Έντυπη Έκδοση

Διεθνή

Στον κόσμο του Τύπου

  • Ποιος είπε ότι δεν μπορεί να γίνουμε Ελλάδα;

    Παρά τις χάρες του κλίματος και τις δόξες του αρχαίου της πολιτισμού, οι περισσότεροι από μας δεν θα ευχόμασταν να ακολουθήσουμε την ελληνική εμπειρία.

    Μπορεί να μην απολαμβάνουμε την υποτονική κατάσταση της δικής μας οικονομίας, αλλά τουλάχιστον δεν έχουμε και μαζικές απεργίες οργανωμένες από το δημόσιο τομέα προς υπεράσπιση υπερβολικών προνομίων που παραχωρήθηκαν από μια διεφθαρμένη ή δειλή πολιτική τάξη, η οποία υποθήκευσε το μέλλον του έθνους δανειζόμενη τεράστια ποσά για να αγοράζει ψήφους από ομάδες πελατειακών συμφερόντων.[...]

    Στη Βρετανία, αν και ελεύθεροι ευτυχώς από τις συνέπειες της νομισματικής ένωσης της Ευρώπης, έχουμε τη δική μας εκδοχή του γερμανο-ελληνικού πολέμου περί συντάξεων. Στη δική μας περίπτωση το ρόλο των Γερμανών παίζει ο ιδιωτικός τομέας κι εκείνον των Ελλήνων -φυσικά- ο δημόσιος. Ενώ ο τελευταίος, που περιλαμβάνει και τα μέλη του Κοινοβουλίου, απολαμβάνει ορισμένα οφέλη βασισμένα στους φορολογουμένους και διασφαλισμένα κόντρα σε κάθε καταστροφή, μόλις το ένα τρίτο του συνόλου των εργαζομένων του ιδιωτικού τομέα απολαμβάνουν κάποιες διασφαλίσεις [...]

    Τα μεγαλύτερα θύματα (του μεγάλου φορτίου που ισοπέδωσε τον ελληνικό δημόσιο τομέα) είναι οι νέοι, που θα υποχρεωθούν να πληρώσουν τα χρέη που τους βαρύνουν λόγω των πολιτικών αποπληρωμής και συνθηκολογήσεων μιας προηγούμενης γενιάς.

    (Ιντιπέντεντ-Βρετανία)

    Του Dominic Lawson

  • Ευρωπαϊκή τιμωρία

    Η εποχή κατά την οποία η Ευρώπη ήταν συνώνυμο της ευημερίας φτάνει στο τέλος της. Οι κυβερνήσεις, που μπορούσαν κάποτε να λένε στους ψηφοφόρους τους ότι η Ευρωπαϊκή Ενωση -αν και προβληματική σε κάποιους τομείς- φέρνει πλούτο και δουλειές, πρέπει τώρα να τους πούνε το αντίθετο.

     Γίνεται όλο και πιο δύσκολο γι' αυτές να κατηγορήσουν άλλους για τις δυσκολίες της ευρωπαϊκής ηπείρου ή να προσποιηθούν ότι αυτή θα ξεπεράσει σύντομα τα προβλήματά της. Αρχίζουμε να συνειδητοποιούμε ότι τα μοντέλα που συντήρησαν τις εθνικές οικονομίες και την ίδια την Ε.Ε. χρειάζονται κάτι περισσότερο από απλές μετατροπές. Χρειάζονται ριζική αναμόρφωση με τρόπο που θα οδηγήσει εν καιρώ στην επανέναρξη του ευρωπαϊκού σχεδίου ως ενός σχεδίου που έχει σκοπό να ωφελήσει τους Ευρωπαίους αντί να τους νουθετεί, να τους υποβάλλει σε πειθαρχία ή ακόμη και να τους τιμωρεί. [...]

    Ωστόσο [η Ευρώπη] παραμένει μια περιοχή του πλανήτη με σχετικά μεγάλη ευημερία. Πράγματι -αν τη δούμε ως μία οντότητα- η ευρωζώνη έχει ένα δημόσιο χρέος που λογικά είναι απολύτως βιώσιμο και, σε εμπορικούς όρους, απολαμβάνει ένα αξιοπρεπές πλεόνασμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών με τον υπόλοιπο κόσμο. Το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι τόσο ότι η Ευρώπη χρεοκοπεί αλλά μάλλον ότι οι πολιτικές της δομές δεν αποδείχθηκαν ικανές να συντονίσουν την ανάπτυξη της οικονομικής ισχύος του Βορρά για λογαριασμό του Νότου. [...]

    (Γκάρντιαν-Βρετανία)

    Από το κύριο άρθρο

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Διεθνή
Άλλα θέματα στην κατηγορία Διεθνή της έντυπης έκδοσης
Ιταλία
Φεύγει κι αφήνει πίσω του... την τρόικα
Σφίγγει επικίνδυνα ο βρόχος του δανεισμού
Τα δομικά προβλήματα της ιταλικής οικονομίας
Ο χάρτης των 5+5 πολιτικών κομμάτων
Γαλλία
«Δεν μπορώ τον ψεύτη Νετανιάχου»
Πυρηνικά
Η Υπηρεσία Ατομικής Ενέργειας «καίει» το Ιράν για προγράμματα κατασκευής πυρηνικών όπλων
ΗΠΑ
Χίλαρι για «τα δύο μέτρα και δύο σταθμά» της πολιτικής των ΗΠΑ σε Μέση Ανατολή και Αραβες
Συρία
ΟΗΕ: Πάνω από 3.500 οι νεκροί διαδηλωτές από το καθεστώς Ασαντ
ΜΜΕ
Παπαγαλάκια της εξουσίας τα περισσότερα ΜΜΕ της Ε.Ε.
Λετονία
Κάν' το όπως η Λετονία
Πορτογαλία
Παραλύει η Πορτογαλία