Έντυπη Έκδοση

Οι «ξεριζωμένοι» της Παλικής

Τη στιγμή που οι σεισμολόγοι εμφανίζονται καθησυχαστικοί, το Ληξούρι, ο Αγιος Δημήτριος, η Αγία Θέκλα, η Μαρσιά και οι υπόλοιπες γειτονιές της Παλικής χορεύουν νύχτα μέρα breakdance στα Ρίχτερ. Σπίτι τους είναι το γήπεδο μπάσκετ. Κρεβάτι τους το στρώμα γυμναστικής. Κουζίνα τους, το συσσίτιο. Σε μία μέρα τα έχασαν όλα. «Μια ολόκληρη ζωή. Δεν είναι και λίγη». Είναι οι ήρωες της Παλικής που ζουν στη Δυτική Χερσόνησο της Κεφαλονιάς. Στο επίκεντρο του σεισμού, είδαν τον Αγιο «να χορεύει», «τη γη να φουσκώνει σαν ψωμί» και «τα κορμιά των δέντρων να σκάνε». Μα δεν το βάζουν κάτω.

«Ποιος θα μου το 'λεγε, πως θα 'βαζα την κάσκα του μηχανικού για να μπω στο σπίτι μου να πάρω τα τελευταία» μονολογεί ο κ. Κώστας. Πατάει πάνω σε μια μάζα από συντρίμμια. Αυτό μέχρι πριν από δύο εβδομάδες ήταν το σπίτι του. Ηχος από θρύψαλα βγαίνει μέσα από τα γκρεμισμένα παράθυρα κάθε φορά που η γη τρέμει. «Δεν σταματάει ο διάολος. Δίνει συνεχώς», λένε οι Κεφαλονίτες.

Πολλοί κάτοικοι πλέον έχουν σαν σπίτι τους το γήπεδο μπάσκετ Πολλοί κάτοικοι πλέον έχουν σαν σπίτι τους το γήπεδο μπάσκετ Πολλοί έφυγαν, περισσότεροι όμως είναι αυτοί που έμειναν. Περιπολούν τα σπίτια τους με τα αυτοκίνητα, φτυαρίζουν τα τσιμέντα και λένε, «περιμένουμε το μεγαλύτερο σεισμό που θα μας αποτελειώσει. Δεν έχει ακόμα ξεθυμάνει». Τη στιγμή που οι σεισμολόγοι εμφανίζονται καθησυχαστικοί, το Ληξούρι, ο Αγιος Δημήτριος, η Αγία Θέκλα, η Μαρσιά και οι υπόλοιπες γειτονιές της Παλικής, χορεύουν νύχτα μέρα breakdance στα Ρίχτερ.

Αναστασία Στέκα Οπως το '53

«Δεύτερη φορά χάνω σπίτι εγώ στο ίδιο οικόπεδο. Τη μία φορά το είδα ως κοριτσάκι, τώρα το βλέπω ως γριά. Τότε, το '53, δεν έβλεπε ο ένας τον άλλον. Τόση σκόνη είχε σηκωθεί κι είχε ανοίξει η γη. Προλάβαμε και φύγαμε τότε και πήγαμε στα αλώνια. Τώρα ήμουν μόνη μου. Στην πόρτα στεκόμουν. Παρά λίγο να με πλάκωνε ο καθρέφτης, να μου έκοβε το λαιμό. Με βγάλανε οι αστυνομικοί, γιατί ήμουν γνωστή ράφτρα εγώ των στρατιωτικών και με ξέρανε. Και ήρθαν να δούνε αν τη γλίτωσα». Κάθεται πάνω σε ένα στρώμα γυμναστικής. Εδώ και λίγες μέρες αυτό είναι το κρεβάτι της. Η γη τρέμει, βάζει τα χέρια της πάνω στο ξύλινο παρκέ, «κάμει κι άλλονε!» λέει. Με κοιτάζει έντρομη. «Είμαι ασφαλής εδώ στο γυμναστήριο, ε;». Στα 75 της, με δύσπνοια και «πόδια που δεν κλείνουνε να σηκωθώ», η κ. Αναστασία μετράει τα χαμένα. «Μια ζωή. Δεν είναι και λίγη». «Αν πας στο σπίτι μου» λέει «ένα σπίτι με πολλά λουλούδια, εκεί κοντά στη βιβλιοθήκη Ιακωβάτου -βγάλ' το μια φωτογραφία να το έχω. Δεν έχω τίποτα εκεί. Εχουν σπάσει όλα. Η σκεπή είναι στο δρόμο. Κι εγώ δεν έχω ούτε ένα ποτήρι».

