Έντυπη Έκδοση

Διεθνή

Ανθρωποι & Τόποι

  • Ποιος θυμάται τον Μπόμπι Σαντς;

    Το γελαστό παιδί που πέθανε ύστερα από 66 ημέρες απεργίας πείνας το '81 Τριάντα χρόνια πριν, στις 5 Μαΐου 1981, ο Μπόμπι Σαντς πεθαίνει σε ηλικία 27 ετών, στις φυλακές Λονγκ Κες, κοντά στο Μπέλφαστ, έπειτα από 66 μέρες απεργίας πείνας.

    Πολιτικός κρατούμενος και αιχμάλωτος πολέμου, εκλεγμένος βουλευτής και μαχητής του αντάρτικου στρατού του IRA, ο Σαντς ξεκίνησε την απεργία πείνας την 1η Μαρτίου, και σύντομα τον ακολούθησαν σ' αυτήν κι άλλοι συγκρατούμενοί του αντάρτες, που συνέχισαν και μετά τον θάνατό του, μέχρι τον Οκτώβριο του 1981. Αλλοι εννέα πέθαναν όπως κι εκείνος. Η απεργία τους καταγράφηκε στην ιστορία των απελευθερωτικών κινημάτων και των αυτονομιστικών αντάρτικων ως η διαμαρτυρία των Πέντε Αιτημάτων, επειδή πέντε ήταν τα αιτήματα των απεργών του Λονγκ Κες: το δικαίωμα να μην φορούν στολές φυλακισμένων, το δικαίωμα να αρνούνται την καταναγκαστική εργασία στη φυλακή, το δικαίωμα να συναναστρέφονται ελεύθερα με άλλους κρατούμενους και να οργανώνουν δικές τους ψυχαγωγικές δραστηριότητες, το δικαίωμα να δέχονται μία επίσκεψη, ένα γράμμα, ένα πακέτο κάθε εβδομάδα, και τέλος να επανακτήσουν το δικαίωμα μείωσης ποινής, μετά τη λήξη της απεργίας. «Δεν ήμουν τίποτε περισσότερο από ένα παιδί της εργατικής τάξης, όμως η καταπίεση είναι που γεννά το επαναστατικό πνεύμα της ελευθερίας» έγραφε για τον εαυτό του ο Μπόμπι Σάντς και δήλωνε πως «δεν θα λυγίσω αν δεν πετύχω την απελευθέρωση της Ιρλανδίας και τη μετατροπή της σε κυρίαρχη, ανεξάρτητη και σοσιαλιστική δημοκρατία». Στις 6 Μαΐου, μία μέρα μετά το θάνατό του, η Μάργκαρετ Θάτσερ, πρωθυπουργός τότε της Βρετανίας, σχολίαζε: «Θα συνεχίσουμε την προσπάθεια εξάλειψης της τρομοκρατίας. Ο κ. Σαντς ήταν απλά ένας κατάδικος. Που επέλεξε να πεθάνει».

    Ο Σαντς περιέγραψε τις «ατελείωτες μοναχικές μέρες» της απομόνωσης: «Η ξαφνική και πλήρης κατάργηση των βασικών ανθρώπινων δικαιωμάτων όπως το βάδισμα και ο καθαρός αέρας, η επιλογή των ρούχων που θα φορώ και των ανθρώπων που θα συναναστρέφομαι, των εφημερίδων και των βιβλίων που θα διαβάζω, ακόμη και των τσιγάρων μου, κάνουν τη ζωή ανυπόφορη».

    Ο Σαντς, όπως και οι συγκρατούμενοί του αντάρτες, δεν θεωρούνταν από τους Βρετανούς πολιτικοί κρατούμενοι ή αιχμάλωτοι πολέμου, αλλά κάτι σαν το σημερινό απαξιωτικό, πολιτικά κενό και ψευδεπίγραφο «παράνομοι μαχητές» που εμπνεύστηκαν οι Αμερικανοί στήνοντας το Γκουαντάναμο.

  • Ουρές μεταναστών για φάμπρικες της Γερμανίας

    Οι άνεργοι της νότιας Ευρώπης ψάχνουν καταφύγιο στις χώρες του Βορρά Ενα από τα πολλά που επιβεβαιώνει η ιστορία, είναι ότι επαναλαμβάνεται με ειρωνικό πολλές φορές τρόπο.

