Έντυπη Έκδοση

Επτά βιβλία ζητούν αναγνώστες

Λόγια πρωινού, πολέμου ή παιγνίων

Ευτέρπη Αραούζου

Η περουκέρισσα του Βιβάλντι

μυθιστόρημα, εκδόσεις Λιβάνη, σ. 329

Γεννημένη στην Κύπρο η Ευτέρπη Αραούζου, με σπουδές στη Διοίκηση Επιχειρήσεων, έχει εκδώσει μέχρι σήμερα 3 μυθιστορήματα, από τα οποία το τρίτο (Τζίντζερ, 2003) τιμήθηκε με το κρατικό βραβείο λογοτεχνίας της Κύπρου. Το νέο της μυθιστόρημα, που στηρίζεται σε εκτενή έρευνα, αποτελεί ένα είδος χρονικού της ζωής του Κόκκινου Παπά, όπως αποκαλούσαν τον διάσημο συνθέτη και ιερωμένο Αντόνιο Βιβάλντι. Η συγγραφέας παρακολουθεί τη ζωή και το έργο του συνθέτη των Τεσσάρων Εποχών μέσα από τα μάτια της Υπατίας, η οποία μετά τον θάνατο του περουκοποιού πατέρα της, στα 1725, εγκαταλείπει τη Μάντοβα και αναζητεί στέγη και εργασία στο κατάστημα του ομότεχνου Ελληνα Χρυσόστομου Βραχίμη. Το ταλέντο της μαθητευόμενης Υπατίας θα εντυπωσιάσει τον μαέστρο Βιβάλντι, που δίδασκε μουσική στα ορφανά κορίτσια της Πιετά, και θα της αναθέσει να του φτιάχνει εκείνη τις περούκες για τις όπερες που ανεβάζει στα διάφορα θέατρα. Το μυθιστόρημα, που συγκαταλέγεται στις ιστορικές νουβέλες, εκτυλίσσεται κινηματογραφικά με φόντο το ζοφερό σκηνικό της Βενετίας, με τα πάθη και τις ίντριγκες, όπου η δυσοσμία των καναλιών, η υγρασία και οι δυνατοί άνεμοι δεν εμποδίζουν τις κοσμικότητες. Πέρα όμως και πίσω από αυτές κρύβεται μια πολύ ανθρώπινη και συγκινητική ιστορία με απρόβλεπτη εξέλιξη, που θα μπορούσε να συμβεί σε κάθε εποχή.

Στίβεν Πρέσσφιλντ

Ο πόλεμος της τέχνης

εισαγωγή: Robert McKee, μετάφραση: Αντώνης Καλοκύρης, εκ. Πατάκη, σ. 203

Ο Στίβεν Πρέσσφιλντ, από τους πιο δημοφιλείς αμερικανούς συγγραφείς, λάτρης της ελληνικής αρχαιότητας, έχει δηλώσει σε συνέντευξή του ότι αν δεν είχε συμβεί η μάχη των Θερμοπυλών, θα έπρεπε κάποιος να τη φανταστεί ως σύμβολο των αρετών του ανθρώπου, που ακόμα και μέσα σε δυσκολίες, ακόμα κι όταν τον προδίδουν και όταν όλα τα προγνωστικά είναι εναντίον του, οφείλει να πολεμάει. Ο συγγραφέας δεν διστάζει να δηλώνει την «καρμική» σχέση του με την αρχαία Ελλάδα, από την οποία εμπνέεται (στα ελληνικά κυκλοφορούν τα ιστορικά του μυθιστορήματα Ανεμοι πολέμου και Οι πύλες της φωτιάς, το οποίο περιλαμβάνεται στη διδακτέα ύλη του Γουέστ Πόιντ). Στον πόλεμο της τέχνης ο 68χρονος Πρέσσφιλντ εξετάζει διεξοδικά και με οξύνοια τα εσωτερικά εμπόδια που δυσκολεύουν την πορεία προς την επιτυχία. Το βιβλίο του θεωρήθηκε ένα από τα καλύτερα έργα «αυτοβοήθειας», τόσο για την πειστικότητά του όσο και για την ψυχολογική του εμβάθυνση. Γραμμένο με ευαισθησία και χιούμορ, το βιβλίο αναφέρεται στον εχθρό της δημιουργικότητας, που ο συγγραφέας ονομάζει «αντίσταση», μια δύναμη που υπάρχει στον καθένα μας και την αναγνωρίζουμε ως αυτοϋπονόμευση, αυταπάτη ή παρακμή. Η αντιμετώπισή της κρύβεται στον επαγγελματισμό και την οργάνωση. Στο τρίτο μέρος του βιβλίου εξετάζεται η έμπνευση, «το ανυπέρβλητο αποτέλεσμα που ανθίζει στα αυλάκια όποιου επαγγελματία αρπάξει το αλέτρι και οργώσει τα χωράφια της τέχνης του», σύμφωνα με τον υπογράφοντα την εισαγωγή.

