Έντυπη Έκδοση

Φόρος τιμής στην Πίνα Μπάους

Δεν θα μπορούσα να φανταστώ μεγαλύτερο φόρο τιμής στην Πίνα Μπάους από τη νέα δουλειά της «μαθήτριάς» της Ανν Τερέζα ντε Κεερσμάακερ, που έκανε πρεμιέρα την περασμένη εβδομάδα στο πενθόν Theatre de la Ville στο Παρίσι.

Εννέα άντρες χορευτές και μόνο μία χορεύτρια κινούνται μέσα, έξω ή στα όρια ενός γυμνού χώρου, που παραπέμπει σε ζωγραφικό τελάρο. Η Ανν Τερέζα ντε Κεερσμάακερ έχει στόχο πάνω απ' όλα τη φόρμα Εννέα άντρες χορευτές και μόνο μία χορεύτρια κινούνται μέσα, έξω ή στα όρια ενός γυμνού χώρου, που παραπέμπει σε ζωγραφικό τελάρο. Η Ανν Τερέζα ντε Κεερσμάακερ έχει στόχο πάνω απ' όλα τη φόρμα Στη σκηνή του θεάτρου, που συνδέθηκε στενά τα τελευταία τριάντα χρόνια με την κορυφαία Γερμανίδα χορογράφο, που «έφυγε» τόσο ξαφνικά πριν από λίγες μέρες, η Ανν Τερέζα και η περίφημη ομάδα της Rosas από τις Βρυξέλλες κατέθεσαν την πλέον ολοκληρωμένη δουλειά των τελευταίων χρόνων.

«Το τραγούδι», που θα έχουμε την ευκαιρία να δούμε αύριο και την Παρασκευή στο Μέγαρο Μουσικής στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών, είναι μία ωδή στην κίνηση και στον τρόπο με τον οποίο ορίζει τη σχέση του (εφήμερου) σώματος με τον χώρο και τον χρόνο. Η δημοφιλής Φλαμανδή χορογράφος, που έφερε στην Αθήνα και τη δουλειά που την καθιέρωσε το 1983 («Rosas danst Rosas») εμπνέεται από τον ποιητικό κόσμο της Πίνα Μπάους, ωστόσο η μέθοδός της είναι καθαρά φορμαλιστική καθώς βασίζεται στις σχέσεις που αναπτύσσονται ανάμεσα στις οριζόντιες και τις κάθετες χωρίς καμία πρόθεση αφήγησης.

Ολα είναι φόρμα

«Η δουλειά μου δεν έχει να κάνει με ιστορίες πάθους. Η σχέση άντρα-γυναίκας με ενδιαφέρει αποκλειστικά για την ενέργεια που εκλύει. Στόχος μου είναι κάθε φορά η φόρμα. Ολα στον χορό είναι ενέργεια, χώρος και χρόνος», μου έλεγε στα παρασκήνια του παρισινού θεάτρου τον καιρό που ετοιμαζόταν να έρθει για πρώτη φορά στην Ελλάδα και στο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού της Καλαμάτας με το «Rain».

Το «Τραγούδι» οδηγεί στα άκρα τις αναζητήσεις της στον χώρο της αρμονίας και του ρυθμού ενώ την ίδια στιγμή αποτελεί μια θεαματική στροφή στο μέχρι σήμερα έργο της. Εννέα άντρες χορευτές και μία μόνο χορεύτρια (μοναδική σύνθεση για τους Rosas) κινούνται μέσα, έξω ή στα όρια του γυμνού χώρου, που καταλαμβάνει το κέντρο της σκηνής παραπέμποντας σε ζωγραφικό τελάρο (και σε παλαιότερη δουλειά του Γουίλιαμ Φορσάιθ). Η συνεργασία της Ανν Τερέζα ντε Κεερσμάακερ με δύο εξαιρετικούς εικαστικούς καλλιτέχνες, την Ανν Βερόνικα Γιάνσενς και τον Μισέλ Φρανσουά στη σκηνογραφία και τον φωτισμό, μας δίνει εξαιρετικής ευαισθησίας αποτελέσματα που φέρνουν στον νου την τεχνική του κιαροσκούρο.

