Έντυπη Έκδοση

Hi five!

Πέντε κορίτσια της μουσικής θέλουν να ανανεώσουν τον ήχο, ακόμα και όταν λοξοκοιτάζουν κάπως προς το παρελθόν.

Ούτως ή άλλως παρθενογένεση δεν υπάρχει, όλα τα τραγούδια κάτι θυμίζουν, κάπου παραπέμπουν. Κι αν, πράγματι, οι βετεράνοι πήραν ξανά τα σκήπτρα, οι νεότερες δεν εγκαταλείπουν τον αγώνα. Από τα νιου γουέιβ στα φολκ και από την ποπ στη σόουλ. Να λοιπόν η νέα γενιά της μουσικής που έχει γένος θηλυκό.

FLORENCE AND ΤΗΕ MACHINE

«Τα τραγούδια μου είναι ένα κολάζ ονείρων»

Ευτυχώς που έχουμε το Synch Festival κάθε Ιούνιο να φιλοξενεί, την ώρα που πρέπει, μερικά από τα πιο καινούρια ονόματα της μουσικής.

Η Φλόρενς, λόγου χάριν, που την παρακολουθήσαμε φέτος έκπληκτοι να σκαρφαλώνει μέχρι και την... κορυφή της σκηνής στην Τεχνόπολη. Σε άλλη περίπτωση θα περιμέναμε τουλάχιστον δέκα χρόνια αφότου είχε βγάλει τέσσερα και πέντε άλμπουμ. Βετεράνος θα είχε γίνει πλέον.

«Μου αρέσει να τραγουδάω και να χορεύω έντονα, να κάνω όσα θέλει ο κόσμος που έρχεται να με δει στα σόου» λέει η 22χρονη εγγλέζα τραγουδίστρια και η ενέργεια που βγάζει στις συναυλίες της μοιάζει ηφαιστειώδης. Αεικίνητη, όμορφη και πανύψηλη, με το δωδεκάποντο τακούνι της να μην περιορίζει ούτε στο ελάχιστο την κίνησή της, η νιου γουέιβ στον ήχο της Φλόρενς δείχνει να βαδίζει στα χνάρια της Σούζι. Ως επιρροές της έχει την Κέιτ Μπους και τους White Stripes, με τον τραγουδιστή των οποίων Τζακ Γουάιτ θα ήθελε κάποια στιγμή να συνεργαστεί. Και ως αγαπημένες της φωνές ξεχωρίζει του Τομ Γουέιτς και του Πολ Μακάρτνεϊ.

Το κανονικό της όνομα είναι Φλόρενς Γουέλς, ενώ τους Machine τους απαρτίζουν οι μουσικοί που την πλαισιώνουν κάθε φορά. Το ωραίο της υπόθεσης έχει να κάνει με το πώς την ανακάλυψε ο νυν μάνατζέρ της. Την άκουσε ένα βράδυ να τραγουδάει, εντελώς μεθυσμένη, στις τουαλέτες μιας βρετανικής παμπ. Και την άκουσε να λέει κομμάτια από το ρεπερτόριο της Μοτάουν. Το πρώτο της άλμπουμ «Lungs» μόλις κυκλοφόρησε. Εχασε την κορυφή του βρετανικού τσαρτ, όμως, από τον τυφώνα που λέγεται Μάικλ Τζάκσον και ο οποίος, τώρα, μετά θάνατον, πλασάρεται στις πιο υψηλές θέσεις των tops 10 σε όλο τον κόσμο με διάφορα άλμπουμ του. Τα τραγούδια της, όπως υποστηρίζει και η ίδια, είναι «ένα κολάζ γεγονότων, ονείρων και εφιαλτών, αλλά και προσωπικοτήτων που έχω γνωρίσει». Πότε πρόλαβε να τα ζήσει αλήθεια όλα αυτά, ώστε να τα κάνει μουσική;

PALOMA FAITH

Από το τσίρκο στη σκηνή

Θέλετε την αλήθεια ή κάτι πραγματικά όμορφο; Η Παλόμα Φέιθ παρουσιάζεται αινιγματική. «Οι πρώτες μου συναυλίες», λέει, «ήταν σαν να συναντούσε ο Ντέιβιντ Λιντς τον Γουίλιαμ Μπλέικ σε ένα τσίρκο».

