Έντυπη Έκδοση

Ενα «ενοχλητικό» περιοδικό

Πρεμιέρα. Ενα περιοδικό χωρίς προηγούμενο στον αραβικό κόσμο και, γενικότερα, στην αραβική γλώσσα. Ενα περιοδικό που εκδίδεται στον Λίβανο, στη Βηρυτό, και σπάει τα σεξουαλικά ταμπού.

Το πρώτο τεύχος του, πριν από ενάμιση χρόνο, έπεσε σαν βόμβα. Και τα επόμενα, παρομοίως. Ενα περιοδικό που θέμα του είναι το ανθρώπινο σώμα. Η εξερεύνηση -φυσική, κοινωνική, καλλιτεχνική, αισθητική- του σώματος. Με κείμενα και φωτογραφίες. Και ο τίτλος του; «Jasad».

«Jasad». Λέξη αραβική φυσικά. Τι σημαίνει στα ελληνικά; Τι άλλο θα περιμένατε δηλαδή; «Σώμα».

«Jasad». Επιτυχία αλλά και οργή. Εντονες αντιδράσεις στον Λίβανο από τους ισλαμιστές και τους λοιπούς λογής λογής φανατικούς. Διότι το ανθρώπινο σώμα στο «Jasad» δεν κρύβεται κάτω από μπούρκες και πίσω από καφασωτά. Απεικονίζεται. Πρωταγωνιστεί ελεύθερο και γυμνό. Κραυγές, λοιπόν, για το... «πορνογραφικό περιοδικό»· για ό,τι δείχνει και ό,τι γράφει.

Στην ύλη του περιοδικού περιλαμβάνονται τολμηρές έρευνες, π.χ. για την πολυγαμία, την ομοφυλοφιλία, τους υποχρεωτικούς γάμους, τη σχέση των αναπήρων με το σώμα τους. Επίσης κείμενα πάντα ενυπόγραφα -άρθρα, δοκίμια, μαρτυρίες, μεταφράσεις- και πάντα με θέμα το σώμα.

Ολα αυτά συνοδεύονται από ανάλογη εικονογράφηση, σε χαρτί ιλουστρασιόν και με εκτύπωση υψηλής ποιότητας. Οι φωτογραφίες έχουν σημαντική θέση στο περιοδικό, όπως επίσης τα έργα διάσημων ζωγράφων και γλυπτών.

Το «Jasad», το οποίο κυκλοφορεί κάθε τρεις μήνες και το αγοράζει κανείς αποκλειστικά στα βιβλιοπωλεία, φιλοδοξεί να αποτελέσει ένα «φόρουμ» για όλες τις εκφράσεις του σώματος. Και τώρα, έρχομαι στην ψυχή αυτού του «ενοχλητικού» περιοδικού.

Τζουμάνα Χαντάντ. Σημειώστε αυτό το όνομα. Ετσι λέγεται η δημιουργός και εκδότρια του «Jasad». Λιβανέζα. Γεννημένη στη Βηρυτό το 1970. Για τους εχθρούς της -και έχει πολλούς- θεωρείται «ανήθικη». Τόσο τους κόβει, τόσο καταλαβαίνουν.

Ποιήτρια. Δημοσιογράφος. Μεταφράστρια. Πολύγλωσση. Υπεύθυνη των πολιτιστικών σελίδων τής «An Nahar», που είναι η μεγάλη έγκυρη καθημερινή αραβόφωνη εφημερίδα του Λιβάνου.

Η Τζουμάνα Χαντάντ μεγάλωσε σε μια παλιά αραβική, αλλά χριστιανική (καθολική), πολύ συντηρητική οικογένεια της Βηρυτού. Εχει όμως κάνει τις ρήξεις της με την οικογενειακή παράδοση προ πολλού. Αυτοπροσδιορίζεται ως αγνωστικίστρια και ενθουσιώδης υπέρμαχος του κοσμικού κράτους.

Σε συνέντευξη που έδωσε στο τηλεοπτικό δίκτυο FR24 (23 Σεπτεμβρίου), υποστήριξε με θέρμη την πρόσφατη διά νόμου απαγόρευση στη Γαλλία της ολόσωμης ισλαμικής καλύπτρας στους δημόσιους χώρους.

