Έντυπη Έκδοση

Πολιτική

Εν-στάσεις

  • Ο αναχρονισμός ως φαινόμενο του παρόντος

    Καθώς, όσο το θερινό ζώδιο διανύει την τροχιά του και η αποχαυνωτική ραστώνη προσλαμβάνει κάθε μέρα και ευρύτερες διαστάσεις στον ελλαδικό μας μικρόκοσμο, οι αποκαλύψεις για τη δημόσια διαφθορά που καθημερινά πληθαίνουν δεν φαίνεται να προκαλούν πλέον κάποια αντίδραση από την πλευρά του κοινωνικού συνόλου των αρχομένων.

    Διατελούμε όλοι μας πλέον, αυτό είναι βέβαιο, σε μια κατάσταση συλλογικού μιθριδατισμού απέναντι στα κατορθώματα των αιρετών μας αρχόντων. Δεδομένο που επιτρέπει στους ίδιους να προβάλλουν, θρασείς, λαλίστατοι, από τηλοψίας για να εκθειάσουν τα όποια έργα τους «χωρίς σύνεσιν, χωρίς αιδώ»...

    Τις συνέπειες από τη δημόσια αυτή επίδειξη αυθάδειας από το μέρος των φαύλων αιρετών μας αρχόντων επιτείνει (εκτός από την αδράνεια από όλους εμάς τους «κοινούς υπηκόους») και η παντελής απουσία από το πολιτικό γίγνεσθαι ενός αντίπαλου δέους, ακριβέστερα: της προοδευτικής Αριστεράς. Μεταθέτοντας λοιπόν τη θεώρηση του ρόλου της εναλλακτικής εκδοχής της Αριστεράς στο σημερινό δημόσιο βίο μας για το επόμενο σημείωμα, θα επιχειρήσω σήμερα να προσεγγίσω την ιερή αγελάδα της «ορθόδοξης» Αριστεράς που κατευθύνεται από το ιερατείο των μελάθρων του Περισσού.

    Το ΚΚΕ αποτελεί σήμερα ένα κατάλοιπο από το παρελθόν, κύριο γνώρισμα του οποίου αποτελεί η εμμονή σε μιαν ανακόλουθη συλλογιστική. Φαινόμενο το οποίο σημαδεύει ανέκαθεν την ανθρώπινη ιστορία και που χαρακτηρίζεται από μιαν ιδιότυπη στατική θεώρηση του παρελθόντος. Μια αναχρονιστική εμμονή στην Ιστορία, η οποία συντηρεί, πέρα και πάνω από κάθε ιστορική αλληλουχία, ως ύψιστο ιδεολόγημα, τη διαχρονικότητα ενός μύθου. Το ΚΚΕ, με άλλα λόγια, παραμένει σε μια ψευδο-επαναστατική εγρήγορση και, σε πείσμα των αντικειμενικών συνθηκών της ρεαλιστικής πραγματικότητας, δεν έχει να προσφέρει παρά τη σοβιετοποίηση της κοινωνίας και της οικονομίας.

    Το ΚΚΕ αποτελεί σήμερα έναν παράγοντα αναχρονισμού, που απευθύνεται στο κοινωνικό μας σύνολο με έναν οιονεί ποιμαντορικό, άρα προτρεπτικό, λόγο που αγνοεί την προοπτική του χρόνου, την ιδιαιτερότητα των στιγμών που σήμερα βιώνουμε και την ιστορική αλληλουχία. Στο πλαίσιο της υπερβατικής νοσταλγίας για τις «σοβιετικές ημέρες» που αποπνέει η ιδεολογία του, το νόημα της Ιστορίας βρίσκεται πέρα και πάνω από αυτήν. «Κι αυτή ακόμα η ανθρώπινη φύση καθίσται αντικείμενο της αναχρονιστικής θεώρησης. Ολες οι γενεές του ανθρώπου βαρύνονται από το προπατορικό αμάρτημα, όπως και όλοι οι Εβραίοι είναι ένοχοι για τη Σταύρωση. Οι Σταυροφόροι πίστευαν, έτσι, κατά τον 11ο αιώνα, ότι τιμωρούσαν όχι τους απογόνους, αλλά τους ίδιους τους φονείς του Ιησού. Οι αιώνες που είχαν κυλήσει στο μεσοδιάστημα δεν είχαν καμιά σημασία για αυτούς» (Α. Gurevich, Categories of Medieval Culture, Λονδίνο 1985, σ. 130).

    Οχι, μέσα στην τρέχουσα συγκυρία δεν αποτελεί το ιερατείο του Αναχρονισμού, που εδρεύει στον Περισσό, έναν παράγοντα κοινωνικής προόδου.

    http://malingoudis.blogspot.com/

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Άλλα θέματα στην κατηγορία Πολιτική της έντυπης έκδοσης
Ασφαλιστικό
6 «κρυφές πληγές» και 3 «σανίδες σωτηρίας»
Οι διαρροές θα φέρουν διαγραφές στο ΠΑΣΟΚ
Μαύρα μαντάτα στην «Πράσινη Βίβλο» για τις συντάξεις
Αλλαγές συνεχίζει να υπόσχεται ο Λοβέρδος
Νέα Δημοκρατία
Δέσμιος του Μνημονίου εν μέσω βολών και μέτρων
Ξέχασε την αυτοκριτική, βλέπει όμως απαλλαγή από το Μνημόνιο σε δύο χρόνια!
Απογραφή προσωπικού του Δημοσίου
Μπλόκο στα δεδομένα των δημοσίων υπαλλήλων
Ελληνικές τράπεζες
Κίνδυνοι αφελληνισμού ελληνικών τραπεζών
ΚΚΕ
ΚΚΕ: Πολιτικό φακέλωμα οι εισφορές μέσω τραπεζών
Έκκληση για κοινή δράση
Κοινό μέτωπο δράσης κατά του Μνημονίου
Άλλες ειδήσεις
Αναμόρφωση σπουδών στη Σχολή Δικαστών
«Διαθέσιμος» δήμαρχος ο Τάσος Τζήκας
«Αποστολή» ανθρωπιάς από την Αρχιεπισκοπή