    Αυτό που παραμένει ανεπιβεβαίωτο είναι εάν «διδασκόμαστε απ' αυτή».

    Τη δεκαετία του 1960 η Γερμανία «άνοιξε» τις πόρτες της σε χιλιάδες μετανάστες από τον ευρωπαϊκό Νότο για να τροφοδοτήσει με έμψυχο υλικό τα εργοστάσιά της.

    Το 1965 και το 1969 ανάμεσα στους χιλιάδες μετανάστες που έγιναν γρανάζια της καλπάζουσας γερμανικής μηχανής ήταν και 180 χιλιάδες Ισπανοί, που αναζήτησαν την τύχη τους εκεί.

    Σήμερα, με την ανεργία στην Ισπανία να χτυπάει κόκκινο και να ξεπερνάει το 21,3% (με σχεδόν 5 εκατομμύρια ανέργους) και την ανάπτυξη στη Γερμανία να ξαναβρίσκεται σε καλπάζουσα φάση, χιλιάδες Ισπανοί ακολούθησαν τα μονοπάτια των παππούδων τους. Φυσικά, μαζί με τους Πορτογάλους και τους Ελληνες.

    Μόνο μέσα από υπηρεσίες ανεύρεσης εργασίας στη Μαδρίτη, από το 2008 110 χιλιάδες νέοι άνδρες έως 35 ετών έχουν μεταναστεύσει στη Γερμανία, χωρίς να υπολογίζονται οι χιλιάδες άλλοι που μετανάστευσαν αυτόνομα.

    Τα βιογραφικά που αξιολογούνται ως «χρήσιμα» είναι αυτά των γιατρών, μηχανικών, δασκάλων, ξενοδοχοϋπαλλήλων, με την προϋπόθεση φυσικά να μιλούν γερμανικά για να αποφευχθούν τα λάθη του παρελθόντος.

    Ακόμη μια φορά ο Βορράς αναπτύσσεται ταχύτατα και «συμπτωματικά» την ίδια χρονική περίοδο ο Νότος λιμοκτονεί.

    Σύμφωνα με τα στοιχεία της βρετανικής εταιρείας Markit, τον Απρίλιο η βιομηχανική δραστηριότητα στη Γερμανία συνέχισε την επί 19 συνεχόμενους μήνες αυξητική της πορεία. Παρόμοια είναι η εικόνα και στη Γαλλία, τη δεύτερη πιο ισχυρή οικονομία της ευρωζώνης, όπου στον ίδιο τομέα σημειώθηκε η μεγαλύτερη αύξηση των τελευταίων 5 μηνών.

    Αντίθετα, στις αναπτυσσόμενες έως πριν από 2-3 χρόνια χώρες του Νότου τα εργοστάσια κλείνουν και η παραγωγή συρρικνώνεται.

    Πόσο τυχαία είναι όλα αυτά και για πόσο ακόμη θα επιτρέπουμε στις κυβερνήσεις μας να μας «ντύνουν» μετανάστες;

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Διεθνή
Άλλα θέματα στην κατηγορία Διεθνή της έντυπης έκδοσης
Το τέλος του Μπιν Λάντεν
Δολοφονία με παράπλευρα κέρδη
Οι εκτελεστές του Λάντεν
Ο άνθρωπος που άλλαξε τον κόσμο
Υπόθεση με πολλά ερωτήματα
Οι αντ' αυτού
«Ο Οσάμα Μπιν Λάντεν που γνώρισα»
Σόι με υψηλές διασυνδέσεις
Είπαν για τον Οσάμα
Συνέντευξη: Jerrold M. Post
«Η δολοφονία Λάντεν δεν θα μειώσει την τρομοκρατία»
Συρία
Τώρα απαιτούν πτώση του Ασαντ
Τουκρία
Οι Κούρδοι χαλάνε το προφίλ Ερντογάν
Παλαιστίνη
Συμφωνία ελπίδας Φάταχ και Χαμάς
Le Monde diplomatique
Πιέσεις για ανατίμηση του γιουάν
Ενα CNN αλά κινεζικά