Η Τζουμάνα Χαντάντ, με τις απόψεις και τις επιλογές της, ασφαλώς βρίσκεται στον αντίποδα του στερεότυπου «γυναίκα στον αραβικό κόσμο». Ταυτοχρόνως όμως η περίπτωσή της δείχνει ότι αυτός ο κόσμος δεν είναι ενιαίος, ότι υπάρχουν εκεί γυναίκες (μικρή μειοψηφία, βέβαια) αποφασισμένες να πάνε κόντρα στο ρεύμα και να προσπαθήσουν να αλλάξουν την κατάσταση.

Αναπόφευκτο. Από τότε που κυκλοφόρησε το περιοδικό, η Τζουμάνα Χαντάντ δέχεται χυδαίες επιστολές και σοβαρές απειλές κατά της ζωής της. Για τους ισλαμιστές είναι στόχος. Παίρνει κάποια μέτρα. Για λόγους ασφαλείας δεν οδηγεί πια το αυτοκίνητό της. Ούτε κυκλοφορεί πλέον μόνη της, «ασυνόδευτη». Πλην όμως δεν το βάζει κάτω.

Δείτε πώς απαντά η Τζουμάνα Χαντάντ από τις στήλες του περιοδικού της, σε αυτούς που την απειλούν.

«Αγαπητοί μου, μη χάνετε τον χρόνο σας με εκφοβισμούς και προειδοποιήσεις. Ματαιοπονείτε. Η μηχανή έχει πάρει μπρος. Θέλω να ξέρετε ότι δεν πρόκειται να κάνω πίσω. Λοιπόν, φίλοι μου και εχθροί μου, το "Jasad" έγινε για εσάς, είτε το δέχεστε είτε το απορρίπτετε. Αγκαλιάστε το ή λιθοβολήστε το. Είναι πανέτοιμο και για τα δύο».

Στους φανατικούς και ανόητους (συνδυασμός που σκοτώνει, μεταφορικά και κυριολεκτικά), οι οποίοι φωνάζουν ότι το «"Jasad" είναι πορνογραφικό έντυπο», ό,τι και να τους πεις δεν θα αλλάξουν γνώμη. Πάντως, πρέπει, να διαθέτει κανείς πολύ άρρωστο εγκέφαλο για να θεωρήσει ότι αυτό το περιοδικό είναι πορνογραφικό. Με την ευκαιρία, όμως, θα αναφέρω τι άλλο δεν είναι.

Το «Jasad» δεν είναι περιοδικό αποκλειστικά για γυναικείο κοινό· δεν είναι φεμινιστικό ή αντι-φεμινιστικό· ούτε είναι περιοδικό σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης. Αν και βαθιά πολιτικό, όμως δεν έχει πολιτικές και ιδεολογικές ταμπέλες.

«Στις ευτυχισμένες αραβικές χώρες μας», σημειώνει με καυστικότητα η εκδότρια στο πρώτο τεύχος του περιοδικού, «οι περισσότεροι παριστάνουν τους αγίους και τους προφήτες, λες και γεννήθηκαν χωρίς σώμα, χωρίς ανάγκες, χωρίς ορμές». Η Τζουμάνα Χαντάντ ελπίζει ότι το «Jasad» θα βοηθήσει τον κόσμο να δει το ανθρώπινο σώμα με άλλη οπτική, υπερβαίνοντας το προσβλητικό δίπολο «πορνογραφία - μπούρκα».

«Jasad/«Σώμα». Μια φιλόδοξη περιπέτεια ελευθερίας με όχημα ένα «ενοχλητικό» περιοδικό. Δεν είναι και λίγο.

ΥΓ. 283(!) ημέρες όμηροι στο Αφγανιστάν. Οι δύο Γάλλοι δημοσιογράφοι, ο Στεφάν Ταπονιέ και ο Ερβέ Γκεσκιέρ, της δημόσιας τηλεόρασης FR3, μαζί με τους τρεις Αφγανούς βοηθούς τους. Μεγάλη καμπάνια αλληλεγγύης από τα ευρωπαϊκά μέσα ενημέρωσης. Χωρίς, όμως, ελληνική συμμετοχή.

