Έντυπη Έκδοση

ΟΙ ΝΕΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΤΟΥ ΦΙΛΙΠΠΟΥ ΤΣΙΤΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΦΑΦΟΥΤΗ ΠΡΟΒΑΛΛΟΝΤΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΟ 52ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ * ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ Η ΡΩΣΙΚΗ «ΕΛΕΝΑ»

Εδώ είναι ο Παράδεισος κι ο Αδικος κόσμος εδώ

Η προσπάθεια να είναι κανείς δίκαιος σ' έναν άδικο κόσμο στην ταινία «Αδικος κόσμος» του Φίλιππου Τσίτου και η προσπάθεια δημιουργίας μιας όμορφης ερωτικής σχέσης ανάμεσα σε διάφορα ζευγάρια, στην ταινία «Παράδεισος» του Παναγιώτη Φαφούτη, είναι τα θέματα των δύο ελληνικών ταινιών που προβάλλονται σήμερα, στο πλαίσιο του 52ου κινηματογραφικού Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.

Ο «δίκαιος» μπάτσος Σωτήρης (Αντώνης Καφετζόπουλος) προσπαθεί να επιβιώσει στον «Αδικο κόσμο» του Φίλιππου Τσίτου Ο «δίκαιος» μπάτσος Σωτήρης (Αντώνης Καφετζόπουλος) προσπαθεί να επιβιώσει στον «Αδικο κόσμο» του Φίλιππου Τσίτου Πρωταγωνιστής στον «Αδικο κόσμο» του Τσίτου («Ακαδημία Πλάτωνος») είναι ο Σωτήρης, ένας προανακριτής της αστυνομίας, που σ' έναν κόσμο γεμάτο αδικίες προσπαθεί να είναι δίκαιος. Οι αποφάσεις του για ν' ακυρώνει τις καταγγελίες και ν' αφήνει κάποιον ελεύθερο, στηρίζονται στον τρόπο που ψυχολογεί τους κατηγορούμενους στις ανακρίσεις.

Οταν, όμως, κάποια στιγμή, με τη βοήθεια ενός συναδέλφου του, προσπαθεί να σώσει έναν αθώο κατηγορούμενο, σκοτώνει άθελά του έναν πληροφοριοδότη. Μοναδική, τυχαία μάρτυρας είναι η Δώρα (Θεοδώρα Τζήμου), μια καθαρίστρια, με την οποία ο Σωτήρης αρχίζει μια παράξενη σχέση, στην προσπάθειά του να την πείσει να μην τον αποκαλύψει.

Πρόκειται για μια ταινία «κομμάτι της ζωής», με τον Τσίτο να κινείται σ' ένα ρεαλιστικό, χαμηλών τόνων σινεμά, συγγενικό μ' εκείνο του Μάικ Λι, καταγράφοντας με λεπτομέρεια, αλλά και οξυδέρκεια, τις διάφορες καταστάσεις και τις σχέσεις ανάμεσα στα πρόσωπα. Παρά τις κάποιες αδυναμίες στο σενάριο (παράδειγμα, η σκηνή με τον Σωτήρη που πηγαίνει στο μπαρ και ζητά τη βοήθεια περιθωριακών μικροαπατεώνων), ο Τσίτος κατάφερε να φτιάξει μια όμορφη, συγκινητική ταινία, με πλάνα στημένα με ξεχωριστή φροντίδα (με τον Πολυδεύκη Κυρλίδη να συλλαμβάνει με το φακό του την ουσία της κάθε σκηνής). Σε χώρους που τονίζουν και σχολιάζουν τον κοινωνικό περίγυρο (παράδειγμα, οι σκηνές του Σωτήρη καθισμένου, συνήθως μεθυσμένου, σ' ένα παγκάκι, κοντά σε μια καντίνα, ή εκείνες με τους μικροαπατεώνες και εγκληματίες καθισμένους σε μια σειρά στο διάδρομο του αστυνομικού τμήματος) και με ωραίες ερμηνείες απ' όλους τους ηθοποιούς του, ιδιαίτερα του Αντώνη Καφετζόπουλου, που δίκαια κέρδισε το βραβείο στο Φεστιβάλ του Σαν Σεμπαστιάν (στο ίδιο φεστιβάλ η ταινία κέρδισε και το βραβείο σκηνοθεσίας).