Ναγκίμπ Μαχφούζ

Λόγια του πρωινού και του σούρουπου

μυθιστόρημα, εκδόσεις Καστανιώτη, σ. 255

Από τα πιο πρωτότυπα έργα της ώριμης περιόδου του αιγύπτιου συγγραφέα Ναγκίμπ Μαχφούζ, το μυθιστόρημά του Λόγια του πρωινού και του σούρουπου (εκδόθηκε στην Αίγυπτο το 1987) χωρίζεται σε 21 κεφάλαια, που δανείζονται τον τίτλο τους από γράμματα του αραβικού αλφαβήτου της δημοτικής γλώσσας. Αρνούμενος συνειδητά την κλασικότροπη φόρμα, ο νομπελίστας συγγραφέας περιδιαβάζει δύο αιώνες της ιστορίας της χώρας του παρακολουθώντας τις ζωές συνηθισμένων ανθρώπων κάθε κοινωνικής τάξης. Οι ιστορίες-βιογραφικά επιλέγονται προσεκτικά και αναφέρονται σε ποικιλία θεμάτων, όπως ο γάμος, η μετανάστευση σε χώρες της Δύσης και η επιστροφή στην οικεία ατμόσφαιρα της πατρίδας, που βιώνει άνεμο αλλαγής, καθώς οι παραδόσεις υποκύπτουν στη διάβρωση και οι πάλαι ποτέ στενοί οικογενειακοί δεσμοί αδυνατίζουν με τη σειρά τους. Μέσα από το έπος τριών οικογενειών, που έζησαν στο Κάιρο από το 1798, ο αναγνώστης μαθαίνει την ιστορία της πατρίδας του συγγραφέα αλλά και τη σημασία τού να είσαι Αιγύπτιος.

Σπύρος Φωτάκης

Ενας εισαγγελέας θυμάται...

εκδόσεις Λιβάνη, σ. 254

«Ο δικαστής μοιάζει με τον γιατρό. Ο δικαστής θεραπεύει τις έννομες σχέσεις των ανθρώπων που πάσχουν. Και ο γιατρός θεραπεύει τους ασθενείς, που πάσχουν κι αυτοί, στο σώμα και την ψυχή. Και οι δύο, δικαστές και γιατροί, δεν έχουν πατρίδα (...)». Ο Σπύρος Φωτάκης, συνταξιούχος εισαγγελέας Εφετών, εγκαταλείποντας τις δικογραφίες του ύστερα από 35 χρόνια στην υπηρεσία, αποφασίζει να κάνει έναν απολογισμό ζωής. Θεληματική χάραξη της πραγματικότητας που βίωσε ως νεαρό κρητικόπουλο από τη Βρύση Ρεθύμνης, ως μαθητής, φοιτητής στη Νομική Σχολή του Αριστοτελείου, στρατιώτης, δικηγόρος και από το 1973 μέλος του δικαστικού σώματος. Ζωή που καθορίζεται από την επίμονη προσήλωση σε ιδεώδη και αρχές, ζωή που αναπνέει με τον δικό της ρυθμό και που θέλει να γίνει παραμύθι, να βρει τη θέση της μέσα στις σελίδες ενός βιβλίου. Ο αφηγητής της ελπίζει ότι «όσα έγραψε θα αξιολογηθούν σωστά» και ότι «τα μηνύματα που εκπέμπουν θα φανούν ίσως χρήσιμα σε κάποιους».