Ο Αγιος Δημήτριος έχει υποστεί ζημιές Ο Αγιος Δημήτριος έχει υποστεί ζημιές Παναγής Αννινος Μας κάνει ο Αγιος δοκιμασίες

«Είπαμε πως πέρασαν δύο μέρες και τελείωσε. Τούτο βαράει και παύει, βαράει και παύει. Βαράει το βιολί του κι εμείς χορεύουμε. Τι να σου πω μάτια μου για το σπαβέντο που 'χουμε; Μας κάνει ο Αγιος δοκιμασίες. Μόνος μου μένω εγώ εδώ, να, κι η κόρη μου εκεί πιο κάτω. Εκείνη το 'σωσε ευτυχώς. Εγώ εδώ και το φυλάω». Ενα γεροντάκι, στην αυλή του σπιτιού του, λίγο πιο έξω από το Ληξούρι. «Δεν μπαίνω πια στο σπίτι, μάτια μου. Εξω πάω και τα κάμω, την τουαλέτα μου, εκεί πέρα στη μυγδαλιά. Κοιμάμαι στο αποθηκάκι. Μπαίνω μόνο για να βάλω το καντήλι τ' Αγίου. Κι εκεί που μπήκα, τσουπ! Νάτο και το δεύτερο. Ωρέ! Θα ανοίξει η γης και θα βγει το ηφαίστειο! Ετσι είπα. Και τελειωμό δεν είχε! Βγήκα στ' αλώνι και περπατούσα σαν διάολος, σαν ψιχαλισμένος. Νάτος κι ο Βαλεντίνος!» λέει καθώς περνάει ο κάτασπρος σκύλος του. «Είναι μουγκός και κουφός. Ε, την πρώτη φορά χάλασε τον κόσμο! Ετρεχε σαν αλαλιασμένο!».

«Εγώ από οικοδομή δεν ξέρω, ούτε τα χέρια μου πιάνουνε. Εγώ ξέρω τη γης. Κι η γης φούσκωσε σαν το ψωμί κι ύστερα έσκασε. Ο δεύτερος σεισμός ήταν που άνοιξε τα δέντρα, γέμισαν σκίζα. Σκίστηκαν τα κορμιά τους».

Νεκτάριος Σαβράμης 15 μέρες στο δρόμο

«Να μην τόνε ζήσετε τον επόμενο. Να έχετε φύγει. Ζήσατε κανέναν από όταν πιάσατε στεριά; Κάθε μισή ώρα κάνει από έναν. Αν ζούσατε τους μεγάλους, τους καλούς, δεν θα μπαίνατε σε σπίτι ποτέ ξανά». Ο πρώτος που ξύπνησε σήμερα το πρωί στον Αγιο Αντώνιο ήταν ο Νεκτάριος. Βγήκε από τη σκηνή, αφήνοντας τους άλλους 6 να κοιμούνται μέσα σε αυτήν. Χτύπησε σε ένα μπουκάλι εμφιαλωμένου νερού τον φραπέ και κάθισε στον ήλιο. Μετράω τα βήματά του, πάνω στο γκαζόν.

