Έντυπη Έκδοση

Αθλητισμός

Εκτός συνόρων

  • Ποτάμι, τα δάκρυα στο Μουντιάλ

    Το τι κλάμα έπεσε σ' αυτό το Μουντιάλ, δεν περιγράφεται.

    Ούτε το πόσα λίτρα δακρύων χύθηκαν. Τόσο εντός όσο και εκτός γηπέδων: από τους πρωταγωνιστές, τους παίκτες και τους προπονητές, έως τους φιλάθλους. Κι απ' όσους μετάνιωσαν που ξόδεψαν μια περιουσία για το ταξίδι στη Νότια Αφρική, σε όσους επίσης μετάνιωσαν που πόνταραν τις οικονομίες τους ή και τα δανεικά (και πολλές φορές αγύριστα) στα ινδάλματά τους.

    Ολόκληρη «εθνική των δακρύων» θα μπορούσε κανείς να σχηματίσει: με τον Πορτογάλο Εδουάρδο κάτω από τα δοκάρια, έναν από τους καλύτερους τερματοφύλακες της διοργάνωσης. Πανάξιο αντικαταστάτη του τον Βραζιλιάνο Ζούλιο Σέζαρ, στα άκρα τον Παραγουανό Καρντόσο (φωτογραφία), που αφού κατάφερε στα πέναλτι να λυγίσει τους ψυχρούς κι ανέκφραστους «samurai» σαν τους Χόντα, Κομάνο, ακόμα κλαίει κι ωρύεται γιατί πάντα από τα 11 μέτρα απέτυχε, στέλνοντας την μπάλα στην αγκαλιά του Κασίγιας, να χαρίσει στην ομάδα του έναν ακόμη περισσότερο ιστορικό ημιτελικό.

    Θέση στην ομάδα, εννοείται, κερδίζουν κι ο Λίονελ Μέσι. Οι Τζέραρντ και Λάμπαρντ. Ο Ιταλός Κουαλιαρέλα, ο μοναδικός που «κάτι έκανε» στην αφοπλιστική ερημιά της ιταλικής επίθεσης. Ο Ντιέγκο Μαραντόνα, που -ειρωνεία της τύχης- είχε κλάψει ξανά και πριν από 20 χρόνια, στον τελικό του Μουντιάλ το '90, και τότε με αντίπαλο τη Γερμανία.

    Ο Ουρουγουανός Σουάρεζ, επίσημα πλέον ο «el ladron», ο κλέφτης που μέσα σε λιγότερο από 60 δευτερόλεπτα πέρασε από τα δάκρυα απελπισίας -γιατί σταματώντας την μπάλα πάνω από τη γραμμή με το χέρι, όχι μόνο είχε προκαλέσει τη δική του αποβολή αλλά είχε σερβίρει στο πιάτο της Γκάνας, με ανέλπιστο δώρο-πέναλτι τη δυνατότητα να γράψει ιστορία- σε ασυγκράτητα δάκρυα χαράς. Και με το δίκιο του, γιατί ένα γκολ χρειαζόταν ο Γκιάν, αλλά το' χασε: ήταν το 120ό λεπτό τού προημιτελικού κι η ισόπαλη παράταση πήγαινε αναγκαστικά στα πέναλτι. Εμεινε πετρωμένος στη «φυσούνα», πρώτα κλαίγοντας γιατί είχε γίνει «αυτόχειρας», μετά πανηγυρίζοντας γιατί η θυσία του για την χώρα του του' φερε γούρι, μέχρι που οι Φαν Μπρόνκχορστ, Σνάιντερ και Ρόμπεν έσβησαν, στα ημιτελικά, κάθε άλλο συναίσθημα κι ελπίδα.

    Εάν όμως τέτοιου είδους ξεσπάσματα τα περιμένεις από τους εξωστρεφείς Λατίνους, κανείς δεν μπορούσε να πιστέψει ότι ένας εθνικός ύμνος θα 'φτανε και θα περίσσευε για να διαλύσει το φαινομενικά ψυχρό και παγωμένο πρόσωπο του Βορειοκορεάτη Γιόνγκ Τάε Σε. Ακόμη, μπροστά από τα μάτια μας περνούν οι εικόνες της απόλυτης, σε απευθείας μετάδοση, απελπισίας του, το ασυγκράτητο κι ατελείωτο κλάμα του πριν από το παιχνίδι με τη Βραζιλία.

    Χίλιες φορές τέτοιες αντιδράσεις μπροστά στις τηλεοράσεις ολόκληρου του πλανήτη. Χίλιες φορές τέτοιες στιγμές ανθρώπινες κι αληθινές, αντάξιες ενός πραγματικού άνδρα που φεύγει από το παλκοσένικο με ψηλά το κεφάλι, παρά να φτύσεις, όπως έκανε ο Κριστιάνο Ρονάλντο, όσους δουλεύουν πίσω από τις κάμερες. 'Η να βρίζεις, όπως έκαναν ο Ρούνεϊ ή ο Φελίπε Μέλο, όσους ήρθαν μέχρι εκεί για να σε χειροκροτήσουν...

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Αθλητισμός
Άλλα θέματα στην κατηγορία Αθλητισμός της έντυπης έκδοσης
Ολυμπιακός
Αφίξεις στο λιμάνι...
Μουντιάλ 2010
Ο Λεονάρντο ζητάει τη θέση του Ντούνγκα
«Τώρα φουλ για το χρυσό»
Παναθηναϊκός
Μόνο αν τα... σκάσουν
ΠΑΟΚ
«Ωρα για μοντάρισμα»
Ηρακλής
Οι... σκέψεις του Ρέμου «καίνε» τον Ηρακλή
ΑΕΚ
Τρία ζητήματα απασχολούν την ΑΕΚ
Αστέρας Τρίπολης
«Θα είμαστε έτοιμοι»
Πανιώνιος
Πρόβλημα με την καρδιά του ο Ομο
Μπάσκετ
«Μας το χρώσταγαν...»
Βόλεϊ
Ωρα για νέους
Άλλες ειδήσεις
Κοντά σε Στολτίδη
Φινάλε με Σακίρα
Ο Γκαρσία στην Κύπρο, ο Αρης στην Ελβετία
Κυνηγάει τον Επαλέ
Κλείνει ο 1ος γύρος