Παίγνια

συλλογικός τόμος με σχέδια της Χριστίνας Κάλμπαρη, εκδόσεις Futura, σ. 110

Ο τόμος προέκυψε ύστερα από πρόσκληση σε δεκαοκτώ συγγραφείς και ποιητές να συμμετάσχουν σε ένα λογοτεχνικο-εικαστικό «πείραμα» σχετικά με το πώς μια εικαστική εικόνα μπορεί να γεννήσει λογοτεχνικό, θεατρικό, εικαστικό λόγο. Οι συγγραφείς ανταποκρίθηκαν στην πρόσκληση να γράψουν ένα κείμενο, οποιασδήποτε μορφής και έκτασης, όπως ιστορία, διήγημα, μονόπρακτο ώς και λεζάντες, με ερέθισμα τις εικαστικές εικόνες της ζωγράφου Χριστίνας Κάλμπαρη, όπου η ίδια αφηγείται έμμεσα προσωπικές ιστορίες. Το σύνολο των προσωπικών γραφών, που προέκυψε, εκδόθηκε με αφορμή την έκθεση της ζωγράφου στην γκαλερί Batagianni τον περασμένο Φεβρουάριο. Πρόκειται για την πέμπτη ατομική έκθεση της Κάλμπαρη με σχέδια που αναπαριστούν κοριτσίστικες φιγούρες σε υπερρεαλιστικές καταστάσεις. Τα σχέδια, ακουαρέλες σε χαρτί, πραγματεύονται με τρόπο παιγνιώδη θέματα ταυτότητας, όπου κυριαρχούν οι αλλόκοτοι συσχετισμοί και οι απρόσμενες μεταμορφώσεις. Απρόσμενα και τα ανέκδοτα κείμενα των λογοτεχνών που «επενδύουν» τις εικόνες της. Ανάμεσά τους οι: Ν. Βαλαωρίτης, Ηλ. Μαγκλίνης, Αμ. Μιχαλοπούλου, Σ. Δημητρίου, Σ. Τριανταφύλλου, Ερση Σωτηροπούλου και άλλοι καταξιωμένοι της πένας. Τα κείμενα συνιστούν «αποσπάσματα ζωής», όπως γράφει χαρακτηριστικά ο Θανάσης Χειμωνάς. «Οι εικόνες αυτές δεν είναι από μόνες τους. Δεν είναι απλές φωτογραφίες. Συνοδεύονται και από κάτι άλλο. Κάτι που αδυνατώ να προσδιορίσω. Ισως -όσο οξύμωρο κι αν ακούγεται- από κάτι που λείπει. Μια απουσία. Τη δική μου; Των άλλων; Των στιγμών που έφυγαν;»

Αρτέμης Αθανασάκης

Η περιβαλλοντική εκπαίδευση στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα

εκδόσεις Δαρδανός, σ. 257

Ο Αρτέμης Αθανασάκης, επίτιμος σχολικός σύμβουλος Φυσικών Αθήνας, διδάκτορας Περιβαλλοντικής Αγωγής Πανεπιστημίου Κρήτης, με περαιτέρω σπουδές στην Αγγλία και την Αμερική και πλούσιο συγγραφικό έργο (που εκτός από δημοσιευμένες εργασίες σε έγκριτα περιοδικά, σχετικές με την περιβαλλοντική αγωγή και τη διδακτική των Φυσικών Επιστημών, περιλαμβάνει και διδακτικά βιβλία) στο νέο του βιβλίο Η περιβαλλοντική εκπαίδευση στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα διερευνά μεθοδικά τη σχεδίαση, οργάνωση και εφαρμογή προγραμμάτων περιβαλλοντικής αγωγής, όπως εξελίχτηκαν στην τριαντάχρονη λειτουργία του θεσμού. Παράλληλα ο συγγραφέας, που βίωσε την εξέλιξη αυτή σε κάθε της στάδιο, ασκεί κριτική στον θεσμό που ξεκίνησε με στόχο να «θραύσει» τις νοσηρές δομές και λειτουργίες ενός εκπαιδευτικού συστήματος, για να βρεθεί τελικά μπροστά σε ανυπέρβλητες δυσκολίες. Είναι φυσικό, αφού η περιβαλλοντική εκπαίδευση συνδέεται και η ίδια τόσο με τη θεσμική, διοικητική και πολιτική ποιότητα της κοινωνίας όσο και με την πολιτισμική και ηθική καλλιέργεια των πολιτών της. Η προσέγγιση ωστόσο των στόχων της περιβαλλοντικής εκπαίδευσης παραμένει γοητευτική και ελκυστική. Οι εκπαιδευτικοί, που διαπιστώνουν χρόνο με τον χρόνο ότι τα οράματά τους δεν είναι παρά ουτοπικά, αποκομίζουν ένα αθέατο «κέρδος» και την «πικρή γεύση ευχαρίστησης» που συνήθως ακολουθεί την εκπαιδευτική πορεία τους.