«Εβρεξε χθες, γεμίσαμε λάσπη». Δεκάδες σκηνές στημένες στο γήπεδο ποδοσφαίρου στον Αγιο Αντώνιο. Οι περισσότερες άδειες. «Λίγοι μένουμε εδώ. Ο αδερφός μου με την οικογένεια και η γυναίκα μου, όλοι στην ίδια σκηνή. Πρέπει να ξέρεις για να μείνεις. Να στρώσεις πρώτα το νάιλον και μετά τα λιόπανα και μετά από πάνω τις ξαπλώστρες. Εχω τα μωρά μέσα και δεν έχουν πρόβλημα. Εβαλα και το αερόθερμο στην πρίζα». Σηκώνει το καραβόπανο και ο ζεστός αέρας βγαίνει μέσα από το αντίσκηνο. Μια τέντα συγκρατεί το νερό. Θυμάμαι τους υαλοκαθαριστήρες του λεωφορείου και τον οδηγό που δεν έβλεπε στη χθεσινή καταιγίδα. «Απορώ πώς αντέξατε!» λέω στον Νεκτάριο. «Μετά από αυτόν το σεισμό, όλα τα αντέχεις. Ασε που θα κάνει κι άλλονε. Και θα 'ναι και καλός...».

«Αυτό είναι το σπιτικό μας» μονολογεί. Είναι 15 ημέρες στο δρόμο. «Κανένας, ούτε δήμαρχος ούτε πολιτικός, δεν ήρθε να μου πει τι θα απογίνω. Σε εμένα που δεν έχω σπίτι. Τον Σαμαρά τον πήγανε στο πιο ασφαλές σπίτι στο Ληξούρι. Τον περιμέναμε 70 οικογένειες στα εργατικά και δεν ήρθε ποτέ» λέει. Αριστερά μας, οι φαντάροι συντονίζονται για τις δράσεις της ημέρας, στις οποίες συμπεριλαμβάνεται συσσίτιο και υλική υποστήριξη. «Τα περιμένουν όλα από τα φανταράκια» λέει ο Νεκτάριος. Μέσα στη σκηνή του έχει τηλεόραση και λάπτοπ. «Τσαντίρι του Λαζόπουλου γίναμε. Εγώ είμαι από αυτούς που δεν έχουνε πια σπίτι. Οχι από αυτούς που έχουνε και φοβούνται να μπουν. Στον πρώτο βγήκαν ακατάλληλα εβδομήντα σπίτια. Ενα από αυτά ήταν το δικό μου. Φτιαγμένο από ασβέστη και άμμο».

Μαρία Λιάντου, Κυριάκος Ντρίλης Χάσαμε τα πάντα

«Προσπαθώ να περισώσω ό,τι μπορώ. Αλλά τι να περισώσω που είναι όλα διαλυμένα». Στον λαιμό της ένα τραύμα από γυαλί. «Αυτό δεν είναι τίποτα. Μέσα μου να δεις. Κυριακή, ήταν τα σαράντα του μπαμπά μου. Εχασα τον μπαμπά, ήρθε ο σεισμός, έχασα και το σπίτι. Μέσα σε 10 δευτερόλεπτα». Την ώρα που μιλάμε «δίνει», όπως λένε οι Κεφαλονίτες όταν κουνάει. «Αυτό που μας κάνει είναι ψυχοφθόρο. Κάνε ένα μεγάλο επιτέλους να ισοπεδωθούμε να τελειώνουμε» λέει απεγνωσμένη. «Ελα να σου δείξω αν δεν φοβάσαι. Αυτό ήταν το σπιτάκι μου. Με μια ενεσούλα θα κατεδαφιστεί. Αν πάμε ενοίκιο, μας είπαν από το δήμο ότι χάνουμε το δικαίωμά μας από δω. Είμαστε από το '80 εδώ. Το '83 έγινε ο σεισμός. Και κοίτα!» μου λέει δείχνοντας μια γυμνή κολόνα. Απορώ πώς έμενε όρθιο. «Δεν έχει τσιμέντο μέσα ρε παιδιά. Μη δουλευόμαστε» λέει η Μαρία. «Μην μπεις μέσα μέχρι να έρθω» φωνάζει ο σύζυγός της, ο Κυριάκος. «Πέρασε κλιμάκιο της εργατικής εστίας και έχουν στείλει το θέμα, λένε, στο υπουργείο. Απαιτούμε απάντηση: Τι θα γίνει με τον κόσμο που έχει αγοράσει αυτά τα σπίτια;».

