Έντυπη Έκδοση

Η ανθρώπινη αξιοπρέπεια στο έλεος του νόμου

* «Τα μάτια τέσσερα» - Θέατρο Τέχνης - Υπόγειο

Πριν από κάποια χρόνια ο Γιάννης Τσίρος είχε με τα «Αξύριστα πιγούνια» πείσει ότι μπορεί δραματουργικά να διαχειριστεί το χρέος ενός θεάτρου που απολογείται ενώπιον της πόλης και για λογαριασμό της. «Τα μάτια τέσσερα», όμως, στο Θέατρο Τέχνης ανήκει σε πιο πολιτικούς καιρούς.

Κλέων Γρηγοριάδης και Ερρικα Μπίγιου, μια νέα ηθοποιός που κάνει εξαιρετική εμφάνιση Κλέων Γρηγοριάδης και Ερρικα Μπίγιου, μια νέα ηθοποιός που κάνει εξαιρετική εμφάνιση Μοιάζει να είναι το αποτέλεσμά τους, ενώ κινδυνεύει να γίνει θύμα τους. Ολα γύρω από αυτό, η επικαιρότητα, τα δελτία Τύπου, το πρόγραμμα της παράστασης, η ίδια η προσμονή μας συντελούν στο να χαρακτηριστούν τα «Μάτια τέσσερα» έργο πολιτικής θέσης· είναι, στην πραγματικότητα, κάτι πλουσιότερο από αυτό.

Μια 21χρονη κοπέλα συλλαμβάνεται να κλέβει ένα κραγιόν σε κάποιο μαγαζί καλλυντικών. Προσπαθώντας να διαφύγει τη σύλληψη, αντιστέκεται στην αστυνομικό και γίνεται θύμα ενός ανηλεούς ανθρωποκυνηγητού. Ο παππούς της, απελπισμένος, καταφεύγει σε ό,τι μέσο διαθέτει για να αποτρέψει την ποινή φυλάκισης (που στην περίπτωση της αντίστασης κατά της αρχής δεν εξαγοράζεται). Κι ωστόσο τα μάτια της πολιτείας είναι στραμμένα αλλού. Τρεις συν μία εξουσίες, εκτελεστική, νομοθετική, δικαστική, αλλά και ο Τύπος αδυνατούν να κατανοήσουν ότι ο νόμος, όταν δεν υπηρετεί τον αδύναμο, γίνεται δυνάστης του.

Ο Τσίρος μάς καλεί να δούμε πως η 21χρονη έχει ήδη καταδικαστεί και κυνηγηθεί. Οι αντιδράσεις της είναι αντιδράσεις του αγριμιού που αμύνεται. Το έργο είναι, πριν απ' όλα, μια καταγγελία για την αυθαιρεσία του κράτους, για την πολιτεία που νομοθετεί με μέτρο το παράπτωμα και όχι τον φταίχτη, για μια Δικαιοσύνη τυφλή στο δράμα των αδύναμων. Και, ωστόσο, αυτό που ενδιαφέρει είναι η συνέχεια. Γιατί από το σημείο αυτό και μετά ο συγγραφέας, ο σκηνοθέτης Κωνσταντίνος Αρβανιτάκης και οι ηθοποιοί του Θεάτρου Τέχνης επιχειρούν το ακριβοθώρητο άλμα του ρεαλισμού από την ανάλυση του κόσμου στη σύνθεσή του.

Στο έργο τα πρόσωπα δεν διακρίνονται σε καλούς και κακούς, αλλά με τη θέση και τη μοίρα τους. Μια μετάθεση μόνο αρκεί και η αστυνομικός μπαίνει στη θέση του δύστυχου παππού, που εκλιπαρεί για τη σωτηρία της εγγονής του. Μια αλλαγή και ο παππούς ακολουθεί τον στρεβλό πολιτικό. Ο τελευταίος, πίσω από το αλεξίσφαιρο γιλέκο, κρύβει ένα ευάλωτο σώμα. Και κάτι στη συνείδηση του καθηγητή της Νομικής τού επιτρέπει να διακρίνει ακόμα τον ήχο από το φτερούγισμα ενός σπουργιτιού.

Ετσι, ο ρεαλισμός του Τσίρου δεν λέει, πείθει πως ο νόμος και η εφαρμογή του γίνονται μέσο διαστρέβλωσης της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και ελέους. Στο τέλος εμφανίζεται μπροστά μας η 21χρονη. Είναι πλάσμα καθηλωμένο, όχι μόνο από την αναίτια, εκδικητική σφαίρα, αλλά από το μίσος. Αδυνατεί -όπως και εμείς- να διακρίνει αν ο δημοσιογράφος, που θέλει να αποκαλύψει το δράμα της, κινείται από καθήκον ή υστεροβουλία. Μια αδιάφορη, αναίσθητη κοινωνία γενικεύει τα πάντα, και το μίσος της. Σπουδαίες ερμηνείες: της κατά βάθος τρομαγμένης αστυνομικού Βαγγελιώς Ανδρεαδάκη. Του μελοδραματικού, αμφιλεγόμενου παππού Βασίλη Κολοβού. Του αήθους βουλευτή Κλέωνα Γρηγοριάδη. Της νέας (εξαιρετικής εμφάνισης) Ερρικας Μπίγιου. Ο δικαστής τού Δημήτρη Καμπερίδη, δοκίμιο ρεαλιστικού παιξίματος. Εξαιρετική η γυναικούλα της Αλίκης Αλεξανδράκη. Μια μάζα μίσους η κυνηγημένη Αννα της Μυρτώς Αυγερινού. Θεράπων ή κήνσορας ο δημοσιογράφος του Γιώργου Πυρπασόπουλου. Ο σκηνοθέτης Κωνσταντίνος Αρβανιτάκης έδωσε μια λιτή και δυναμική οπτική. Ακόμα περισσότερο, έδωσε τη βάση για την απογείωση του έργου στον χώρο του κοινωνικού δράματος. *

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Κριτική θεάτρου
Σχετικά θέματα: Κριτική θεάτρου
Το ανάθεμα της μνήμης
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Αναδρομική Αμπράμοβιτς
Δυόμισι μήνες κλεισμένη σε μουσείο
Θέατρο
Ατομική ελευθερία ή επανάσταση; Ιδού η απορία
Κριτική θεάτρου
Το ανάθεμα της μνήμης
Η ανθρώπινη αξιοπρέπεια στο έλεος του νόμου
Μπαλέτο
«Ρωμαίος και Ιουλιέτα» με αύρα πριγκιπική
Συνέντευξη: Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος
Ευριπίδης, ο σύγχρονός μας
Συνέντευξη: Ιωάννης Τουράτσογλου
Υπουργοί Πολιτισμού πέρασαν σαν να μην υπήρξαν
Φωτογραφία
Η νύφη και ο γαμπρός το'σκασαν