Έντυπη Έκδοση

Πολιτική

Δυο ματιές την εβδομάδα

  • Δεν είναι ελληνοτουρκικός, είναι ελληνοελληνικός ο πόλεμος

    Τον πόλεμο δεν τον κάνουν οι στρατηγοί. Οι πολιτικοί τον κάνουν. Και μάλιστα προτού αρχίσει. Χωρίς να χρειάζεται ν' αρχίσει. Χωρίς να έρθουν στην ανάγκη να προστρέξουν στις ικανότητες των στρατηγών.

    Οι οποίες, έτσι κι αλλιώς, πρέπει να βαθμολογούνται με το άριστα. Για να καλύπτουν και ενδεχόμενα λάθη των πολιτικών.

    Οι στρατηγοί έχουν την ευθύνη των επιχειρήσεων από τη στιγμή που έρθει η ώρα των όπλων. Τα οποία δεν υποκαθιστούν την πολιτική. Η πολιτική λειτουργεί παράλληλα και πάνω από τους στρατηγούς. Πάντα. Και επειδή δεν είναι οι εποχές για πολέμους και άλλες τέτοιες αγριότητες, σημασία έχει οι πολιτικές επιλογές της κυβέρνησης (της κάθε κυβέρνησης) να είναι τέτοιες που να δίνουν αποτελέσματα θετικά στη μακρά κρίση που διαπερνά τις σχέσεις της χώρας με την Τουρκία. Την... παρ' ολίγον ευρωπαϊκή.

    Κοινό μυστικό ήταν πως στο δαιδαλώδες κτίριο της λεωφόρου Μεσογείων (το αποκαλούμενο κακόηχα και «Πεντάγωνο», κατ' απομίμηση του αμερικανικού υπουργείου Αμυνας) κάτι δεν λειτουργούσε καλά. Γι' αυτό το «κάτι» δεν είχε την κύρια ευθύνη το επιτελείο. Ούτε το γενικό, ούτε το κλαδικό. Την είχε -και την έχει- ο αρμόδιος υπουργός Εθνικής Αμυνας, ο οποίος εντέλεται να λειτουργεί στη βάση των υποδείξεων και κατευθύνσεων του πρωθυπουργού. Οποιος και αν είναι αυτός. Ακόμη και ο σημερινός. Ο οποίος έχει τη φήμη ότι δεν πολυασχολείται με τα ουσιαστικά καθήκοντά του. Αλλά μέλημά του είναι να δείχνει ότι ασχολείται. Τουτέστιν, τον ενδιαφέρει η επικοινωνία.

    Το πρόβλημα του Κώστα Καραμανλή είναι παρόμοιο με αυτό που αντιμετώπιζε ο Ιούλιος Καίσαρας με τη γυναίκα του. Δεν ήταν τίμια. Αλλά έπρεπε να δείχνει τίμια. Η πολιτική του Κώστα Καραμανλή δεν είναι τίμια απέναντι στους πολίτες, που του εμπιστεύτηκαν την ψήφο τους. Θέλει όμως να δείχνει ότι είναι τίμια.

    Κάτι δεν πάει καλά με τις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Οπως δεν πάει καλά με τις ελληνοευρωπαϊκές, τις ελληνοαμερικανικές, ελληνορωσικές κ.ο.κ. Γενικώς, τίποτα δεν πάει καλά στο «Βασίλειο της Δανιμαρκίας». Είναι ένα «βασίλειο», το οποίο δεν διοικείται στη βάση των κατευθύνσεων μιας πολιτικής. Αλλά στη βάση της εξυπηρέτησης διαφόρων συμφερόντων. Μεγάλων, σε κεντρικό επίπεδο. Με μεγάλα οφέλη. Μικρών σε επίπεδο καθημερινότητας. Με μικρά οφέλη, αλλά χρήσιμα στην πολιτική. Αυτός είναι και ο βασικός ορισμός της διαφθοράς.