Διονύσης Γρηγορόπουλος Εχασα τρία σπίτια

«Τρία σπίτια μου έριξε. Ενα στο επίκεντρο, στον Αγιο Δημήτρη. Ενα στο Ληξούρι και ένα στην Αμμούσα. Ωραίος τίτλος αυτός: τα σπίτια στην Αμμούσα φτιαγμένα από άμμο! Ετσι γράψε» λέει. «Ελα να δεις». Διασχίζουμε τα συντρίμμια της αυλής, βάζει το κλειδί στην πόρτα. «Δεν έχει μείνει διάολος όρθιος» λέει πατώντας πάνω στα σπασμένα γυαλιά, στις τηλεοράσεις, στα συρτάρια που άνοιξαν και τα σερβίτσια που έγιναν θρύψαλα.

Κόβει ένα κομμάτι από βαθιά, μέσα στον σπασμένο τοίχο και το τρίβει. Σκόνη. «Αυτό ήταν το Δημόσιο τόσα χρόνια. Να τι σπίτια έχτιζε. Δεν είναι τυχαίο ότι έπεσαν μόνο τα εργατικά. Αυτός που είχε κάνει την πρώτη οικοδομή έκανε και την επισκευή μετά το σεισμό του '83. Εφαγε δύο φορές λεφτά δηλαδή. Αυτός έφαγε και στη δεύτερη αναστήλωση και στο λέω γιατί ξέρω ποιος είναι. Γιατί εγώ δούλευα εδώ ως οικοδόμος. Θυμάμαι λοιπόν τι υλικά έμπαιναν. Τους δίναμε μία με τη βαριοπούλα όταν το επισκευάζαμε και έπεφταν. Τα σπίτια αυτά ήταν στον αέρα. Ο τοίχος που βλέπεις όρθιος είναι επειδή εγώ ξαναέφτιαξα το σπίτι. Αν κοιμόταν η κόρη μου κι ο γιος μου μέσα θα τους έχανα».

«Προτιμώ να βάλω το καλοριφέρ στο αυτοκίνητο να βλέπω το παιδί μου να κοιμάται και να ζεσταίνεται και να γυρίζω γύρω γύρω μια στο σπίτι μια στο μαγαζί» λέει ο ίδιος και συνεχίζει: «Δεν έμεινε τίποτα στο μαγαζί. Ο πρώτος σεισμός, ήταν μόνο ρωγμές και σπασίματα. Ο δεύτερος έριξε όλα τα έπιπλα, έριξε κι εμένα. Νόμιζα ότι είμαι σε ένα πλοίο με 11-12 μποφόρ. Νόμιζα ότι έγειρε τόσο πολύ που θα τουμπάρει». Αυτοί οι σεισμοί, λέει, «ήταν διαφορετικοί από τους παλιούς». Εύχεται «να φτιαχτεί το ίδιο σπίτι. Και να μην ξανάρθουνε τα λαμόγια. Δεν θα δημιουργήσουμε το ίδιο καθεστώς. Πρέπει να μπει ένα τέλος».

Κώστας Αμάραντος Το νερό είναι μόνο για τουαλέτα

«Ηθελα να πάω να φτιάξω το δόντι, αλλά το οδοντιατρείο είναι διώροφο και φοβάμαι. Γι' αυτό θα σας μιλήσω χωρίς αυτό το δόντι και συγγνώμη». Ο κ. Αμάραντος είναι βετεράνος καπετάνιος. Τον συναντήσαμε στο παντοπωλείο. Κουβαλούσε εξάδες εμφιαλωμένου νερού. «Το νερό της βρύσης είναι μόνο για τουαλέτα. Σπάσανε όλοι οι σωλήνες από αμίαντο και μπήκαν μέσα λύματα και λάσπες. Βέβαια το βλέπεις καθαρό, αλλά ρισκάρεις; Είναι γεμάτο βακτήρια. Πρέπει να βάλουνε τους μεγάλους τους σωλήνες, τους ωραίους, τους μπλε. Αυτό σημαίνει σωστή ύδρευση» λέει.

