Έντυπη Έκδοση

Δεν είμαι ποτέ «άνετη» με τον εαυτό μου

Τη σατανική και δολοπλόκο Μερτέιγ από τις «Επικίνδυνες σχέσεις», του Κρίστοφερ Χάμπτον, υποδύεται φέτος στο θέατρο η καλή ηθοποιός Ράνια Σχίζα.

«Θεωρώ τον Λευτέρη Βογιατζή δάσκαλό μου και από τους σημαντικότερους άνδρες στη ζωή μου», λέει η Ράνια Σχίζα «Θεωρώ τον Λευτέρη Βογιατζή δάσκαλό μου και από τους σημαντικότερους άνδρες στη ζωή μου», λέει η Ράνια Σχίζα Κόντρα ρόλος, σκέφτομαι, έχοντάς την απέναντί μου τόσο ήρεμη και γλυκιά. «Ας μη γελιόμαστε. Εδώ μέσα μας είναι και το καλό και το κακό. Ολοι είμαστε εν δυνάμει τέρατα», εξηγεί με άψογη άρθρωση και ολόσωστο τονισμό.

Μπορεί το ευρύ κοινό να τη γνώρισε το 2003 με τις τηλεοπτικές «Σαββατογεννημένες» του Γιώργου Καπουτζίδη, το θεατρικό της ντεμπούτο, όμως, υπήρξε σχεδόν ιδανικό. Ηταν η «Αντιγόνη», του Λευτέρη Βογιατζή (1992), μία από τις πιο ενδιαφέρουσες παράστασεις, που άφησαν το στίγμα τους στη σύγχρονη ιστορία του θεάτρου μας. Τρία χρόνια σπουδής πάνω στη σοφόκλεια τραγωδία, μαζί με έναν θίασο οκτώ ακόμη νέων ηθοποιών. Ακολούθησαν κι άλλες επιτυχημένες θεατρικές συνεργασίες, όπως με τον Τάσο Μπαντή και την Ξένια Καλογεροπούλου. Περισσότεροι είναι οι ρόλοι που θέλει κάποια στιγμή να ερμηνεύσει από εδώ και πέρα: Κλυταιμνήστρα, Μπλανς Ντιμπουά, αλλά και τις ηρωίδες του Τενεσί Ουίλιαμς, του Τσέχοφ και των «Βρικολάκων» του Ιψεν.

Τι σας γοητεύει στο ρόλο της Μερτέιγ;

«Μου προκαλούν πάντα ενδιαφέρον τέτοιου είδους άνθρωποι. Εξουσιαστικοί, σίγουροι, ήρεμοι, ασφαλείς επιφανειακά. Με κάνουν να θέλω να βρω τη ρωγμή τους. Είχα δει την ταινία του Φρίαρς το 1988 και, παρ' όλο που ήμουν στην ηλικία της Τουρβίλ, με εντυπωσίασε η Μερτέιγ».

Αυτή η ρωγμή της ηρωίδας δίνεται έξυπνα στην κινηματογραφική μεταφορά του Φρίαρς. Οχι, όμως, και στο διήγημα του Λακλό (1782). Στην παράσταση του Γιώργου Κιμούλη, ποια εκδοχή ακολουθείτε;

«Ο Λακλό πράγματι δεν την θέλει ηττημένη. Την "εξαφανίζει" κάποια στιγμή, λέγοντας πως έπαθε σύφιλη και έφυγε στην Ολλανδία - μια λύση που φοριόταν πολύ τότε στα μυθιστορήματα. Το κρατάμε κι εμείς αυτό. Η Μερτέιγ, κατά την άποψή μου, ερωτεύτηκε τον Βαλμόν, αλλά δεν επέτρεψε στον εαυτό της να αφεθεί, για να μην καταστραφεί. Ηθελε να ελέγχει πρώτα τον εαυτό της και μετά όλους τους άλλους. Είναι ένας δυστυχής άνθρωπος. Γιατί ποτέ η ματαιοδοξία δεν παντρεύεται με την ευτυχία. Εχει σημασία που είναι γυναίκα την εποχή εκείνη. Σκεφτείτε, όταν γεννιούνται δύο πλασματάκια, η κοινωνία βάζει ένα συν στο αγόρι. Η γυναίκα αγωνίζεται να αποδείξει κάτι και πάει πιο μπροστά. Ενώ ο άνδρας επαναπαύεται».