ΕΥΡΩΠΗ - EUROPE - EVROPA

Κήρυκας συμφιλίωσης

***** Συγγραφέας; Πολίτης; Και τα δύο, με σίγμα και πι κεφαλαία. Η πρώτη ιδιότητα δίνει στη δεύτερη ακόμη μεγαλύτερη βαρύτητα. Η δεύτερη τροφοδοτεί συχνά την πρώτη. Σπουδαίος συγγραφέας, μυθιστοριογράφος και δοκιμιογράφος, διεθνώς αναγνωρισμένος. Ενεργός πολίτης, σταθερά παρεμβατικός και ακαταπόνητος. Ο Ισραηλινός Νταβίντ Γκρόσμαν.

******«Βραβείο Ειρήνης» της Ενωσης των Γερμανών Εκδοτών Βιβλίου. Το απονέμουν κάθε χρόνο, από το 1950, σε έναν συγγραφέα για να τιμήσουν τόσο το έργο όσο και την πολιτική του στάση. Και είναι από τα πολύ σημαντικά βραβεία παγκοσμίως. Εφέτος, οι Γερμανοί εκδότες τιμούν με το «Βραβείο Ειρήνης 2010» τον Νταβίντ Γκρόσμαν. Η απονομή θα γίνει σε πανηγυρική τελετή μεθαύριο, 10 Οκτωβρίου, στη Φρανκφούρτη -στο πλαίσιο της Διεθνούς Εκθεσης Βιβλίου- και θα μεταδοθεί απ' ευθείας από τη δημόσια γερμανική τηλεόραση.

******Ο Νταβίντ Γκρόσμαν, έτσι κι αλλιώς ιδιαίτερα πολιτικοποιημένος, είναι από πολλά χρόνια δραστήριος υποστηρικτής της συμφιλίωσης μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων. Με τις θαρραλέες δημόσιες παρεμβάσεις του -κείμενα οξείας κριτικής, συμμετοχή και ομιλίες σε εκδηλώσεις διαμαρτυρίας και αλληλεγγύης- βρίσκεται αταλάντευτα στην πρώτη γραμμή αυτών που προσπαθούν «να σπάσουν τον φαύλο κύκλο της βίας και τους μίσους» στη Μέση Ανατολή.

******Τα παραπάνω περιλαμβάνονται προφανώς στο σκεπτικό -και είναι υπεραρκετά- που οδήγησε τους Γερμανούς εκδότες να τιμήσουν τον Νταβίντ Γκρόσμαν, κατ' εξοχήν συγγραφέα-πολίτη, με το σημαντικό βραβείο τους.

Ποιοι άλλοι έχουν λάβει το ίδιο βραβείο; Ενδεικτικά αναφέρω ορισμένους για να δείτε τις επιλογές των Γερμανών εκδοτών: Οκτάβιο Πας, Σούζαν Σόνταγκ, Βάτσλαβ Χάβελ, Ορχάν Παμούκ, Λέσεκ Κολακόφσκι (ο μεγάλος διανοητής και πολέμιος όλων των ολοκληρωτισμών).

Ο Νταβίντ Γκρόσμαν ανησυχεί για το παρόν και το μέλλον της χώρας του· και για την ηθική της υπόσταση. Φωνή δριμείας κριτικής στην ισραηλινή πολιτική έναντι των Παλαιστινίων. Ομως προσοχή. Για τον Νταβίντ Γκρόσμαν, η ειρήνη στη Μέση Ανατολή δεν είναι ευκαιρία για επαναστατική γυμναστική και εντυπώσεις (όπως συμβαίνει συχνά στη γαλανή μας χώρα και αλλού στην Ευρώπη). Απεναντίας, είναι θέμα επιβίωσης, είναι θέμα ζωής και θανάτου.

