Έντυπη Έκδοση

Τέχνες & Πολιτισμός

Media

  • Αρσενικά κι ευαισθησία

    Εύθραυστοι τραμπούκοι που όχι μόνο παραδέχονται ότι είναι κατεστραμμένοι, αλλά αναζητούν και βοήθεια. Το πορτρέτο του άντρα στην αμερικανική τηλεόραση τα τελευταία 10 χρόνια δεν ήταν εκείνο του θεραπευτή αλλά μάλλον του πελάτη του, που στρογγυλοκάθεται χωρίς ίχνος κόμπλεξ στο ντιβάνι.

    Αλλωστε η πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα ξεκίνησε με έναν μαφιόζο στον ψυχαναλυτή («Σοπράνος») και τελείωσε με έναν ναρκομανή γιατρό να κλείνει ο ίδιος τον εαυτό του σε ψυχιατρική κλινική («House»).

    Φταίνε και πάλι οι γυναίκες, παραδέχεται στους «New York Times» η Αλεξάνδρα Στάντλεϊ. Ολες οι σειρές, κωμικές ή δραματικές, του '80 και του '90 ασχολήθηκαν με την απελευθέρωση των γυναικών, την ισότητα και την αυτοσυνειδησία τους. Ακόμη και οι άρρενες παρτενέρ τους στη μικρή οθόνη λύγιζαν κάτω από την πίεση που ένιωθαν οι ηρωίδες τους. Την τελευταία 10ετία τα πράγματα άλλαξαν. Οι σημαντικότερες αμερικανικές σειρές ασχολήθηκαν με άντρες που εξέταζαν τα συναισθήματά τους ή τουλάχιστον γνώριζαν τα όριά τους.

    Τρανό παράδειγμα το «Sex and the city». Ξεκίνησε το 1998 και ολοκληρώθηκε το 2004 αλλά τίμησε δεόντως τη γυναικεία δύναμη (girls power) των '90s. Τούτη η δεκαετία υποκλίνεται στους «Αντρες μιας κάποιας ηλικίας» («Men of a certain age»), τη δραματική σειρά του ΤΝΤ με τους τρεις μεσήλικες κολλητούς που εξερευνούν την ανημπόρια τους.

    Ακόμη και τα ριάλιτι ανακάλυψαν την αρσενική ευαισθησία. Αυτό ισχύει περίτρανα και για τη χώρα μας. Από το «Survivor» και τους ΛΟΚατζήδες, περάσαμε στους μοναχικούς αγρότες και πρόσφατα στο εξευτελιστικό «Μια νύφη για το γιο μου».

    Το δρόμο προς την αρσενική ευαισθησία έδειξαν χωρίς αμφιβολία οι «Σοπράνος». Το αφεντικό της μάφια Τόνι Σοπράνο είναι ένας οικογενειάρχης που μένει στα προάστια, έχει μια γκρινιάρα γυναίκα και κακότροπα παιδιά, υποφέρει από κρίσεις άγχους και πανικού που τον στέλνουν στον ψυχολόγο. Από τότε και μετά η τηλεόραση γέμισε δυσλειτουργικούς, ψυχωτικούς ήρωες. Τι να πρωτοθυμηθούμε: «Six Feet Under», «In treatment» και τόσα άλλα. Τελικά η αμερικανική τηλεόραση αυτή τη δεκαετία δεν άφησε καμία παθογένεια στην ησυχία της. Στο «Dexter» για παράδειγμα ο πρωταγωνιστής είναι σίριαλ κίλερ, ενώ στο «Cali-fornication» σεξομανής.

    Ποτέ άλλοτε τόσο πολλές σειρές, καλές ή κακές, δεν ασχολήθηκαν με τέτοια μανία με τον αντρικό ψυχισμό. Κάθε μπάτσος ή πυροσβέστης που εμφανίστηκε τα τελευταία 10 χρόνια είχε και μια σειρά από κόμπλεξ. Εκκεντρικότητες θα τις πείτε; Και ο Σέρλοκ Χολμς ή ο Αρσέν Λουπέν είχαν τα προβλήματά τους. Αλλά και πάλι όχι τόσα πολλά όσο οι ντετέκτιβ στο «Νόμος και τάξη» («Law & Order»), στο «24», στον «Mentalist» ή στα «Criminal Minds».

    Αντίθετα, οι γυναίκες ντετέκτιβ εμφανίζουν ένα αλλιώτικο προφίλ. Οχι ότι δεν έχουν κι αυτές τα προβλήματά τους, αλλά θυμίζουν περισσότερο το ύφος του κλασικού Ρέιμοντ Τσάντλερ. Τις αισθανόμαστε πιο κοντά στο πνεύμα του Φίλιπ Μάρλοου παρά σ' εκείνο της Μις Μαρπλ ή της Τζέσικα Φλέτσερ.

    Ισως δεν είναι καθόλου συμπτωματικό το γεγονός ότι η ψυχική ασθένεια ενέσκηψε στην τηλεοπτική ψυχαγωγία όταν την παράτησαν τα ριάλιτι. Εκείνο που εντυπωσιάζει είναι ότι ο ασθενής σήμερα είναι συνήθως πάντα άντρας... *

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Αναδρομική Αμπράμοβιτς
Δυόμισι μήνες κλεισμένη σε μουσείο
Θέατρο
Ατομική ελευθερία ή επανάσταση; Ιδού η απορία
Κριτική θεάτρου
Το ανάθεμα της μνήμης
Η ανθρώπινη αξιοπρέπεια στο έλεος του νόμου
Μπαλέτο
«Ρωμαίος και Ιουλιέτα» με αύρα πριγκιπική
Συνέντευξη: Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος
Ευριπίδης, ο σύγχρονός μας
Συνέντευξη: Ιωάννης Τουράτσογλου
Υπουργοί Πολιτισμού πέρασαν σαν να μην υπήρξαν
Φωτογραφία
Η νύφη και ο γαμπρός το'σκασαν