Έντυπη Έκδοση

Οταν πεθάνω θάφτε με...

Στον Χάρη Λύτα

... ΣΕ ΜΙΑ ΓΩΝΙΑ ΜΟΝΑΧΟ, είπε ο Χάρης όταν του είπανε. Δεν παίρνει θεραπεία. Εξι μήνες το πολύ, είπαν οι γιατροί. Δεν βαριέσαι, είπε ο Χάρης. Εζησα. Εγραψα. Αλήτεψα. Ταξίδεψα. Ηπια· πολύ· απ' όλα. Επεσα και σηκώθηκα. Ξανάπεσα, και πάλι απ' την αρχή· έβγαλα μονοπάτια σπαρμένα με κρανία, χιλιάδες άφησαν εκεί τα κόκαλά τους· κόλαση· μα κατάφερα και βγήκα. Κι έδειξα ύστερα και σ' άλλους πώς να βγουν.

Κι ύστερα έγραψα· για το χωρίς ανάγκες, ρημαγμένο σώμα· για τον θάνατο της άσπρης. Για τη λύτρωση· τον δάσκαλο που ήξερε. Μετά για τους αρχαίους· τον Επίκουρο· το πώς να ζεις λανθάνοντας. Αξιοπρεπώς. Πώς να φιλοσοφείς και πώς να στέκεσαι σε απόσταση· πάντα όρθιος.

Ο χάρος, είπε ο Χάρης· καλός φίλος. Ας έρθει, να κεράσω μια ψιλή, ένα τσιγάρο -και να φύγουμε· ωραίοι, άφθαρτοι· ανυπόταχτοι· και πρόσθεσε του Επίκουρου τη φράση - και τι με νοιάζει εμένα αν έρθει ο θάνατος, αφού δεν θα 'μαι εκεί όταν θα 'ρθει;

Με όπλο τον Επίκουρο το πάλεψε. Ποτέ δεν είπε: Γιατί εγώ, γιατί, θεέ; Που δεν τον πίστευε εξάλλου τον θεό μας· πίστευε σε άλλο θεό, του Καζαντζάκη, άγριο, ανυπόταχτο, θεριστή κι ανιχνευτή, που δεν ανέχεται είδωλα, λιβάνια· ακούει μόνο ελευθερία

Είσαι μελλοθάνατος. Του είπανε - και γέλασε· ο Χάρης· έτσι κι αλλιώς είπε, μελλοθάνατοι είμαστε όλοι· σήμερα εγώ, αύριο εσύ, μα το ξεχνάς· αλλά ο θάνατος, αφορμή για να ξυπνήσεις· και να κάνεις το ταξίδι όπως το θες· και να παλέψεις για να γίνεις όποιος είσαι αληθινά· ώστε όταν έρθει για να σε περάσει απέναντι, σαν έτοιμος από καιρό, σαν θαρραλέος, να του πεις - εντάξει, πάμε. Με θάρρος· να του πεις. Επαθα. Εμαθα. Εδωσα, τρία ρήματα· η ουσία.

...Και δεν θέλω, είπε ο ψηλός, παπάδες, ούτε επικήδειους κροκοδείλων με φανφάρες· βάλτε με σ' ένα κουτί, ό,τι πιο φτηνό κι από δίπλα σ' έναν πάγκο τα βιβλία μου και βάλτε δυο τραγούδια - Sympathy for the devil και Ι can get no...

Και το βράδυ οι φίλοι μου να πιούνε κερασμένα δυο ποτά και θα πληρώσουν όσοι έχουνε κι εγώ... θα τους τα δώσω: ούτε λουλούδια ούτε στεφάνια· τα λεφτά να πιάσουν τόπο· σε αρρώστους, σε οργανώσεις, σε πρεζάκια που αναρρώνουν.

Κι έτσι έγινε· ήταν μια ροκ κηδεία. Κοιμητήριο στο νησί. Συγγενείς, φίλοι, κάτω η θάλασσα· σιωπή· κανείς δεν έδωσε παράσταση τη θλίψη του. Αξιοπρέπεια. Η μάνα αλύγιστη. Ο ντι τζέι έπαιξε τα κομμάτια που αυτός είχε ζητήσει· κάποιος είπε δυο κουβέντες. Μύρισε κάτι σαν λιβάνι, μα δεν θα 'τανε λιβάνι. Τον κατέβασαν. Μας κάλεσαν στο μπαρ.