    Αυτός ο ορισμός διαπερνά και το υπουργείο Εθνικής Αμυνας. Τόσο σε επίπεδο εξοπλιστικών προγραμμάτων όσο και σε επίπεδο ρουσφετιών. Ποια πολυεθνική θα πάρει ποιο πρόγραμμα αναβάθμισης των ενόπλων δυνάμεων. Και ποιος πολιτικός -κυβερνητικός ή αντιπολιτευόμενος- θα «περάσει» τις περισσότερο επιτυχημένες (για τον ίδιο) μεταθέσεις ή αποσπάσεις μονίμων και κληρωτών. Οντως, δεν είναι σημερινό το φαινόμενο. Υφίσταται από εποχής σύστασης οργανωμένου κράτους. Στο βάθος των αιώνων. Και της Ιστορίας. Ωστόσο, ζητούμενη ήταν πάντα η ισορροπία μεταξύ προσωπικών επιλογών και αποτελεσματικότητας.

    Κρίσιμη αυτή η ισορροπία στην παρούσα φάση των ελληνοτουρκικών και ελληνοαμερικανικών σχέσεων της χώρας. Συμπεριλαμβανομένων των σχέσεων με τον σκληρό πυρήνα της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Η Αγκυρα, η οποία έχει επιλέξει να παίζει -και το παίζει άριστα- το αμερικανικό παιχνίδι στην Ευρώπη και την Ασία, σκοπό έχει να βάλει μπουρλότο στην περιοχή. Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Παίζει με το στρατηγείο της Λάρισας, έτσι όπως τη διευκόλυναν οι κυβερνήσεις Κώστα Σημίτη-Γιώργου Παπανδρέου, και την άφησαν ανενόχλητη οι κυβερνήσεις Κώστα Καραμανλή-Ντόρας Μπακογιάννη. Παίζει επίσης με τις «γκρίζες ζώνες», έτσι όπως της το επέτρεψε το σύμφωνο Θόδωρου Πάγκαλου-Μαντλίν Ολμπράιτ στη Μαδρίτη, κάποτε.

    Αυτές οι... διευκολύνσεις, όπως και η πολιτική κατευνασμού του Γιώργου Παπανδρέου, της Ντόρας Μπακογιάννη και του Δημήτρη Χριστόφια, είναι που έχουν θρέψει τις απαιτήσεις της Αγκυρας στο Αιγαίο. Και έχουν ανακηρύξει το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών σε αρχή αναγνώρισης ή μη των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων. Οπως προχθές, με τη νήσο Ρω.

    Ολο στρατηγούς αλλάζει

    Οσους στρατηγούς αλλάξει ο Κώστας Καραμανλής... Οσους υπουργούς και αν αντικαταστήσει σε έναν ενδεχόμενο ανασχηματισμό εν όψει εκλογών... Οσες πρόβες και αν κάνει -παρουσία του Προκόπη Παυλόπουλου- ενός αναντικατάστατου πρωθυπουργού... Εχει χαμένο το παιχνίδι, όσο δεν ενδιαφέρεται για τη συνοχή της κοινωνίας. Την οποία δεν μπορεί να εξασφαλίζει ο Κωνσταντίνος Μίχαλος. Ο εν λόγω οικονομολόγος ενδιαφέρεται και μάχεται για τα συμφέροντα του επιχειρηματικού κόσμου, τον οποίο εκπροσωπεί. Τις κοινωνικές ισορροπίες είναι υποχρεωμένη να εξασφαλίζει η εκλεγμένη (από το σύνολο των πολιτών) κυβέρνηση. Ο αρχηγός της Ν.Δ. -ως πρωθυπουργός υπό ανανέωση- υποσχέθηκε, το 2007, καλύτερη δημοσιονομική πολιτική, αποφασιστική αντιμετώπιση της διαφθοράς, περισσότερο αξιόπιστη εξωτερική πολιτική και άψογη εθνική άμυνα. Και απέτυχε.

  • Τα αστεία του Αυγούστου και το δράμα του Σεπτεμβρίου

    Ολοι το ξέρουν. Τον Αύγουστο η τηλεόραση παίζει επαναλήψεις. Για λόγους οικονομίας. Αλλά και λόγω μειωμένης τηλεθέασης. Το ίδιο γίνεται και στην πολιτική. Εκεί φέτος παίζονται δύο έργα.

