Έντυπη Έκδοση

Πολιτική

Από-στάσεις

  • Κράτος και δήμος

    Η αρετή για τον Αριστοτέλη -γράφει ο Τέρρυ Ηγκλετον («Μετά τη θεωρία», Μεταίχμιο)- δεν είναι μια νοητική κατάσταση, αλλά μια προδιάθεση, πράγμα που σημαίνει να είσαι μονίμως έτοιμος για να δράσεις μ' έναν συγκεκριμένο τρόπο...

    Η αρετή είναι θέμα συνήθειας. Ολα ξεκινούν από την πράξη (γι' αυτό ίσως ο Μαρξ αγαπούσε τον Αριστοτέλη...), η πράξη είναι αυτή που δημιουργεί την εκάστοτε κατάλληλη νοητική κατάσταση. Σε πράξεις προβαίνει όποιος ζει, αυτός γνωρίζει καλύτερα από κάθε θεωρητικό τι συμβαίνει γύρω του.

    Μόνον αυτός που ζει αντιλαμβάνεται το βάθος του προβλήματος. Και ποιοι ζουν σήμερα στη χώρα; Οι χαμηλόμισθοι ασφαλώς, οι μετανάστες και οι άνεργοι. Αυτοί βιώνουν τη βία του συστήματος, αυτοί ξέρουν καλύτερα από τον καθένα τι θα πει πόνος και αποκλεισμός από τις πλείστες των εκδηλώσεων της κοινωνικής ζωής. Γράφουν οι Χαρντ-Νέγκρι στην «Αυτοκρατορία» (Scripta): «Μόνο ο φτωχός βιώνει ριζικά το υποστατό και παρόν Είναι, μέσα στην ένδεια και τα βάσανα, και, άρα, μόνο ο φτωχός έχει την ικανότητα να ανανεώσει το Είναι». Δηλαδή (Ηγκλετον) «μόνο εκείνοι που ξέρουν πόσο άσχημα είναι τα πράγματα μπορούν να είναι αρκετά ελεύθεροι από ψευδαισθήσεις ή κεκτημένα συμφέροντα ώστε να τα αλλάξουν».

    Συμφωνούμε όλοι τελικά πως για να αλλάξεις μια κατάσταση αποτελεσματικά πρέπει, εκ των ων ουκ άνευ, να γνωρίζεις, να αντιλαμβάνεσαι το βάθος του προβλήματος.

    Κι εδώ βεβαίως αρχίζει η κωμωδία, είτε πρόκειται για την κυβέρνηση είτε για τα πολιτικά κόμματα είτε ακόμη για τους ιεράρχες, για όλους εκείνους, ήγουν, που κόπτονται για τα προβλήματα των ασθενών, που διαλαλούν τη λύση τους. Τους καημένους όλους αυτούς. Συγγνώμη· τους καημένους όλους εμάς. Γιατί αυτοί γνωρίζουν το θέατρο που παίζουν και τους εξασφαλίζει εξουσία, πλούτη κ.λπ. Το πρόβλημα είναι με εμάς που εξακολουθούμε να πιστεύουμε στο αναφαίρετο τάχα μου υπέρτατο δημοκρατικό δικαίωμα της ψήφου, που έχουμε πειστεί ότι ζούμε σε δημοκρατικό καθεστώς, που όσο πάμε γινόμαστε πιο φιλελεύθεροι, δηλαδή πιο απαθείς, πιο αμέτοχοι, πιο αδρανείς. Διότι αυτός είναι ο μύθος του φιλελεύθερου, ότι μπορείς να δεις τα πράγματα σωστά μόνο αν δεν πάρεις θέση...

    Είναι ηλίου φαεινότερον ότι οι κατέχοντες οποιαδήποτε μορφή εξουσίας είναι μακριά απ' την αρετή· αγνοούν τα προβλήματα της κοινωνίας· ενημερώνονται γι' αυτά από «διαμεσολαβητές», αργυρώνητους δηλαδή συνδικαλιστές και δημοσιογράφους. Εν τέλει αδιαφορούν γι' αυτά τα (καυτά) προβλήματα ή δίνουν ψιχία, ή ελπίδες, αναλόγως του θώκου που κατέχουν. Το δράμα είναι ότι αυτό το αηδές μόρφωμα-πολιτικό σύστημα (που το νέμονται λίγοι ολίγιστοι) εξακολουθούμε να το αποκαλούμε Δημοκρατία. Εντάξει, επιτέλους. Το κράτος το βλέπουμε ανά πάσα στιγμή, εισπράττουμε την αυθαιρεσία του και τον κυνισμό του, δεχόμαστε τη βία του (της ανεργίας, της ανέχειας, των δυσκολιών, τη σωματική) κάθε μέρα.

    Εκείνος ο περίφημος δήμος πού είναι;

    Μπορούν τα πολιτικά κόμματα να δώσουν μια απάντηση, έστω αυτά της Αριστεράς; Μπορεί ο ίδιος ο δήμος, δηλαδή η κοινωνία; Αλλά έχουμε επαναπαυτεί στα ατομικά δικαιώματα και στείλαμε στον αγύριστο τα κοινωνικά και πολιτικά. Βγήκαμε από μόνοι μας έξω από το πολιτικό σύστημα.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Άλλα θέματα στην κατηγορία Πολιτική της έντυπης έκδοσης
Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς
ΣΥΡΙΖΑ: Οι συνιστώσες μιας δοκιμαζόμενης συνισταμένης
ΠΑΣΟΚ
Αρχίζει προεκλογική εκστρατεία
Κώστας Καραμανλής
Αποφασίζει για εκλογές ή ανασχηματισμό
Ενοπλες δυνάμεις
Στο Μαξίμου, με πρόσκληση Καραμανλή, ο Γράψας
Κυπριακό
Πάσκοε, Ντάουνερ, Ζεριχούν σχεδιάζουν τα επόμενα βήματα για το Κυπριακό