Έντυπη Έκδοση

Ο κρατισμός έπνιξε και την Αριστερά;

Τα κομμουνιστικά κόμματα διαχωρίστηκαν από τα σοσιαλιστικά και σοσιαλδημοκρατικά κόμματα στη διάρκεια των αρχών του 20ού αιώνα, έχοντας μια κεντρική διαφορά από εκείνα: Οι κομμουνιστές πίστευαν ότι η ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματος δεν ήταν δυνατή παρά μόνο με την ένοπλη επανάσταση.

Η αστική τάξη δεν θα παραδώσει ειρηνικά την εξουσία, έλεγαν. Κάθε κομμουνιστικό κόμμα είχε και μια μυστική στρατιωτική επιτροπή που θα προχωρούσε στην επαναστατική διαδικασία όταν η στιγμή θα κρινόταν πρόσφορη. Αντίθετα, τα σοσιαλιστικά κόμματα διακήρυσσαν την ειρηνική μετεξέλιξη της κοινωνίας. Ενοπλες κομμουνιστικές επαναστάσεις πραγματοποιήθηκαν σε διάφορες χώρες. Οι επαναστατικές συνθήκες ωρίμαζαν μέσα σε δεινές οικονομικές, πολιτικές ή πολεμικές κρίσεις.

Στη διάρκεια του γαλλο-πρωσικού πολέμου, το 1871, εκδηλώθηκε για μικρό χρονικό διάστημα η Κομμούνα του Παρισιού.

Στη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου πραγματοποιήθηκε η Οκτωβριανή Επανάσταση στη Ρωσία. Ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος συνέβαλε αποφασιστικά στην επέκταση του σοβιετικού συστήματος στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη.

Επαναστάσεις ακολούθησαν στην Κίνα και την Κούβα.

Ανάμεσα στις επαναστάσεις στην ευρωπαϊκή ήπειρο συγκαταλέγεται και η ένοπλη εξέγερση του ΚΚΕ (1946-1949) που τελικά ηττήθηκε από τους αντιπάλους της.

Οι συνέπειες από εκείνη την αποτυχημένη ένοπλη εξέγερση που ενδυνάμωσε τελικά τις θέσεις της άκρας Δεξιάς στον ελληνικό κρατικό μηχανισμό είναι γενικά γνωστές. Διά μέσου δραματικών εξελίξεων και προσπαθειών επιτεύχθηκε τελικά η εθνική συμφιλίωση, όχι μόνο από τα πάνω αλλά και από τα κάτω, έπειτα από πολλά χρόνια.

Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι οι κοινωνικές διεκδικήσεις των εργαζόμενων ανθρώπων έπαψαν να υπάρχουν. Αντίθετα, μάλιστα, από το 1974 και μετά οι διεκδικήσεις αυτές βρήκαν πολύ ευρύτερο δημοκρατικό έδαφος για ν' αναπτυχθούν.

Στα τέλη της δεκαετίας του '80 άρχισαν να παρουσιάζονται γεγονότα καθοριστικής σημασίας για το ευρωπαϊκό κομμουνιστικό κίνημα, που οδήγησαν τελικά στην κατάρρευση του λεγόμενου «υπαρκτού σοσιαλισμού», συμπεριλαμβανομένης της Σοβιετικής Ενωσης.

Σε αντίθεση με τις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, στην Ελλάδα, η ηγεσία του ΚΚΕ έμεινε γενικά πιστή στο καθεστώς που είχε επικρατήσει στην ΕΣΣΔ και τις άλλες «λαϊκο-δημοκρατικές» χώρες. Εκρινε όμως ότι οι αρχές τους είχαν παρεκκλίνει «προς τα δεξιά» και έπρεπε να επανέρθουν στις βασικές πηγές του μαρξισμού-λενινισμού, της δικτατορίας του προλεταριάτου κ.ά.