Δεν έχει αλλάξει και πολύ αυτό στη σημερινή εποχή της ισότητας.

«Και μόνο που μιλάμε ακόμα για ισότητα ή για φεμινισμό, κάτι σημαίνει. Ζούμε σε μια καθαρά πατριαρχική κοινωνία».

Μεταφέρατε το έργο από τον 18ο αιώνα, όχι στο σήμερα αλλά στη δεκαετία του '30. Γιατί;

«Σήμερα δεν υπάρχει ερωτισμός. Κυριαρχεί το unisex. Το έργο του Λακλό τοποθετείται πριν από τη Γαλλική Επανάσταση. Στη δική μας διασκευή ακούγεται το διάγγελμα του Μουσολίνι. Πάλι κάτι σπουδαίο επρόκειτο να συμβεί. Κάτι που θα τα ξεπερνούσε όλα».

Τι έχετε κρατήσει από τη δουλειά σας πλάι στον Λευτέρη Βογιατζή;

«Τον θεωρώ δάσκαλό μου κι έναν από τους σημαντικότερους άνδρες στη ζωή μου: ο πατέρας μου, ο σύζυγός μου και ο Λευτέρης. Ψυχοβγάλτης και ψυχοπομπός. Δουλεύοντας μαζί του βρέθηκα πιο κοντά στον εαυτό μου κι όσα μου έμαθε, τα βρήκα μπροστά μου. Ημασταν, βέβαια, μια εξαιρετική ομάδα. Γιατί έχει σημασία να είναι κανείς δεκτικός. Ηταν ένα ολόψυχο, άνευ όρων δόσιμο και από τις δύο πλευρές. Οταν έκανα οικογένεια, αποχώρησα».

Διάβασα πως πήγατε στη δραματική σχολή αφότου είδατε τη Λυδία Κονιόρδου επί σκηνής.

«Σπούδαζα στο Μαθηματικό, αλλά το μυαλό μου ήταν εκεί. Δεν μπορούσα να ασχοληθώ με τα μαθήματα, ούτε να είμαι συγκεντρωμένη σε τίποτα. Κάτι δεν πήγαινε καλά. Ο πρώτος χρόνος στη Σχολή Βεάκη, όπου μάλιστα είχα καθηγήτρια την Κονιόρδου, ήταν από τους ευτυχέστερους στη ζωή μου. Τότε άρχισα να παίρνω πλέον ανάσες. Αφορμή στάθηκε ο θάνατος ενός φίλου μου. Είχε κι αυτός όνειρο να τελειώσει την ΑΣΟΕ, για να ασχοληθεί με τη φωτογραφία, που τη λάτρευε. Τότε είπα: Δεν παίρνει άλλη αναβολή».

Από τότε, λειτουργείτε πάντα σύμφωνα με τις επιθυμίες σας;

«Τώρα μπαίνουν άλλα πρέπει. Τότε είχα μόνο εμένα. Είναι σημαντικό, όμως, να έχω έναν προσωπικό χώρο. Και αυτός είναι η δουλειά μου. Ευτυχώς! Δεν είναι πολλοί τυχεροί να κάνουν αυτό που αγαπάνε. Βέβαια, από την άλλη, αν δεν το ασκείς, είσαι ακόμα πιο δυστυχής. Ο ηθοποιός πρέπει να δουλεύει. Διαφορετικά μαραζώνει».

Είναι κι αυτή μια εξήγηση για την ύπαρξη τόσων θεατρικών σκηνών.