Δ και Σ, όπως Δωδέκατη Σύζυγος

Μια απίστευτη ιστορία. Και όπως συμβαίνει συχνά με τις απίστευτες ιστορίες, είναι αληθινή. Πάμε στο νότιο ημισφαίριο. Στο μικρό βασίλειο της Σουαζιλάνδης, ανάμεσα στη Νότια Αφρική και τη Μοζαμβίκη.

Εχουμε και λέμε. Ο υπουργός Δικαιοσύνης της Σουαζιλάνδης συνελήφθη σε μπάγκαλοου πολυτελούς ξενοδοχείου όπου βρισκόταν μαζί με τη φίλη του (σιγά την είδηση, θα πείτε). Ο δυστυχής, για να αποφύγει τη σύλληψη, προσπάθησε, ματαίως, σκίζοντας το στρώμα του κρεβατιού να κρυφτεί μέσα στα... πούπουλα (μη γελάτε, έχει κι άλλο). Ο υπουργός συνήθιζε να συναντά, σε αυτό το ξενοδοχείο, την καλή του, μια καλλονή 22 ετών. Εδώ όμως αρχίζουν τα δύσκολα. Διότι η φίλη του υπουργού, ονόματι Νοτάντο Ντούμπε, δεν είναι μια οποιαδήποτε κοπέλα της Σουαζιλάνδης. Κάθε άλλο. Η Νοτάντο Ντούμπε είναι η σύζυγος Νο 12 -από τις 14 συνολικά συζύγους- του βασιλιά της Σουαζιλάνδης, Μσουάτι Γ'. Ο βασιλιάς είναι θλιβερά διάσημος για πολλά, μεταξύ άλλων, και για την πολυγαμία του. Κάθε χρόνο, σε ειδική τελετή «παρελαύνουν» μπροστά του οι ωραιότερες ανήλικες της Σουαζιλάνδης και εκείνος διαλέγει μία αυξάνοντας τον αριθμό των συζύγων του. Η σύζυγος Νο 12 συναντούσε τον υπουργό της, όταν ο βασιλιάς έλειπε σε ταξίδι στο εξωτερικό (συνήθως έτσι γίνεται). Το ζευγάρι, ωστόσο, κίνησε τις υποψίες και έγινε το κακό. Φαντάζεστε, όμως, να αποκαλυφθεί ότι και οι άλλες σύζυγοι του βασιλιά έχουν εραστές; Ολου του κόσμου οι ψυχαναλυτές δεν θα μπορέσουν να τον συνεφέρουν. Τι απέγινε όμως το ζευγάρι μας; Ο υπουργός είναι στη φυλακή. Η βασιλική σύζυγος Νο 12 σε κατ' οίκον περιορισμό. Θαυμάσια. Ούτε λιθοβολισμοί. Ούτε απαγχονισμοί. Διαπιστώνω με ιδιαίτερη χαρά ότι στη Σουαζιλάνδη η πρόοδος έχει (ακόμη) κάποιο νόημα.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Διεθνή
Στη στήλη
Μια άλλη Ευρώπη
Άλλα θέματα στην κατηγορία Διεθνή της έντυπης έκδοσης
Ουγγαρία
Τα τοξικά κύματα του Δουνάβεως
«Αγνοούμε ακόμα τις επιπτώσεις»
ΗΠΑ
«Οι δημόσιες σχέσεις» εμπόδισαν τον Ομπάμα να δράσει στην κηλίδα της ΒΡ
Ισχυρές γυναίκες: πρώτη η κυρία πλανητάρχου
Αφγανιστάν
Ολοι «μιλούν» με τους Ταλιμπάν
Ε.Ε. - ΗΠΑ
Η Ε.Ε. ζητάει εξηγήσεις από τις ΗΠΑ για την τρομο-υστερία
Ισραήλ
Τον Οκτώβριο του '73 (πόλεμος Γιομ Κιπούρ) το Ισραήλ θα έκανε χρήση πυρηνικών
Τουρκία
Περιμένοντας το τουρκικό «ναι»
Τρίτο πυρηνικό σταθμό στην Τουρκία προτείνει η Ιαπωνία
«Πάτωσε» η φρεγάτα
Άλλες ειδήσεις
Δέκα δεκάτου του δέκα