Το σπίτι του είναι όρθιο, οι ζημιές που έχει υποστεί όμως ξεπερνάνε -σύμφωνα με τον ίδιο- τα 9.000 ευρώ.

Μνήμες από το '53 στοιχειώνουν τον ίδιο και τα αδέρφια του.

«Ημουν τότε μαθητής στο Γυμνάσιο. Η μητέρα μας αγκάλιασε και ο σεισμός μας πέταξε κάτω. Εδώ υπήρχαν οι κήποι τότε, λιγότερα ήταν τα σπίτια. Μας έβγαλαν οι γονείς σε ένα οικόπεδο με 100 αμυγδαλιές. Ο πατέρας μου πήγε να βράσει πατάτες -νηστεία ήταν- σε μια μεγάλη γκαζιέρα του Πίτσου. "Βρισηίδα, φέρε τα παιδιά μέσα να φάμε" φώναξε στη μητέρα μου. Λέει η μητέρα μου, "δεν πάω μέσα". Ο πατέρας μου επέμενε. Ωσπου μπαίνει μέσα ο πατέρας, πέφτει ο τοίχος κι είχε άγγελο» περιγράφει ο ίδιος.

«Τότε τα σπίτια ήταν από πηλό, ισοπεδώθηκε η πόλη κι έγινε ένα μεγάλο οικόπεδο. Κι έπειτα έγιναν ρυμοτομίες. Αυτή η ευκαιρία δίνεται μία φορά στα 1.000 χρόνια. Είπαν πολλοί να επεκταθεί η πόλη και να γίνει σύγχρονη, με κάθετους και παραλλήλους.

Οι κομματικοί της εποχής όμως ήθελαν τα οικόπεδά τους κοντά στην πλατεία».

Οι συνεχείς μετασεισμοί ανησυχούν τους κατοίκους

Εντονη είναι η σεισμική δραστηριότητα στην Κεφαλονιά. Συνεχείς μετασεισμοί, που γίνονται αισθητοί ακόμη και στη Ζάκυνθο, ταράζουν το νησί. Από το Αργοστόλι μέχρι το επίκεντρο, που βρίσκεται στον Αγιο Δημήτριο, μετράει κανείς κατά μέσο όρο ένα μετασεισμό κάθε μισή ώρα. Σεισμοί μεγέθους πάνω από 4 Ρίχτερ ανησυχούν τους ήδη ταλαιπωρημένους κατοίκους της Κεφαλονιάς και δίνουν τη χαριστική βολή στους οικισμούς της Παλικής. Οι επιστήμονες παρακολουθούν τη σεισμική ακολουθία με αγωνία, οι περισσότεροι όμως εμφανίζονται καθησυχαστικοί.

Τα σχόλια έχουν κλείσει για αυτό το άρθρο

Κανένα σχόλιο

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας 0

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Ελλάδα
Με λέξεις-κλειδιά
Σεισμοί
Καταθέσεις & Μαρτυρίες
Συνεντεύξεις
Ρεπορτάζ
Νησιωτική Ελλάδα
Άλλα θέματα στην κατηγορία Ελλάδα της έντυπης έκδοσης
Αυτοκινητοβιομηχανία
Αλλάζει και πάλι η φορολόγηση των Ι.Χ.
Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο
Μόνος και έρημος στη ΓΑΔΑ
Σεισμοί
Οι «ξεριζωμένοι» της Παλικής
Υπουργείο Υγείας
Ολα τα λεφτά στους ιδιώτες
ΔΣΑ
Δικηγόροι σε εκλογές εν μέσω κρίσης
Επενδύσεις
Στήριγμα η Κίνα για την Ελλάδα
Μέσα & Media
Οσα με ρώτησε η TV
3 Ερωτήσεις
Μέσα και παραμέσα
Ιντερνετ γιοκ στην Τουρκία