Έντυπη Έκδοση

Τέχνες & Πολιτισμός

Προσωπική ματιά

  • Staying alive

    Σε ένα καλωδιωμένο «Ινστιτούτο Ζυμωτικών Διεργασιών» μας «έχωνε» το παράδοξο «Ρίζενμπουτσμπαχ» του Κριστόφ Μαρτάλερ στο Θέατρο του Ελληνικού Κόσμου (Φεστιβάλ Αθηνών).

    Και μας εξέθετε για δύο ώρες και μισή όλα τα στερεότυπα διλήμματα της Δύσης. «Να ζω ή να μη ζω; Χρεωστικό ή πιστωτικό δάνειο; Ιδού η απορία!». Πιο ενδιαφέρουσα απ' την ελάχιστη, στιγμές στιγμές σουρεαλιστική, πρόζα, η φόρμα που επέλεξε ο Γερμανός σκηνοθέτης. Ενα αργόσυρτο μουσικοθεατρικό δρώμενο μεγάλων παύσεων, που σιγά σιγά, χωρίς να το αντιληφθείς, σε «απορροφούσε» στους παράξενους ρυθμούς του.

    Οι ήρωες, καλοντυμένες γυναίκες και κοστουμαρισμένοι άνδρες, σαν ένας Χορός ή μια χορωδία, κινούνταν στιλιζαρισμένα στον περιχαρακωμένο χώρο του «Ινστιτούτου», αναστενάζοντας βαριά, τραγουδώντας ή σιωπώντας. Ωσπου να καταλήξουν στιβαγμένοι στα γκαράζ, αλλοτινό σύμβολο ευμάρειας, ως νεόπτωχοι κλοσάρ. Τίποτα από τις ταυτόχρονες δράσεις δεν περνούσε απαρατήρητο από έναν καλλίφωνο ηλικιωμένο κυριούλη, που πίσω από τζαμαρίες και μέσα από κάμερες επέβλεπε τα πάντα τραγουδώντας υπέροχα Μπαχ.

    «Τις προάλλες ήμουν τελείως φυσιολογική», αποφαινόταν μια κυρία προτού, μαζί με τις υπόλοιπες γυναίκες, μας επιδείξουν στην έναρξη του «Ρίζενμπουτσμπαχ» με μια χοροθεατρική φιγούρα τα περίτεχνα καλσόν τους. «Οταν η υπερβατικότητα με ζητά, εγώ αδυνατώ να ανταποκριθώ», σχολίαζε φανερά βαριεστημένη μία άλλη. Η αβάσταχτη ελαφρότητα της μπουρζουαζίας, η «καλοκάγαθη -όπως την προσδιόριζαν οι ηρωίδες- κουλτούρα μας» σιγά σιγά εξανεμιζόταν, για να γίνει πολτός όπως οι υπολογιστές παλιάς τεχνολογίας, που στιβάζονταν μαζί με τα σκουπίδια.

    Μια πασαρέλα βαδισμάτων-ψυχογραφημάτων, ένα γιος που πάντα μιλά στη μαμά του γαλλικά κι αυτή ποτέ δεν τον καταλαβαίνει, ένας ηλικιωμένος ταμίας, που όλοι του ζητούν να ανοίξει το χρηματοκιβώτιο με τα λεφτά, ένα σώμα που γίνεται πριόνι σε τραπέζι, κλάματα, γέλια, τράπεζες, δάνεια, μισθοί, δίαιτες, μαρσαρίσματα και ατελείωτες παύσεις, και, κυρίως, καταπληκτικά ερμηνευμένος πολυφωνικός Μπαχ, κατέληξαν σε ένα οργιώδες αλλά απεγνωσμένο «Staying alive» των Bee Gees. Οι ήρωες του «Ρίζενμπουτσμπαχ», μολονότι ζουν σε εποχές «ιστορικών αλλαγών», διεκδικούν το δικαίωμα στη ζωή.

    Από τις πιο σκληρές στιγμές της παράστασης, ο χαρακτήρας που ανακοινώνει με νοσηρή φυσικότητα στην αστυνομία ότι σκότωσε την οικογένεια και τα πεθερικά του επειδή δεν μπορούσε να τους αποκαλύψει ότι έχασε όλα του τα λεφτά!

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Προϊστορικός οικισμός στη Σαντορίνη
Θαύμα! Το Ακρωτήρι δικαιούται στέγαστρο
Για την ένταξη στα μνημεία της Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς
Τα αυθαίρετα της Κνωσού πρόβλημα για UNESCO
Θέατρο
Μπαλί - Πολωνία με οδηγό τον Αμλετ
Μάικλ Τζάκσον
«Ο καλύτερος μπαμπάς του κόσμου»
Μουσική
Ο Χατζηχρήστος και η ρεμπετολογία
Οι μητροπολιτάνοι γράφουν μουσική
Μουσική, τραγωδία και ψυχανάλυση
Ο Βασίλης είχε το κεντρί
Χορός
Φόρος τιμής στην Πίνα Μπάους
Εκκληση του περιοδικού «Πλανόδιον»
Να σωθεί ο τάφος του αδελφού της Αννας Αχμάτοβα
Τηλεόραση
Κι αυτοί ψηφιακά
Και οι Βραζιλιάνοι βράβευσαν «Εξάντα»
Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης
Αρχαίοι έρωτες χωρίς ταμπού και αναστολές