Έντυπη Έκδοση

ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ - ΤΡΕΝΟ ΓΙΟΡΤΑΖΕΙ ΤΑ 15 ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΜΕ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΣΥΝΘΕΤΗ

Νέος Μίκης στο Ρουφ

Τα δεκαπέντε χρόνια του έκλεισε το «Τρένο» στο Ρουφ, το μοναδικό στον κόσμο θέατρο-αμαξοστοιχία, και τα γιόρτασε χθες στο Νέο Μουσείο της Ακρόπολης πανηγυρικά.

Τατιάνα Λύγαρη και Μίκης Θεοδωράκης στις πρόβες του «Ομήρου» και δεξιά η παρτιτούρα ενός από τα νέα τραγούδια του συνθέτη Τατιάνα Λύγαρη και Μίκης Θεοδωράκης στις πρόβες του «Ομήρου» και δεξιά η παρτιτούρα ενός από τα νέα τραγούδια του συνθέτη Υπήρχε λόγος. Τα γενέθλιά του σφραγίζει μια απρόσμενη συνεργασία με τον Μίκη Θεοδωράκη. «Είναι καταπληκτικό αυτό που γίνεται στο τρένο-θέατρο. Σε μια χαοτική χώρα μαζεύονται σ' ένα βαγόνι κάποιοι άνθρωποι και δίνουν την ψυχή τους. Είναι μια ελπίδα την ώρα που ξεπουλιέται η χώρα και ακούμε μονάχα για ομόλογα και νούμερα. Για ένα πολιτιστικό γεγονός, όπως αυτό, θα έπρεπε να γράφουν οι γερμανικές εφημερίδες και όχι να περιμένουν πίσω απ' τα κάγκελα να δουν αν βγήκε πάπας!» σχολίασε ο Μίκης Θεοδωράκης.

Γι' αυτό, δεν αρκέστηκε να παραχωρήσει στο «Τρένο του Ρουφ» τα εμβληματικά τραγούδια του, όπως το «Γελαστό Παιδί», που συνέθεσε το '62 για την πολιτική παράσταση «Ομηρος» του Μπρένταν Μπίαν (πρεμιέρα στις 18 Νοεμβρίου). Συνέθεσε για το ανέβασμα της ίδιας παράστασης και δύο νέα τραγούδια (σε στίχους Βασίλη Ρώτα): «Εχω μια αγάπη» και «Οταν ο Σωκράτης στην παλιά Ελλάδα».

Ακούγοντας μάλιστα τους ηθοποιούς στην πρόβα να ερμηνεύουν «τα τραγούδια αυτά, που έχουν μια παιδική αγνότητα, όπως όλα τα τραγούδια μου, μαζί και του Μάνου που γίνανε γνωστά», δεν ανακάλυψε απλώς τις καταπληκτικές φωνές τους. Διαπίστωσε ότι το έργο του Μπίαν, αν και γραμμένο τη δεκαετία του '50, έχει μεγάλη σχέση με τη σημερινή κατάσταση. «Ιρλανδοί και Ελληνες είμαστε σήμερα στην ίδια μοίρα. Με τη διαφορά ότι εδώ μπλοφάρουν οι πολιτικοί μας. Τουλάχιστον ο Μπίαν μπλοφάρει σε μια φανταστική ιστορία, με σκηνικό ένα μπορντέλο».

«Το ΔΝΤ θα έπρεπε να είναι σπόνσορας της παράστασης», επισήμανε ο Κώστας Γεωργουσόπουλος, «γιατί έχουμε ένα ιρλανδέζικο έργο το οποίο ανεβάζει η Ελλάδα, δύο χώρες που τελούν υπό την επιτήρησή του»!

Είναι ένα έργο σπουδαίο, γεμάτο ειρωνεία για τα πολιτικά αδιέξοδα. Εμεινε στην ιστορία του ιρλανδέζικου θεάτρου. Θα μείνει και στην ιστορία της ελληνικής παραστασιολογίας λόγω της μουσικής του Μίκη» υποστήριξε, θεωρώντας ότι οι ιστορικές συνθέσεις του Θεοδωράκη «έδωσαν διάσταση αρχαίας ελληνικής τραγωδίας και χορικού στην πρόζα του Μπίαν. Είναι σαν ένα ειρωνικό έργο του Ευριπίδη». Δεν θα μπορούσε να βρεθεί ιδανικότερη για την εποχή μας πρόταση από ένα έργο με ήρωες απόκληρους, επαναστάτες, στρατιώτες και μέλη του IRA.

