριν σε παραιτήσουμε
Βέρνερ Χέρτζογκ
Ο εκκεντρικός Γερμανός ταξιδευτής του σελιλόιντ
Half Note
Greek Note τζαζ κλαμπ
Βιβλίο
Διαβάζοντας στ' αστέρια
Δημοπρασία των Σόθμπις
Δεν πούλησαν τα ελληνικά
Επίδαυρος
ΕΘΝΙΚΟ εσωτερικού - εξωτερικού
Μουσείο Ακρόπολης
Χωρίς πάρκινγκ, για λόγους ασφαλείας
Σταρ Τρεκ
Το διαστημόπλοιο που ταιριάζει στον Ομπάμα
Τηλεόραση
Από το ABC στο Διαδίκτυο
Τι ενώνει, τι χωρίζει τους Κύπριους
Ο φωτογράφος της Σκύρου