«Είναι πολύ συγκινητικό. Από τη μια λες, τι κάνουνε τόσοι! Από την άλλη, είναι τεράστια η ανάγκη έκφρασης και έκθεσης. Εννοώ, το να εκθέσω μιαν αλήθεια. Να μείνω για λίγο -ας μου συγχωρεθεί η έκφραση- ξεβράκωτη. Δεν υπάρχει μεγαλύτερο πράγμα στη σκηνή από το να σε εκπλήξει κάποια στιγμή ο εαυτός σου».

Από τη μαθηματική σκέψη τι έχετε κρατήσει;

«Την οργάνωση στη δουλειά και στη ζωή μου. Είμαι πολύ πειθαρχημένη, στρατιώτης. Και μαθήτρια. Μπορεί να είναι και κακό αυτό. Ισως πρέπει να εμπιστευτώ πράγματα που έχω κατακτήσει. Χωρίς να μου λείπει η εμπιστοσύνη στον εαυτό μου, δεν είμαι ποτέ "άνετη"».

Είστε αισιόδοξη για το μέλλον;

«Δεν με παίρνει να είμαι απαισιόδοξη. Εχω δύο παιδιά. Βλέπω, όμως, έλλειψη επικοινωνίας, έλλειψη ερωτισμού, καθοδηγούμενη σκέψη. Είμαστε όλοι σε κατάσταση ύπνωσης, παραίτησης. Κάνουμε ότι δεν βλέπουμε».

info Θέατρο Αλμα - Β' Σκηνή (Αγ. Κωνσταντίνου και Ακομινάτου 15-17, τηλ.: 210-5220100). Διασκευή Γιώργου Κιμούλη. Παίζουν ακόμη: Τάσος Ιορδανίδης (Βαλμόν), Θάλεια Ματίκα (Τουρβίλ), Τζένη Θεωνά, Δημήτρης Σαμόλης, Σταυρίνα Ψιμοπούλου, Αντώνης Αντωνάκος, κ.ά. *

Την τηλεόραση όταν γειώθηκα, την αποζήτησα

Την «έκθεση» της τηλεόρασης, πάντως, την αποφύγατε για πολλά χρόνια.

«Μόλις γειώθηκα και είδα πώς έχουν τα πράγματα, την αποζήτησα. Θυμάμαι, είχα κάνει μια υπέροχη δουλειά στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού, ("Ενός πουλιού μόνο η φωνή") για τέσσερις μόνο παραστάσεις. Είχα ακούσει εξαιρετικά λόγια και μετά τίποτα. Θυμάμαι είχα πει τότε: "Μια τηλεόραση δεν μπορεί να μου έρθει;"»

Καλλιτεχνικά, σας βοήθησε; Η αναγνωρισιμότητα που σας έφερε ήταν ένα ζητούμενο;

«Εμαθα κάτι σπουδαίο. Να είμαι σε ετοιμότητα και να κρατάω μια συνέχεια στο μυαλό μου, ώστε να πιάνω το νήμα από τη μια σκηνή στην άλλη. Με την αναγνωρισιμότητα δεν έχω μανία, ούτε μ' ενοχλεί. Τελικά χρειάζεται στη δουλειά μας. Δεν θέλω, όμως, την ταυτοποίηση».

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Θέατρο
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Κινηματογράφος
Ο Πολάνσκι στο σαλέ του, η ταινία του στο Βερολίνο
Μουσική
Η μουσική δωματίου σήμερα «κλέβει» από την τζαζ
Πάντα σκοτεινοί κι ας πέρασαν 7 χρόνια
Περπάτησε με τον διάβολο
Νέες κυκλοφορίες
«Alone» με παρέα το φεστιβάλ των Indie
Εικαστικά
Η ζωγραφική είναι ουσιαστικά μια τέχνη του κελιού
Εκθεση φωτογραφίας
Το Μπαουχάους με τα ίχνη του χρόνου
Συνέντευξη: Ράνια Σχίζα
Δεν είμαι ποτέ «άνετη» με τον εαυτό μου
Τηλεόραση
Συγκινήσεις στον πάγο
Ομιλείτε ελληνικά;
«Αναίτιες» απολύσεις
Άλλες ειδήσεις
Βρέθηκαν κι άλλα Μακρά Τείχη