Δρ Πωλ Χοκ

Κατάθλιψη: τέλος. Τι την προκαλεί και πώς να την ξεπεράσετε

εκδόσεις Καστανιώτη, μετάφραση: Κλαίρη Παπαμιχαήλ-Λαϊνά, σ. 170

Ο δόκτωρ Πωλ Χοκ (γενν. 1924), κλινικός ψυχολόγος στο Ροκ Αϊλαντ του Ιλινόις των ΗΠΑ και συγγραφέας πολλών βιβλίων, καταπιάνεται στο έργο του αυτό με την κατάθλιψη, πρόβλημα ιδιαίτερα επίκαιρο και ευρέως διαδεδομένο στις μέρες μας. Το βιβλίο του φιλοξενείται από τις εκδόσεις Καστανιώτη, στη σειρά «Απαντήσεις στα καθημερινά προβλήματα». Ο αναγνώστης του κομψού αυτού τόμου μαθαίνει ότι η κατάθλιψη δεν είναι η πιο συνηθισμένη συναισθηματική διαταραχή. Τα πρωτεία έχουν ο θυμός και ο φόβος. Σπάνια ωστόσο οι άνθρωποι ζητούν βοήθεια γι' αυτά, σε αντίθεση με την κατάθλιψη, για την οποία συνήθως απευθύνονται σε ψυχοθεραπευτές. Μαθαίνει επίσης πώς να αποδεχθεί τον εαυτό του, τον οποίο σε κρίσεις μελαγχολίας κατηγορεί και αποδοκιμάζει. Ο συγγραφέας, απευθυνόμενος στον μέσο αναγνώστη, τον μη εξοικειωμένο με όρους ψυχολογίας, χρησιμοποιεί παραδείγματα που αντλεί από περιπτώσεις ασθενών του και προτείνει πρακτικούς τρόπους αντιμετώπισης ή μετριασμού του προβλήματος, χωρίς αυτό να σημαίνει απαραίτητα την κατάργηση της επαγγελματικής βοήθειας. *

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Βιβλίο
Με λέξεις-κλειδιά
Κριτική βιβλίου
Σχετικά θέματα: Κριτική βιβλίου
Ακέραιες ή μεταμφιεσμένες μνήμες
Πελάγια έπη
Η κωμωδία των βραβείων
Στη ζούγκλα της αγοράς εργασίας
Η ζωή είναι ένα όνειρο
Η επιστροφή του ταξιδιώτη
Ενα παλίμψηστο ερωτικό ελεγείο
Στο πηγάδι της μυθοπλασίας
Εργα, ιστορίες και χρέη της Κρήτης
Άλλα θέματα στην κατηγορία Βιβλίο της έντυπης έκδοσης
Από τις 4:00 στις 6:00
Σαν μυρμήγκι στον κόρφο μας
Καλύτερος του Eric Clapton;
Η τρίτη ανάγνωση
Το κόκκινο και το μαύρο
Κριτική βιβλίου
Ακέραιες ή μεταμφιεσμένες μνήμες
Πελάγια έπη
Η κωμωδία των βραβείων
Στη ζούγκλα της αγοράς εργασίας
Η ζωή είναι ένα όνειρο
Η επιστροφή του ταξιδιώτη
Ενα παλίμψηστο ερωτικό ελεγείο
Στο πηγάδι της μυθοπλασίας
Λόγια πρωινού, πολέμου ή παιγνίων
Εργα, ιστορίες και χρέη της Κρήτης
Λογοτεχνία
Ανατολή, η σύγχρονη Εκάβη
«Από τά «Ημερολόγια γιά τόν Παπαδιαμάντη»
Συγγραφείς σε ξενοδοχεία
Επειδή τέλος
Μάρκος Βαμβακάρης
Ο Μάρκος σε καίει