Έντυπη Έκδοση

Αλήθειες, μύθοι, συνταγές για την κρίση στον Τύπο

Διαπίστωση πρώτη: Η κρίση χτυπάει όλες τις πλευρές της επιχειρηματικής δραστηριότητας, άρα δεν θα άφηνε ανέγγιχτα τα μέσα ενημέρωσης.

Οση αλήθεια έχει ο ισχυρισμός ότι η κρίση στα ΜΜΕ προϋπήρχε της γενικότερης οικονομικής κρίσης, άλλο τόσο είναι αλήθεια ότι χωρίς την οικονομική κρίση, η κρίση στα ΜΜΕ μπορεί και να μη συζητιόταν σήμερα.

Διαπίστωση δεύτερη: Πώς αντιμετωπίζουν την κρίση οι επιχειρήσεις των μέσων ενημέρωσης; Οπως και όλες οι άλλες. Περικοπές και πάλι περικοπές. Αναστολή εκδόσεων, μειώσεις αποδοχών, απολύσεις. Είναι η κλασική συνταγή παγκοσμίως. Κι όμως, όταν αυτή τη συνταγή την ακολουθούν οι κυβερνήσεις, δέχονται τους κεραυνούς των μέσων ενημέρωσης, ιδίως εκείνων που έχουν ως ευαγγέλιο τις κεϊνσιανές θεωρίες ή ασπάζονται τις προτροπές ορισμένων οικονομολόγων ότι η κρίση δεν αντιμετωπίζεται με περικοπές, αλλά με «επεκτατική» πολιτική.

Γιατί, λοιπόν, και οι επιχειρήσεις αυτές δεν κάνουν αυτό για το οποίο προτρέπουν τις κυβερνήσεις; Απλούστατα, διότι λεφτά δεν υπάρχουν και ο συνεχής δανεισμός κάποτε τελειώνει. Πόσο αξιόπιστο είναι να κατακεραυνώνεις την κυβέρνηση που κόβει μισθούς και περιορίζει το προσωπικό ζημιογόνων ΔΕΚΟ κι εσύ, ως επιχείρηση, να κάνεις ακριβώς τα ίδια; Η απάντηση είναι προφανής. Δεν είναι καθόλου αξιόπιστο. Και δεν μπορεί παρά κάποιοι από τους «πελάτες» σου να το επισημαίνουν και να το αξιολογούν. Μπορεί και να το λάβουν υπόψη τους στις αγοραστικές επιλογές τους...

Διαπίστωση τρίτη: Για τη σημερινή κρίση φταίει το περιεχόμενο ειδικά των εφημερίδων, λένε κάποιοι. Η συζήτηση επ' αυτού είναι πολύ μεγάλη. Αν κάποιοι εννοούν την ποιοτική πλευρά, έχουν εντελώς λάθος. Οσοι έχουν τη δυνατότητα να κάνουν μια στοιχειώδη σύγκριση των σημερινών εφημερίδων με τις αντίστοιχες προ δεκαετίας, δεκαπενταετίας και εικοσαετίας, θα διαπιστώσουν εύκολα ότι είναι η νύχτα με τη μέρα. Οι παλιές εφημερίδες ήταν κομματικοποιημένες στο έπακρο, δηλαδή πολιτικά μονόχνοτες, σαφώς πιο φτωχές σε περιεχόμενο και, επομένως, ποιοτικά κατώτερες από τις σημερινές.

Αν πάλι εννοούν την πτώση της αξιοπιστίας των εφημερίδων, και πάλι η συζήτηση είναι μεγάλη. Δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι οι αναγνώστες επιβραβεύουν την προσπάθεια εντύπων και δημοσιογράφων να διατηρήσουν κάποιο επίπεδο αξιοπιστίας και όχι όσους τους λένε όσα θέλουν να διαβάσουν. Δεν είναι καθόλου εύκολο να δεχτεί ο αναγνώστης κάτι που έρχεται σε αντίθεση με αυτό που πιστεύει ή να τον μεταπείσεις για κάτι που το θεωρεί δεδομένο, ενώ δεν είναι. Ο αναγνώστης θέλει να διαβάζει και να ακούει τα ευχάριστα. Τα δυσάρεστα τον απωθούν. Φυσικά, πάντα υπάρχουν και οι εξαιρέσεις, που επιβεβαιώνουν τον κανόνα.