Μόνο φυσικοί ήχοι

Το τεράστιο χρυσόχαρτο, που αιωρείται πάνω από τη λευκή επιφάνεια, προβάλλει ονειρικές εικόνες στον «καμβά»: κύματα γεμίζουν ξαφνικά το «κάδρο», ήλιοι ασημίζουν σε ώρες καλοκαιρινού απογεύματος. Οι ποιητικές αυτές στιγμές εναλλάσσονται απότομα με μαύρα, που βυθίζουν τη σκηνή στο σκοτάδι αφήνοντας μετέωρη την κίνηση, αλλά και με καθαρά λευκά ενός σκληρού φωτισμού νέον. Την υπενθύμιση του ξεχασμένου (μέσα στον σύγχρονο, υπερτεχνολογικό κόσμο) φυσικού περιβάλλοντος ενισχύουν οι παρεμβάσεις μιας θορυβοποιού, που συνοδεύουν αντιστικτικά τα σόλο των χορευτών παράγοντας ήχους από το τίποτα: τσαλακώνοντας ένα ύφασμα, χτυπώντας ρυθμικά ένα παπούτσι, περιστρέφοντας ένα σχοινί στον αέρα.

Με εξαίρεση δύο τραγούδια των Μπιτλς (While my guitar gently weeps από μια φωνή και μια κιθάρα και Helter Skelter που ακούγεται στη διαπασών από ζωντανή ηχογράφηση), οι φυσικοί αυτοί ήχοι αποτελούν τη μόνη μουσική της παράστασης ξαφνιάζοντας το (συντηρητικό) κοινό του Theatre de la Ville, που έδειξε τη δυσαρέσκειά του αποχωρώντας με θόρυβο την ώρα της παράστασης. Σε αντίθεση με τις προηγούμενες δουλειές της Φλαμανδής χορογράφου, όπου η μουσική αποτελεί τον μόνιμο παρτενέρ της, «Το Τραγούδι» μιλά για τον ήχο του σώματος όταν εκτινάσσεται στον αέρα, τη στιγμή που πέφτει ή, απλά, όταν κινείται στον χώρο. Τολμώντας να έρθει σε ρήξη με τις συνήθειες του κοινού της, που έχει πλέον εθιστεί στη μορφολογική αρμονία της χορογραφίας της, η Ανν Τερέζα ντε Κεερσμάακερ καταθέτει με «Το Τραγούδι» την πλέον «σκοτεινή» δουλειά της αγγίζοντας την εικαστική και ρυθμική τελειότητα. Μόνο που για να τη βιώσεις, θα πρέπει να μείνεις ώς το τέλος.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Χορός
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Προϊστορικός οικισμός στη Σαντορίνη
Θαύμα! Το Ακρωτήρι δικαιούται στέγαστρο
Για την ένταξη στα μνημεία της Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς
Τα αυθαίρετα της Κνωσού πρόβλημα για UNESCO
Θέατρο
Μπαλί - Πολωνία με οδηγό τον Αμλετ
Μάικλ Τζάκσον
«Ο καλύτερος μπαμπάς του κόσμου»
Μουσική
Ο Χατζηχρήστος και η ρεμπετολογία
Οι μητροπολιτάνοι γράφουν μουσική
Μουσική, τραγωδία και ψυχανάλυση
Ο Βασίλης είχε το κεντρί
Χορός
Φόρος τιμής στην Πίνα Μπάους
Εκκληση του περιοδικού «Πλανόδιον»
Να σωθεί ο τάφος του αδελφού της Αννας Αχμάτοβα
Τηλεόραση
Κι αυτοί ψηφιακά
Και οι Βραζιλιάνοι βράβευσαν «Εξάντα»
Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης
Αρχαίοι έρωτες χωρίς ταμπού και αναστολές