Κι όπως τα έβλεπα, σκεφτόμουν πως θα έρθει κάποια μέρα άλλος κόσμος, άλλη ζωή: όπου θα ζεις και θα πεθαίνεις όπως θέλεις, σαν τον Χάρη· που δεν θα 'ρχονται στο τέλος μιας ζωής χωρίς ουσία να το κάνουν πιο ανόσιο ενδεείς ξεπουλημένοι.

...Αλλά για να πεθάνεις όμορφα, πρέπει να ζεις καλά· την τέχνη της ζωής σου να κατέχεις· και τότε ο θάνατος θα γίνεται γιορτή και πανηγύρι· το ευ ζην θα σε οδηγήσει και στο ευ θνήσκειν.

Και θα 'ρθεί κάποτε μια μέρα που θα φέρνει παπάδες στην κηδεία όποιος είναι χριστιανός αληθινά -κι όποιος δεν θέλει, θα φέρνει τα κλαρίνα, τα μπουζούκια, τους ιερείς του Βούδα- όπως του αρέσει.

Ετσι στου Χάρη την κηδεία ονειρεύτηκα έναν κόσμο αληθινών· ελεύθερων ανθρώπων· θα τον φτιάξουμε μια μέρα. Γεια σου, Χάρη.

Ο Χάρης Λύτας έφυγε στις 19 Ιανουαρίου: 52 ετών. Τρία βιβλία του κυκλοφορούν από τον ΚΕΔΡΟ

**Χωρίς ανάγκες σώμα

εκδόσεις Κέδρος, σ. 180, 14 ευρώ

Ενα οδοιπορικό, ένα δοκίμιο για την οδύσσεια του εθισμού, την αποτοξίνωση και την απεξάρτηση· η ελληνική εκδοχή του «τζάνκι» και ταυτόχρονα ένα φιλοσοφικό ταξίδι· μια προσωπική μαρτυρία, μοναδική στο είδος της.

**Λάθε βιώσας

εκδόσεις Κέδρος, σ. 170, 11 ευρώ

Ενα δοκίμιο για το πώς μπορείς εύκολα κι απλά να βρεις την ευτυχία στην εποχή μας· κατανοητό, χρήσιμο και πρακτικό για τον καθένα, που περιέχει μεταφρασμένη και την ηθική φιλοσοφία του Επίκουρου: τις συλλογές αποφθεγμάτων «Κύριαι Δόξαι» και «Επικούρου προσφώνησις» και την «Επιστολή προς Μενοικέα», ένα κείμενο που η ανάγνωσή του έχει ηρεμιστική δράση. Γιατί ο φωτισμένος από την επικούρεια διδασκαλία παύει να ζει με τους εφιάλτες που ταράζουν τους κοινούς ανθρώπους - δεν φοβάται ζωή ή θάνατο. Απλώς ζει.

**Εγκώμιο της εκδίκησης

εκδόσεις Κέδρος, σ. 128, 10 ευρώ

Μια θυελλώδης σχέση, ένας πανίσχυρος δεσμός, που με τα χρόνια εξελίσσεται σε μια πανίσχυρη εξάρτηση. Μια ιστορία για τον βιασμό της αυτονομίας στις σχέσεις, για την αίσθηση της εκμετάλλευσης στη συμβίωση και τις σφοδρές συγκρούσεις των εγωισμών και των συναισθημάτων. Ενα βιβλίο για την οικοδόμηση και την καταστροφή της συντροφικότητας.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Βιβλίο
Άλλα θέματα στην κατηγορία Βιβλίο της έντυπης έκδοσης
Κριτική βιβλίου
Το αμάρτημα του πατρός μου
Ποιος (δεν) φοβάται το ελληνικό τραγούδι;
Το θαύμα του έναστρου ουρανού
Και μόνον επειδή είναι γυναίκα
Ποιητικοί κώδικες
Πολυβολεία ώς την άκρη της μνήμης
Ελληνική Βαβέλ
Ο έρωτας σαν εκδίκηση του κακού
Φωνές παιδιών από το «άβατο» της Ιστορίας
Λογοτεχνία
Ισλάμ - Η επανάσταση των γυναικών
Περιοδικός τύπος
Το περιοδικό «Ευθύνη» του Κώστα Τσιρόπουλου ανέστειλε τη λειτουργία του
Συνέντευξη
Βασίλης Καραγιώργος
Από τις 4:00 στις 6:00
Από τις επιστολές στα e-mail
Chieftains
Άλλες ειδήσεις
Στον Χάρη Λύτα
Το Ουρλιαχτό του Αλεν Γκίνσμπεργκ στην Ελλάδα το 1978
Ο φίλος μας, Αντρέας Παγουλάτος