    Μάλλον προς την κωμωδία φέρνουν, το δράμα θα παιχθεί από τον Σεπτέμβριο. Το πρώτο έργο έχει τον τίτλο «Η κυβέρνηση εργάζεται και παράγει έργο». Πώς μεταφράζεται αυτό; Πρώτον, ο πρωθυπουργός κάνει περατζάδα σε μια-δυο κρατικές υπηρεσίες, για να διαπιστώσει (τι άλλο;) ότι το ΙΚΑ δουλεύει ρολόι. Κι ότι, για να δουλέψει πιο καλά, θα διαχωριστούν οι δύο κλάδοι του (Υγείας και Ασφάλισης). Αλλο τώρα που κανείς δεν ξέρει πώς θα γίνει αυτό (αν γίνει) και η αρμόδια υπουργός διαβεβαιώνει ότι τίποτα δεν θα αλλάξει. Μετά ο πρωθυπουργός πάει σ' ένα ΚΕΠ (αυτά που ένας υπουργός του ήθελε παλιότερα να καταργήσει...) και ανακοινώνει υπερηφάνως ότι κι αυτά δουλεύουν ρολόι (τηρουμένων των αναλογιών, πράγματι αυτό συμβαίνει).

    Τελειώσαμε με τη δραστηριότητα του πρωθυπουργού; Οχι ακριβώς. Μέρα παρά μέρα δέχεται και υπουργούς, οι οποίοι μετά υπερηφάνως ανακοινώνουν τη διάθεση διαφόρων κονδυλίων ή τον σχεδιασμό διαφόρων, μεγαλεπήβολων ή μη, έργων. Τι και αν τα μισά απ' αυτά είναι κοινοτικές υποχρεώσεις μας και με κοινοτικά λεφτά; Τι άλλο κάνουν; Ενας υπουργός (π.χ. ο Σαμαράς) κουβαλάει έναν άλλον υπουργό (π.χ. Ιωαννίδη) στην ιδιαίτερη εκλογική του περιφέρεια και οι δυο μαζί δηλώνουν στην κρατική τηλεόραση πόσο ευτυχείς είναι και πόσο προχωρούν τα τοπικά έργα. Τώρα, τι να κάνουν οι έτεροι δελφίνοι, η Ντόρα κι ο Αβραμόπουλος; Να κουβαλήσουν κάποιον υπουργό με πιο βαρύ όνομα στο Κολωνάκι ή στα Πατήσια, για να εξαγγείλουν τοπικά έργα; Κι αν θυμώσει ο άρχων της Αθήνας, δήμαρχος Νικήτας;

    Κάπως έτσι παίζεται το πρώτο έργο που λέγαμε. Η κυβέρνηση εργάζεται σκληρά, δεν πάει διακοπές και τα μέλη της μαυρίζουν μόνο τα Σαββατοκύριακα.

    Το ένα έργο φέρνει το άλλο. Το δεύτερο έχει τον τίτλο «Ο Καραμανλής είναι έτοιμος να προκηρύξει εκλογές τον Σεπτέμβιο». Αυτό είναι καθαρή κωμωδία. Του στιλ «πενήντα-πενήντα». Εκεί, δηλαδή που τα φασαριόζικα δελτία (άνευ) ειδήσεων σου λένε «ανεβαίνει το πολιτικό θερμόμετρο» και «πάμε φουλ για εκλογές», έρχεται η επόμενη φάση του έργου και το αλλάζει. Θα πάμε -λέει- για εκλογές, αν οι δημοσκοπήσεις το επιτρέπουν.

    Δηλαδή, τρίχες κατσαρές ή σε δουλειά να βρισκόμαστε. Χρειάζεται να διαβάσει ο Καραμανλής τις δημοσκοπήσεις για να πάει να αυτοκτονήσει... πρόωρα; Ξέρει από τώρα τι θα λένε. Πόσω μάλλον που είδε την αυθεντική δημοσκόπηση της 7ης Ιουνίου και ξέρει πολύ καλά τι τον περιμένει. Και, πάνω απ' όλα, ξέρει ότι δεν μπορεί να κάνει τίποτα για να αποτρέψει το μοιραίο.