Μπορεί και να μην έχει άδικο. Οι σκηνές όπου εμφανίζεται είναι διακοσμημένες με δικά της περίεργα σχέδια και έντονους χρωματισμούς. Φανερές οι επιρροές της από το θέατρο και τον κινηματογράφο. Συμμετέχει άλλωστε και στη νέα ταινία του Τέρι Γκίλιαμ, «Η φαντασία του Dr Parnassus».

Δεν τη γνωρίζουμε καλά ακόμα την ποπ Παλόμα Φέιθ. Ενα τραγούδι έχει βγάλει έως τώρα επίσημα, το «Stone Cold Sober», στις συναυλίες της όμως στα λονδρέζικα κλαμπ επικρατεί συνωστισμός μ' ένα νεαρής ηλικία κοινό αλλόκοτα ντυμένο που κατεβάζει τραγούδια από τη σελίδα της τραγουδίστριας στο MySpace και γνωρίζει όλους τους στίχους. Γεννημένη στο Χάκνεϊ του Λονδίνου, είναι μισή Αγγλίδα και μισή Ισπανίδα. Τραγουδούσε σε καμπαρέ και μικρούς θιάσους, έπαιζε τον ρόλο του βοηθού μάγου (ήταν το κορίτσι που το πριόνιζαν μέσα στο κουτί), έκανε το φάντασμα σε ένα τρενάκι του θανάτου, δούλευε ως ηθοποιός, συμμετείχε και στην ομάδα του Agent Provocateur.

Πρόλαβε να τα ανακατέψει όλα. Για να καταλήξει στη μουσική και τα δικά της τραγούδια, αφού πρώτα έκανε και μιμήσεις μπλουζ και σόουλ τραγουδιστών. Το CD της πάντως αργεί λίγο ακόμα. Στα μέσα του άλλου μήνα υπολογίζεται. Τα πρώτα της κομμάτια όμως που κυκλοφορούν ήδη χέρι με χέρι αναφέρονται στη Νέα Υόρκη αλλά και τον θάνατο του ρομαντισμού. Ηρθε για να μείνει;

REGINA SPECTOR

Ιστορίες του κόσμου

«Τα τραγούδια μου δεν είναι αυτοβιογραφικά. Εμπνέομαι συνήθως από φανταστικούς χαρακτήρες». Αυτή είναι η Ρεγγίνα Σπέκτορ, μια από τις πιο σημαντικές εκπροσώπους της αντι-φολκ σκηνής της Νέας Υόρκης. Αλλά δεν είναι Αμερικάνα.

Ρωσικής καταγωγής είναι, γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Μόσχα. Στα εννιά της έφυγε με τους γονείς της από τη Μόσχα και μετανάστευσαν, διαδοχικά, σε Αυστρία και Ιταλία, πριν φτάσουν στο Μπρονξ της Νέας Υόρκης. Γι' αυτό προφανώς στα τραγούδια της ακούμε προτάσεις στα λατινικά, γαλλικά, ρώσικα ή και άλλες γλώσσες.

Στη συνέχεια σπούδασε στο Conservatory of Music, δίνοντας ταυτόχρονα τις πρώτες της συναυλίες σε μικρά καφέ στο East Village. Εκεί έστηνε τους πάγκους της και πουλούσε τα χειροποίητα CD της, τα «11:11» και «Songs», που ηχογραφούσε εξ ολοκλήρου μόνη της. Κι έστω και αν ο ήχος της είναι μάλλον εσωστρεφής, στις συναυλίες της παρουσιάζεται εντελώς διαφορετική. «Είναι η πιο χαρούμενη ροκ συναυλία που έχω δει ποτέ μου», έγραφε ο κριτικός του «Rolling Stone».