Στα 15 χρόνια του θεάτρου, κι ενώ τα τρία βαγόνια του έφτασαν αισίως τα εννιά, η αμαξοστοιχία-πολιτιστικός πολυχώρος δέχθηκε 200.000 θεατές σε δουλειές που συστράτευσαν 500 καλλιτέχνες. Κι αν έκανε μια μείωση έως σήμερα είναι μόνο στην τιμή των εισιτηρίων του. «Από το '97 έχει κυλήσει πολύ νερό στις ράγες του. Το τρένο-θέατρο βρίσκεται στην εφηβεία του, αλλά εγώ έχω σκληρά ενηλικιωθεί», παραδέχθηκε η Τατιάνα Λύγαρη, που αφιέρωσε τη ζωή της στη μακροημέρευση ενός ουτοπικού εγχειρήματος, το οποίο και κοινό απέκτησε και ανοίγματα σε άλλες τέχνες έκανε, μέχρι και κωμική όπερα ανέβασε στα ελάχιστα τετραγωνικά του.

Στο φρέσκο αέρα που φυσά σήμερα στα βαγόνια του δεν συμβάλλει μόνο ο «Ομηρος» με τις νέες συνθέσεις του Θεοδωράκη, αλλά και το «fakebook stories» του συγκροτήματος «vice versa», μαζί με δύο νέα προγράμματα, το intro, στο οποίο η Φαίη Γαλανάκη θα ξεναγεί τους θεατές στο σύμπαν του έργου που θα παρακολουθούν, και το «food», τα διαδραστικά δρώμενα για φαγητά, που θα λαμβάνουν χώρα κατά τη διάρκεια των γευμάτων του vagon restaurant.

«Το τέλος της τέχνης»

Μπορεί να είναι χαρούμενος με τα επιτεύγματα του τρένου-θεάτρου ο Μίκης Θεοδωράκης, αλλά η αισιοδοξία του δεν πάει μακρύτερα. «Φοβάμαι ότι θα έρθει γρήγορα το τέλος της τέχνης», ανέφερε. «Η ζωή μου, δυστυχώς, είναι πολύ μεγάλη. Υπήρχαν εποχές που έβγαινε ένα βιβλίο του Καραγάτση ή του Μυριβήλη και σχηματίζονταν ουρές έξω απ' τον "Ικαρο". Ακόμη και στην Κατοχή, αλλά και το '50 υπήρχε άνθηση στις τέχνες. Αναρωτιέμαι πώς φτάσαμε, μετά από τόση προσπάθεια, να ζούμε σήμερα τόση απαξίωση της τέχνης! Φτάνουμε, σαράντα χρόνια μετά, στην επέτειο της 17ης Νοεμβρίου, που είχε σύνθημα το "ψωμί-παιδεία-ελευθερία" και βρισκόμαστε σ' αυτό το χάλι!».

**Στον «Ομηρο», που ανέβηκε στην παλιά δοκιμασμένη μετάφραση των Βασίλη Ρώτα και Βούλας Δαμιανάκου, παίζουν οι: Μιχάλης Αφολαγιάν, Εβελίνα Αραπίδη, Θανάσης Βλαβιανός, Δάφνη Καφετζή, Παναγιώτης Κλίνης, Κωνσταντίνος Κωτσαδάμ, Βασίλης Πουλάκος, Κωστής Τζανοκωστάκης, Ελενα Χατζηαυξέντη και ο μουσικός Απόστολος Θεοδοσίου.

Τη δημιουργό του «Τρένου», Τατιάνα Λύγαρη, πλαισίωναν φίλοι και συνεργάτες. Ο Γιώργος Κουρουπός, ο Μίνως Μάτσας, η Φωτεινή Τσαλίκογλου, ο Γιάννης Ψυχοπαίδης... *

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Μουσική
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Εικαστικά
Ο ζωγράφος που δεν... υπάρχει
Κινηματογράφος
Από τη μαφία στην Ελλάδα του ΔΝΤ
Μουσική
Νέος Μίκης στο Ρουφ
52ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου
Εδώ είναι ο Παράδεισος κι ο Αδικος κόσμος εδώ
Λογοτεχνία
Η ελληνική μεταπολίτευση της Χίσλοπ
Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης
Οχι ΕΣΡ για ΣΚΑΪ
Άμεση ανάκληση
6ωρα ρολά στο Αλτερ
Άλλες ειδήσεις
Από μέρα σε μέρα