Έντυπη Έκδοση

Ο μεγάλος αδικημένος

ΠΑΡΑ ΔΥΟ ΣΕΛΙΔΕΣ, ΧΙΛΙΕΣ. Τόσες χρειάστηκαν για να αποτυπωθούν στο χαρτί τα αποτελέσματα της έρευνας του Γιώργου Λεωτσάκου για τον κορυφαίο Ελληνα συνθέτη όπερας Σπύρο Σαμάρα (1861-1917).

Επειτα από 25 χρόνια αναζητήσεων, αναβολών και αναθεωρήσεων, το βιβλίο «Σπύρος Σαμάρας (1861-1917):

Ο μεγάλος αδικημένος της έντεχνης ελληνικής μουσικής. Δοκιμή βιογραφίας» είδε το φως της δημοσιότητας από τις εκδόσεις του Μουσείου Μπενάκη. Δικαιολογημένη λοιπόν η συγκίνηση που επικράτησε κατά την παρουσίαση που έγινε στο αίθριο του μουσείου την περασμένη Δευτέρα 3 Φεβρουαρίου 2014. Βέβαια, δεν πρόκειται ακριβώς για μια βιογραφία, αλλά για μια εγκυκλοπαίδεια που αποθησαυρίζει όλες τις γνωστές πληροφορίες για το συνθέτη, και μαζί παρουσιάζει ένα ασύλληπτο πλήθος πολύτιμων στοιχείων για την ιστορία της ελληνικής μουσικής. Τις τελευταίες περίπου τριακόσιες σελίδες καταλαμβάνουν ο κατάλογος έργων και χειρογράφων, βιβλιογραφία, αγγλική περίληψη και αναλυτικά ευρετήρια, καθώς και δισκογραφία από τον Στάθη Αρφάνη. Ακόμα και τώρα πάντως ο Σαμάρας παραμένει εν πολλοίς άγνωστος. Πολλά στοιχεία ακόμα λείπουν. Τουλάχιστον γνωρίζουμε, πλέον, με αρκετή ασφάλεια τα βασικά δεδομένα της ζωής και της σταδιοδρομίας του.

Γεννήθηκε στην Κέρκυρα στις 17/29 Νοεμβρίου 1861. Στα μέσα της δεκαετίας του 1870 η οικογένεια εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, όπου ο νεαρός πήρε συστηματικά μαθήματα μουσικής από τον Ιταλό καθηγητή του Ωδείου Αθηνών Ερρίκο Στανκανπιάνο. Το 1882 έφυγε για το Παρίσι για να συνεχίσει τις σπουδές του στο εκεί Ωδείο, αλλά στα μέσα της δεκαετίας μετέφερε τη δράση του στην Ιταλία και συνεργάστηκε με το σημαντικό μουσικό εκδότη Σοντσόνιο. Η επιτυχία της όπερας «Φλόρα Μιράμπιλις» στο Μιλάνο το 1886 σήμανε την αρχή μιας διεθνούς σταδιοδρομίας. Σταδιακά αποξενώθηκε από τον εκδότη του και άρχισε να περνά όλο και περισσότερο χρόνο στην Ελλάδα, δελεασμένος ίσως από απατηλές υποσχέσεις αλλά και την επιθυμία να συμβάλει στη μουσική ανάπτυξη της πατρίδας του. Ελπίδες που δεν ευοδώθηκαν. Απογοητευμένος, άφησε την τελευταία του πνοή στον «Ευαγγελισμό» το 1917.

Τον Σαμάρα μνημονεύουμε συνήθως ως τον συνθέτη του καθιερωμένου πλέον «Ολυμπιακού Υμνου», τον οποίο συνέθεσε σε ποίηση Κωστή Παλαμά για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896. Θα έπρεπε όμως να τον θυμόμαστε περισσότερο ως τον Ελληνα μουσικό που κατάφερε, όπως παρατήρησε ένας σύγχρονός του, να συγκεράσει την ιταλική, τη γαλλική και τη γερμανική σχολή μουσικής σε μια πρωτότυπη δημιουργία (σελ. 405-6). Με άλλα λόγια, κατόρθωσε αυτό που μόνον ο Γκλουκ είχε ουσιαστικά καταφέρει πριν από αυτόν, να συνθέσει δηλαδή μουσική ως Ευρωπαίος καλλιτέχνης.

Τα σχόλια έχουν κλείσει για αυτό το άρθρο

Κανένα σχόλιο

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας 0

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Μουσική
Βιβλίο
Ερευνες & μελέτες
Συνθέτες/Στιχουργοί
Οπερα
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Αφιέρωμα
Κυνηγοί κλεμμένων έργων τέχνης
Κινηματογράφος
Berlinale
Σινεμά
«Πανδημία»... Πελεγρινή
Ατζέντα Σινεμά
ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΧΟΥΡΣΟΓΛΟΥ σκηνοθέτης, καθηγητής κινηματογράφου
Μουσική
Ατζέντα μουσικής
Εικαστικά
Ατζέντα εικαστικών
Θέατρο
Μια σύγχρονη Μπλανς
Συνθέτες
Ο μεγάλος αδικημένος
Άλλες ειδήσεις
Πεθαίνοντας στο Λαζαρέτο