Το καινούριο της άλμπουμ λέγεται «Far». «Μοιάζει σαν να περιέχει όλες εκείνες τις ιστορίες που μπορεί να διηγηθεί κάποιος ο οποίος πήρε το δισάκι του και ξεκίνησε μόνος του να εξερευνήσει τον κόσμο» λέει. Και, για να εμπλουτίσει περισσότερο την ηχητική του πολυσυλλεκτικότητα, χρησιμοποίησε πολλούς διαφορετικούς παραγωγούς. Η ίδια τραγουδάει και παίζει πιάνο. «Αποσυνθέτει τους ήχους που παίζει στο πιάνο της και είναι σαν να τους πετάει στον απέναντι τοίχο ώστε μετά να ακούει τα συντρίμμια τους» διαβάζουμε σε αποθεωτικές κριτικές.

Της αρέσει να παίζει και με τους στίχους. Στο τραγούδι της «Blue Lips» περνάει από το πιο προσωπικό «μπλε χείλη, μπλε φλέβες» στο πιο γενικό «μπλε χρώμα του πλανήτη μας από μακριά». Η ιστορία, όπως λέει η ίδια, γίνεται πιο αλληγορική. «Αυτή είναι η αληθινή μου εικόνα, να μετατρέπεται από ένα μικροσκοπικό αόρατο πράγμα σε ένα πολύ μεγαλύτερο» εξηγεί.

ALELA DIANE

Οταν η φολκ βρήκε το συναίσθημα

Το νέο μεγάλο όνομα της εναλλακτικής «αμερικάνα» σκηνής. Δηλαδή, της σύγχρονης αμερικάνικης φολκ μουσικής με τις χαμηλότονες συνθέσεις και τους βιωματικούς, ως επί το πλείστον, στίχους.

Τις προάλλες στο Λονδίνο, η Αλέλα Ντιάν, αποτελούσε τον καλλιτέχνη της εβδομάδας για το Rough Trade, το μεγαλύτερο εναλλακτικό δισκάδικο της πόλης, με τα ράφια του μαγαζιού γεμάτα με σπάνιες ηχογραφήσεις της Ντιάν, της 26χρονης τραγουδοποιού από την Καλιφόρνια με την ινδιάνικη καταγωγή, που βασίζεται στη λαϊκή, αμερικάνικη μουσική παράδοση για να στήσει τις ψυχεδελικές φολκ μελωδίες της.

Το «Το Be Still» είναι το ολοκαίνουριο, εξαιρετικό, άλμπουμ της. Τα πρώτα θετικά δείγματα του ταλέντου της τα είχε δώσει κάποια χρόνια νωρίτερα με τα «Γκόσπελ του πειρατή», το «The Pirate's Gospel» που κυκλοφόρησε σε μια μικρή ανεξάρτητη εταιρεία. Τώρα, κλείστηκε αμέτρητες ώρες στο προσωπικό στούντιο του πατέρα της κι έντυσε τις προσωπικές της ιστορίες με έγχορδα, μπάντζο και «πένταλ στιλ». Και με τις ενορχηστρώσεις να ακολουθούν μια λιτή γραμμή.

«Θέλησα να ηχογραφήσω αυτή τη σειρά τραγουδιών χρησιμοποιώντας ενορχηστρώσεις που θα τα παρουσιάζουν πιο απλά. Και με περισσότερα οργανικά τμήματα σε σχέση με ό,τι έκανα στο παρελθόν. Τα κρουστά πέρασαν μπροστά κι έπαιξα πολύ και με τη φωνή μου. Και το βιολί πήρε πρωταγωνιστικό ρόλο. Ακουγα διαρκώς αρμονίες στο μυαλό μου και προσπάθησα να τις μεταφράσω στις συνθέσεις μου». Το γεγονός ότι η Αλέλα έχει κοινή καταγωγή με την Τζοάνα Νιούσον, άλλη μία από τις ηρωίδες της indie folk σκηνής, δεν είναι καθόλου τυχαίο. Μη νομίζετε όμως πως πρόκειται για μια μοναχική και «συννεφιασμένη» ερμηνεύτρια που αποφεύγει την έκθεση στον πολύ κόσμο. Το αντίθετο. Η εμφάνισή της στο κατάμεστο «Olympia» του Παρισιού, άλλωστε, χαρακτηρίστηκε μαγευτική.