Σε ολόκληρη την Ευρώπη, το ΚΚΕ είναι το σημαντικότερο αριθμητικά Κ.Κ. που επιμένει στις θεωρητικές αρχές του «μαρξισμού-λενινισμού» και ειδικότερα της μελλοντικής «σοσιαλιστικής επανάστασης».

Τελευταία ένα μέλος της ηγεσίας του ΚΚΕ έγραψε ότι «οι εξελίξεις της τελευταίας εικοσαετίας έχουν νέα ποιοτικά στοιχεία. Η αντεπανάσταση στη Σοβιετική Ενωση και σε άλλες σοσιαλιστικές χώρες οδήγησε στη διάλυση και τον παροπλισμό πολλών κομμουνιστικών κομμάτων. Η σοσιαλδημοκρατική μετάλλαξη πολλών Κ.Κ. οδήγησε στη διάχυσή τους σε νέα οπορτουνιστικά σχήματα. Η γενικότερη υποχώρηση οδήγησε σε άρνηση της επαναστατικής θεωρίας του μαρξισμού-λενινισμού, σε άρνηση των αρχών συγκρότησης και των κανόνων λειτουργίας του κόμματος νέου τύπου, σε αδυνάτισμα της πάλης για τον σοσιαλισμό-κομμουνισμό. Οι εξελίξεις τρέχουν, η επιθετικότητα των μονοπωλίων, του ιμπεριαλισμού εντείνεται, οι δυνάμεις του οπορτουνισμού παρεμβαίνουν οργανωμένα ασκώντας πίεση στα Κ.Κ. Οσο καθυστερεί η ανασυγκρότησή του σε επαναστατική κατεύθυνση, το κομμουνιστικό κίνημα χάνει πολύτιμο χρόνο και δυνατότητες. Αδυνατεί να παρέμβει ενιαία σε εθνικό, περιφερειακό και διεθνές επίπεδο για να διαφωτίσει την εργατική τάξη αμφισβητώντας το εκμεταλλευτικό σύστημα, συγκεντρώνοντας και προετοιμάζοντας δυνάμεις για την ανατροπή του, για τη σοσιαλιστική επανάσταση» («Ριζοσπάστης», 16/5/2010, άρθρο του Γ. Μαρίνου, μέλους του Π.Γ. της Κ.Ε. του ΚΚΕ, σελ. 9).

Βέβαια, κανένας σοβαρά σκεπτόμενος δεν πιστεύει ότι η ηγεσία του ΚΚΕ προετοιμάζεται για τη «σοσιαλιστική επανάσταση». Αναφέρεται απλά σ' ένα θεωρητικό σχήμα του απώτερου μέλλοντος. Ομως πιστεύει ακράδαντα ότι μόνο εκείνη η μελλοντική προοπτική θα δώσει την τελική, «δίκαιη και ορθή λύση». Για το σήμερα είναι αρκετή η οξεία κριτική των κυβερνητικών κομμάτων για τα λάθη και τις παραλείψεις τους.

Από την άλλη πλευρά, υπάρχει μια Αριστερά που άσκησε κριτική στον «υπαρκτό σοσιαλισμό». Για παράδειγμα, διαπίστωσε τον καταστρεπτικό ρόλο του κρατισμού στην εμπέδωση της γραφειοκρατίας, του παρασιτισμού, της καταλήστευσης της δημόσιας περιουσίας των «Λαϊκών Δημοκρατιών».

Το ίδιο συνέβη και στην Ελλάδα από άλλο δρόμο. Διογκώθηκε ο κρατισμός και έπνιξε τη χώρα. Και όσοι αριστεροί βρέθηκαν στο Δημόσιο και λειτούργησαν όχι ως εργαζόμενοι αλλά σαν παράσιτα, άλλαξαν στην ουσία και ιδεολογία. Εγιναν «αριστεροί» στα λόγια, δεξιοί στην πράξη. Εμαθαν να ζουν μέσα στο πελατειακό κράτος και όταν χρειάζεται, να ζητούν τη βοήθεια της Αριστεράς για τη διατήρηση των προνομίων τους.