Εδώ και ένα χρόνο η χώρα βρίσκεται στη δίνη της οικονομικής κρίσης. Αν για κάτι μπορεί να κατηγορηθεί ο Τύπος είναι ότι δεν προειδοποίησε έγκαιρα για τον ερχομό της. Πολλοί ήξεραν. Αλλά είτε πίστευαν ότι, τελικά, «θα τη σκαπουλάρουμε», με τη βοήθεια του καλού θεού της Ελλάδος, είτε καλλιεργούσαν τον εφησυχασμό. Ομως και όσοι είχαν προειδοποιήσει εγκαίρως υπήρξαν φωνή βοώντος εν τη ερήμω.

Ας μου συγχωρεθεί, επ' αυτού, ένα προσωπικό παράδειγμα. Τον Ιούλιο του 2009, περίπου τότε που ο Σαμαράς έλεγε ότι το έλλειμμα ήταν... 4%, έγραφα σ' αυτήν εδώ τη στήλη: «Το πιθανότερο είναι ότι ο Γιώργος Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ στις επόμενες εκλογές θα κληθούν να αναλάβουν τη διακυβέρνηση. Και θα σκάσουν στα χέρια τους όλες οι μικρές ή μεγάλες "βόμβες" τις οποίες έχουν κρύψει κάτω από τις κυβερνητικές καρέκλες όσοι κάθονται σήμερα σ' αυτές. Το γνωρίζουν, διότι αφελείς δεν είναι. Γνωρίζουν, για παράδειγμα, ότι για τα επόμενα τουλάχιστον δύο χρόνια το οικονομικό αδιέξοδο θα είναι αξεπέραστο... Αρα όσες υποσχέσεις δοθούν πρέπει να είναι πολύ μετρημένες, για να μη αναιρεθούν στην πρώτη δυσκολία».

Και που τα λέγαμε κάποιοι, τι έγινε; Οι μεν πολιτικοί έλεγαν τα αντίθετα και έδιναν αφειδώς υποσχέσεις, οι δε αναγνώστες τις άκουγαν ευχάριστα. Και ορισμένοι διαμαρτύρονταν ότι ...κινδυνολογούσαμε!

Ολα αυτά δεν σημαίνουν, φυσικά, ότι οι εφημερίδες και οι δημοσιογράφοι είναι άμοιροι ευθυνών για την κρίση του χώρου τους. Κάθε άλλο. Ομως, για τις άλλες παραμέτρους αυτής της κρίσης, σε επόμενο σημείωμα.

Τώρα είναι αργά...

Αν θες να είσαι χρήσιμος και όχι απλώς ευχάριστος, μιλάς ανοιχτά γι' αυτό που βλέπεις να έρχεται.

Αλλιώς είσαι συνυπεύθυνος. Υπήρχαν υπουργοί των κυβερνήσεων Καραμανλή που έβλεπαν την οικονομική κρίση που ερχόταν και τρόμαζαν από την αδράνεια που επικρατούσε. Αλλά δεν μίλησαν δημόσια. Τι αξία έχει που λέει σήμερα ο Αβραμόπουλος, δύο χρόνια μετά, ότι είχε στείλει προειδοποιητική επιστολή στον Καραμανλή; Δεν μπορεί να μην ήξερε ο Σαμαράς ότι η η κατάσταση είχε ξεφύγει από κάθε έλεγχο (γνωρίζει οικονομικά), όταν έλεγε, τον Ιούνιο του 2009, ότι το έλλειμμα ήταν...4%. Φυσικά, ήξερε και ο Παπανδρέου, γι' αυτό δεν έπρεπε να κάνει το λάθος να δίνει προεκλογικά υποσχέσεις. Τώρα είναι κάπως αργά για δικαιολογίες...

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Στη στήλη
Δυο ματιές την εβδομάδα
Άλλα θέματα στην κατηγορία Πολιτική της έντυπης έκδοσης
Δημοτικές & περιφερειακές εκλογές
Ποιος φταίει ποιος, από πόλη σε χωριό
Μας έταζε λαγούς με πετραχήλια
Αλήθειες και ψέματα για τις εκλογικές δαπάνες
Απειλούν τις εκλογές οι υπάλληλοι ΚΕΠ και ΟΤΑ
ΠΑΣΟΚ
Καψής: «Ο Πάγκαλος υποστηρίζει ότι υπήρξε φαύλος. Δεν θα τον διαψεύσω...»
Ελληνοτουρκικές σχέσεις
Η διπλωματία των F-16 στο Αιγαίο
Γκρίζο φόντο στ' ανοιχτά του Αϊ-Στράτη
Λιμενικό Σώμα
Το χρονικό μιας προαναγγελθείσας παραίτησης
ΚΚΕ
ΚΚΕ στη Βουλή: Οχι στις κοινές ασκήσεις με το Ισραήλ
Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης
Δεν είμαι χωροφύλακας των αγροτών
Άλλες ειδήσεις
Οι αριθμοί δεν βγαίνουν