ΡΙΧΙΕ LOTT

«Θέλω να τραγουδάω για πάντα»

Τι κακό κι αυτό... Οποια καινούρια εγγλέζα τραγουδίστρια βγαίνει το τελευταίο διάστημα και η φωνή της διαθέτει «μαύρη» και σόουλ χροιά μπαίνει θέλοντας και μη σε διαδικασία σύγκρισης. «Η νέα Εϊμι Γουάινχαουζ;» Το ερώτημα αποτελεί μόνιμη επωδό σε περιοδικά και εφημερίδες.

Είτε αυτή λέγεται Ντάφι, πέρυσι, είτε Πίξι Λοτ, φέτος. Η 18χρονη Πίξι, πάντως, φαίνεται να έχει επηρεαστεί περισσότερο από τραγουδίστριες όπως η Μαράια Κάρεϊ και η Γουίτνεϊ Χιούστον -η οποία Γουίτνεϊ, ειρήσθω εν παρόδω, επιστρέφει την 1η Σεπτεμβρίου με καινούριο δίσκο έπειτα από πολλά χρόνια.

Τις ίδιες μέρες, αρχές του επόμενου μήνα, θα κυκλοφορήσει και η Πίξι Λοτ το ντεμπούτο της, το άλμπουμ με τίτλο «Turn it Up». Ηδη το σινγκλ της, το ποπ και σόουλ «Mama Do», ανέβηκε στο Νο 1 από την πρώτη εβδομάδα κυκλοφορίας του. Στους στίχους του η μικρή αναφέρεται στις κρυφές βραδινές εξόδους της για «ένα ραντεβού που δεν γνωρίζουν οι γονείς». Προφανώς είναι κάτι που θα το έχει ζήσει η ίδια πολλές φορές. Αλλωστε, όπως αποκαλύπτει, για να μπει στα κλαμπ χρησιμοποιεί την ταυτότητα της μεγαλύτερης αδελφής της.

Το κανονικό της όνομα είναι Βικτόρια και είναι το τρίτο παιδί μιας οικογένειας με πατέρα χρηματιστή και μητέρα που περιορίζεται στα οικιακά. Κατάγεται από το Κεντ της Αγγλίας και ξεκίνησε να τραγουδάει στη χορωδία του σχολείου της. Στη συνέχεια συμμετείχε στην επετειακή σειρά του BBC «Η Μελωδία της Ευτυχίας», ενώ σε ηλικία 14 ετών την ακούσαμε στην όπερα του Ρότζερ Γουότερς «Ca Ira».

Ο βραβευμένος με Γκράμι παραγωγός L.Α. Reid ήταν εκείνος που την πρόσεξε και ζήτησε, κατόπιν, να την ακούσει και στο στούντιο. «Πήγα στον οδοντίατρο εκείνη τη μέρα», διηγείται η Πίξι, «στη συνέχεια έγραψα τα μαθήματά μου και το βραδάκι, τελικά, τον συνάντησα. Διάλεξα να του πω ένα κομμάτι της Μαράια Κάρεϊ. Το επόμενο πρωί πήγα κανονικά στο σχολείο χωρίς να αποκαλύψω το παραμικρό σε κανέναν». Ολα είχαν πάρει τον δρόμο τους πια. «Θέλω να τραγουδάω για πάντα» λέει τώρα...

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Μουσική
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Συνέντευξη: Ιθαν Χοκ
«Πάντα ήθελα να παίξω κιθάρα στην Επίδαυρο»
Κινηματογράφος
Η Μόνικα της διπλανής πόρτας
Ενα εκρηκτικό καλοκαίρι
Χτυποκάρδια στο Χόγκουαρντς
Επέτειος
Οταν οι ηθοποιοί απέκτησαν φωνή
Κινηματογραφικές μηχανές
Οι μηχανές του χρόνου
Χορός
Η τσαρίνα του μπαλέτου
Μουσική
Hi five!
Θέατρο
Οι «Ορνιθες» ακροβατούν
Μνημεία
Χούλιγκαν με ράσα;
Εικαστικά
«Αυτές» και οι άλλες
Μπαλαρίνες στο μπαλκόνι
Αρχιτεκτονική
Η τάση που έκανε επανάσταση
Βιβλίο
Ο Πόε στη «Χώρα του Ποτέ»
Η άγνωστη Ζάκυνθος
Υμνος στην τεμπελιά
Η μελωδία της γραφής