Δράματα στο καρναβάλι

Ο Ρόμπερτ Ολτμαν με την ταινία του «Στιγμιότυπα» άνοιξε ένα δρόμο για ταινίες με διάφορες παράλληλες ιστορίες, που χρειάζονται μεγάλη έμπνευση και εξαιρετική δεξιοτεχνία για να πετύχουν. Με ένα τέτοιο εγχείρημα μοιάζει η ταινία «Παράδεισος» του Παναγιώτη Φαφούτη, που συμμετέχει στο διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ. Η ταινία του κινείται γύρω από τις ιστορίες τεσσάρων ζευγαριών, με φόντο το καρναβάλι της Πάτρας. Τα ζευγάρια είναι διαφόρων ηλικιών και φύλων, με ερωτικά προβλήματα. Η φανταχτερή οργιαστική ατμόσφαιρα του καρναβαλιού χρησιμοποιείται σε αντίστιξη με τα διάφορα μικροδράματα που αντιμετωπίζουν. Ο Φαφούτης εκμεταλλεύεται αρκετά έξυπνα το καρναβάλι και τις εκδηλώσεις του, το σενάριό του όμως είναι γεμάτο κλισέ, με αποτέλεσμα οι διάφοροι χαρακτήρες να μην πείθουν, ενώ η σκηνοθεσία του παραμένει επίπεδη, χωρίς καμιά φρεσκάδα ή φαντασία.

Στις Ειδικές Προβολές του φεστιβάλ παρουσιάστηκε και η ρωσική ταινία «Ελένα» του Αντρέι Ζβιαγκίντσεβ («Η επιστροφή»). Μια εξαιρετική, πικρή αλληγορία πάνω στη μετα-κομμουνιστική, παρασυρμένη από έναν άπληστο, απάνθρωπο καπιταλισμό, Ρωσία (κέρδισε ένα από τα βραβεία του τμήματος «Ενα κάποιο βλέμμα» στο Φεστιβάλ των Κανών). Η Ελένα, μια φτωχή, φαινομενικά υποτακτική, στην πραγματικότητα όμως υπολογίστρια, με έναν παντρεμένο γιο, αποφασίζει να παντρευτεί ένα γέρο, αλλά πλούσιο, τον οποίο βασικά φροντίζει σαν υπηρέτρια. Οταν όμως αυτός αρρωσταίνει και σχεδιάζει ν' αφήσει την περιουσία του στη μοναχική του κόρη, η Ελένα βάζει μπροστά ένα σατανικό σχέδιο για να του πάρει την περιουσία. Μόνο που μετά το φόνο η Ελένα, εκτός από τις ενοχές που θα την κατατρύχουν, θα επιστρέψει σε μια ζωή (μαζί με τον αχαΐρευτο γιο της, τη γυναίκα του και το παιδί τους) όχι πολύ διαφορετική από την προηγούμενή της... Μια ταινία με πολλά επίπεδα, που δείχνει ότι ο νέος ρωσικός κινηματογράφος βρίσκεται σε καλό δρόμο.

Στα τιμώμενα πρόσωπα είναι φέτος και ο Ιταλός σκηνοθέτης Πάολο Σορεντίνο («Il Divo», «Οι συνέπειες του έρωτα», κ.ά.). Ανάμεσα στις ταινίες που θα προβληθούν είναι και η πρόσφατη, από τις Κάνες, ταινία του, «This Must Be the Place» (ο τίτλος είναι το τραγούδι που έγραψε ο Ντέιβιντ Μπερν για τους Talking Heads, ο οποίος το τραγουδά στην ταινία). Πρόκειται για ένα πολύ ωραίο, δοσμένο με λυρισμό και χιούμορ ρόουντ-μούβι, ταυτόχρονα ταξίδι αυτογνωσίας και ωρίμανσης, με τον Σον Πεν στο ρόλο ενός 50χρονου εκκεντρικού, πλούσιου πρώην ροκ σταρ. Ξεκινάει με το ταξίδι του στην Αμερική σε αναζήτηση του ναζί που είχε προσβάλει τον πατέρα του, όταν ήταν κρατούμενος σε χιτλερικό στρατόπεδο εξόντωσης. *

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Κινηματογράφος
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Εικαστικά
Ο ζωγράφος που δεν... υπάρχει
Κινηματογράφος
Από τη μαφία στην Ελλάδα του ΔΝΤ
Μουσική
Νέος Μίκης στο Ρουφ
52ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου
Εδώ είναι ο Παράδεισος κι ο Αδικος κόσμος εδώ
Λογοτεχνία
Η ελληνική μεταπολίτευση της Χίσλοπ
Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης
Οχι ΕΣΡ για ΣΚΑΪ
Άμεση ανάκληση
6ωρα ρολά στο Αλτερ
Άλλες ειδήσεις
Από μέρα σε μέρα