Και ο ΣΥΡΙΖΑ, η άλλη μεγάλη συνιστώσα της Αριστεράς -πέρα από την κριτική για τα άδικα μέτρα κατά των χαμηλοσυνταξιούχων- αδυνατεί να προβάλει ένα καλοδουλεμένο, εναλλακτικό ρεαλιστικό πρόγραμμα για τη λύση του σημερινού ελληνικού δράματος.

Ενα πρόγραμμα που θα προτείνει λύσεις για μια δημόσια παιδεία όπου η νεολαία θα μορφώνεται και θα είναι ευτυχισμένη και όχι δυστυχισμένη στα μαθητικά θρανία, όπως συμβαίνει σήμερα. Μια δημόσια υγεία όπου οι Ελληνες θα είναι υπερήφανοι γι' αυτήν.

Πρόταση για το ασφαλιστικό σύστημα και τις συνθήκες δουλειάς των πραγματικά εργαζομένων στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα.

Πρόταση για την εξυγίανση δημόσιων οργανισμών κοινής ωφέλειας (λεωφορεία, σιδηρόδρομοι).

Προτάσεις ουσιαστικές για την ποιότητα της ζωής, για το δικαίωμα του λαού ν' αναπνέει καθαρό αέρα, να μην τρώει μολυσμένα τρόφιμα, να πίνει καθαρό νερό κ.ά.

Αν τα γκάλοπ απηχούν την αλήθεια, μας υποδείχνουν ότι η Αριστερά, εν μέσω μεγάλης οικονομικής κρίσης, αδυνατεί να κερδίσει συμπάθειες και παραμένει στα προηγούμενα επίπεδα.

«Η αδυναμία όπως πάντα -έγραψε ο Μαρξ- βρήκε καταφύγιο στην πίστη για τα θαύματα. Νόμιζε πως θα νικούσε τον εχθρό όταν τον ξόρκιζε στη φαντασία της και έχασε κάθε κατανόηση για το παρόν με την παθητική αποθέωση του μέλλοντος».

Βέβαια, οι προτάσεις προϋποθέτουν και ένα ανθρώπινο υλικό που πέρα από το να ζητεί μισθολογικές αυξήσεις, είναι ειδικευμένο και διατεθειμένο να εργαστεί για το κοινό καλό, για μια καλύτερη ανθρώπινη κοινωνία. *

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Ελλάδα
Με λέξεις-κλειδιά
Αριστερά
Άλλα θέματα στην κατηγορία Ελλάδα της έντυπης έκδοσης
ΑμεΑ
Λογισμικό ανθρωπιάς
Κραυγή ΑμεΑ
Επιστολή
«Γιατί χρησιμοποίησα το φουσκωτό σκάφος του Λιμενικού»
Εγκρίθηκε η ζεύξη
Υποθαλάσσια για Λευκάδα
Περιβάλλον
245.000 νέες θέσεις εργασίας θα φέρουν οι ΑΠΕ
Λεωφόρος... απορριμμάτων
Συνέντευξη: Ντέιβιντ Γκόλντφιλντ
«Η πράσινη ανάπτυξη μπορεί να ανθίσει εν μέσω κρίσης»
Trafficking
Εφιάλτης για τις κόρες της Νιγηρίας
Μαθήματα... στη μπάρα
Μπάρμαν με δίπλωμα
Αριστερά
Ο κρατισμός έπνιξε και την Αριστερά;
Άλλες ειδήσεις
Σε αργία ο δήμαρχος Ζαχάρως
Γιαννιτσά: Εκλεισαν την εθνική οδό
Χωριστά η τιμή του ροδάκινου
Επιασαν τον ληστή των νοσοκομείων