    Αν, λοιπόν, δεν βρεθεί... πετρέλαιο στο Σύνταγμα, ο Καραμανλής θα υποστεί όλο το μαρτύριο της σταγόνας. Από Σεπτέμβριο θα παίζει κρυφτούλι στις ψηφοφορίες της Βουλής με τον ένα βουλευτή που συμπληρώνει τον αριθμό 151. Ο Παπαθανασίου θα παριστάνει ότι φτιάχνει προϋπολογισμό. Και όλοι μαζί θα παίζουν το βιολί στον ρυθμό «όχι εκλογές, ψηφίζουμε τον Παπούλια».

    Σε άλλες εποχές θα ήταν έξυπνο, ίσως και αποτελεσματικό. Κάπως έτσι, άλλωστε, την πάτησε και ο Καραμανλής το 2000. Στην αρχή έκανε τον ζόρικο. Δεν ήθελε να ψηφίσει για πρόεδρο τον Στεφανόπουλο, για να προκαλέσει εκλογές. Ο,τι ακριβώς κάνει και ο Γιώργος Παπανδρέου σήμερα. Στο τέλος ο Καραμανλής έβαλε την ουρά στα σκέλια. Και τον Στεφανόπουλο ψήφισε και τις εκλογές (που δεν τις προκάλεσε αυτός, αλλά ο Σημίτης) έχασε!

    Μόνο που ο Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ δεν έχουν σήμερα περιθώρια να υποχωρήσουν, όπως ο Καραμανλής το 2000. Και για να πάθουν ό,τι έπαθε εκείνος, δεν αρκεί να αρχίσουν να γεννάνε ώς και οι κότες του Καραμανλή. Πρέπει στην Ιπποκράτους (όπως λέγαμε παλιά Χαριλάου Τρικούπη) ν' αρχίσουν να πλακώνονται στις σφαλιάρες για ψύλλου πήδημα. Κι επειδή πολλά θαύματα μαζί ούτε ο Ιησούς δεν έκανε, το θερινό έργο «εκλογές τον Σεπτέμβριο» θα κατεβεί όπου να 'ναι. Εκτός αν ο Καραμανλής φερθεί υπεύθυνα και δώσει τέλος στην κατάσταση που φθείρει τον τόπο. Θα είναι ένα τέλος και στο δικό του μαρτύριο.

    Η προετοιμασία

    Εχουμε ξαναγράψει σ' αυτή τη στήλη ότι το ΠΑΣΟΚ δεν χρειάζεται πλέον να κάνει αντιπολίτευση. Ο καθένας καταλαβαίνει γιατί ο Καραμανλής τρέχει στο ΙΚΑ και στα ΚΕΠ και οι υπουργοί του εξαγγέλλουν έργα, προσλήψεις κ.λπ. Ακόμη και αν κάποιοι απ' αυτούς που θα ευεργετηθούν... ανανήψουν, δύσκολα θα αλλάξει κάτι. Υπάρχουν πολύ περισσότεροι κοψοχέρηδες. Αντίθετα, το ΠΑΣΟΚ θα ωφεληθεί πολλαπλώς αν δώσει δείγματα σοβαρής προετοιμασίας για τη διακυβέρνηση. Και περισσότερους ψηφοφόρους θα πείσει τώρα και, όταν αναλάβει, θα πατάει σε πιο στέρεο έδαφος. Αλλωστε, το να νικήσει στις εκλογές είναι πλέον εύκολο. Μετά θα 'ρθουν τα δύσκολα.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Άλλα θέματα στην κατηγορία Πολιτική της έντυπης έκδοσης
Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς
ΣΥΡΙΖΑ: Οι συνιστώσες μιας δοκιμαζόμενης συνισταμένης
ΠΑΣΟΚ
Αρχίζει προεκλογική εκστρατεία
Κώστας Καραμανλής
Αποφασίζει για εκλογές ή ανασχηματισμό
Ενοπλες δυνάμεις
Στο Μαξίμου, με πρόσκληση Καραμανλή, ο Γράψας
Κυπριακό
Πάσκοε, Ντάουνερ, Ζεριχούν σχεδιάζουν τα επόμενα βήματα για το Κυπριακό