Έντυπη Έκδοση

Ανάλυση στα γεγονότα

  • Δίκαιο και δικαιοσύνη ελλαδικής εκδοχής

    «Δεν κουράστηκες να επανέρχεσαι σ' αυτή τη θλιβερή ιστορία;», με ρώτησε φίλος, όταν του ανέφερα, ότι η ολομέλεια του Συμβουλίου Επικρατείας εναντιώθηκε στο σχέδιο νόμου που ετοιμάζει το υπουργείο Δικαιοσύνης για την «κατοχύρωση της ανεξαρτησίας των δικαστών».

    Του απάντησα ότι τιμώ την αξιοπιστία της ακεραιότητας των λίγων όρθιων δικαστών που γνώρισα, μ' επίγνωση του ότι η φιλοδοξία για τις ανώτατες θέσεις λειτούργησε πάντα ως Δούρειος Ιππος. Και για του λόγου το ασφαλές παρέπεμψα στη «Σύγχρονη πολιτική ιστορία της Ελλάδος -τόμος i, 1936-1944» του Σπ. Μαρκεζίνη, που διηγείται (σελ. 88 και 278 επ.) πως, το 1941, αμέσως μόλις οι γερμανικές δυνάμεις Κατοχής εγκατέστησαν ως σκιώδη πρωθυπουργό τον προδότη στρατηγό Τσολάκογλου, ο Δαμασκηνός εκδικήθηκε τον πρόεδρο και τον εισηγητή του Συμβουλίου της Επικρατείας, για την προ τριετίας δικαστική ακύρωση της εκλογής του ως αρχιεπισκόπου, καθώς εκείνη η εκλογή στηριζόταν στην πλειοψηφία μιας ψήφου, η οποία προερχόταν από την παράνομη συμμετοχή στο εκλεκτορικό σώμα της Ιεραρχίας του τότε μητροπολίτη Δρυϊνουπόλεως, ο οποίος, τρεις μήνες νωρίτερα, είχε καταδικαστεί σε έκπτωση «διά σιμωνιακάς χειροτονίας και παρανόμους μεταθέσεις». Ο Μαρκεζίνης αναφέρει (σελ. 284-285) «μια, εν πολλοίς, άγνωστη σελίδα, η οποία δεν τιμά ιδιαιτέρως την ιδιότητα του Αρχιερέως. Πρόεδρος του Συμβουλίου Επικρατείας, το οποίο (...) είχε ακυρώσει (...) την εκλογή του Δαμασκηνού, ήταν ο Σ. Παπαφράγκος, διακεκριμένος νομικός». Λοιπόν, ήδη τις πρώτες ημέρες της γερμανικής κατοχής, ο Δαμασκηνός, λίγο μετά την ανώμαλη επάνοδό του στον αρχιεπισκοπικό θρόνο, αξίωσε από τον κατοχικό πρωθυπουργό Τσολάκογλου «την απομάκρυνση του προέδρου του Συμβουλίου της Επικρατείας. Ο Παπαφράγκος, ο οποίος επρόκειτο σε μερικούς μήνες να καταληφθεί από το όριο ηλικίας και να αποχωρήσει, παρεκάλεσε τον Τσολάκογλου να μην απομακρυνθεί βιαίως, διότι αυτό δεν θα απέβαινε υπέρ του θεσμού. Ο Τσολάκογλου όμως παρέμεινε αμετάπειστος. Την απομάκρυνση υποβοηθούσε παρασκηνιακώς και ο Παναγιώτης Τριανταφυλλάκος, επίδοξος διάδοχός του. Ο Παπαφράγκος, μερικούς μήνες μετά την απομπομπή του, απεβίωσε από καρδιακή προσβολή. (...) Μετά τον Παπαφράγκο, ήλθε η σειρά του Αντωνίου Γαζή, εισηγητού της αποφάσεως εκείνης του Συμβουλίου Επικρατείας. Ο Δαμασκηνός εζήτησε την απόλυσή του, η οποία και επραγματοποιήθη. Ο Γαζής θα αποβιώσει τον επόμενο χρόνο, και αυτός από καρδιακή προσβολή»!

    Δεν έχει καμιά αξία να σπαταλήσω τον φιλόξενο τούτο χώρο με σωρεία από παρεμφερείς διηγήσεις για την άλωση του δικαστικού σώματος, με το μαγικό ραβδί της σύγχρονης Κίρκης. Οφείλω όμως να τονίσω ότι, πριν από χρόνια, η Εταιρεία Δικαστικών Μελετών είχε εγκύψει διεξοδικώς στο πρόβλημα, με τεκμηριωμένες εισηγήσεις και στοχαστικές συζητήσεις, ιδίως δε με πολλές αναφορές σε εμπειρίες που προκαλούν οργή και απέχθεια, είχε δε τελικώς υποδείξει την κατάργηση των θέσεων του προέδρου και των αντιπροέδρων των αναιρετικών δικαστηρίων, καθώς και του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, με παράλληλη θέσπιση της περιοδικής διεύθυνσης των σχετικών συνεδριάσεων από τα εναλλασσόμενα μέλη ανά μήνα. Διαφορετικά, καταλήγουμε στο κατάντημα που σταθερά επί έτη βιώνουμε, ιδίως δε στις μέρες μας, καθώς ανώτατοι δικαστές καταγγέλλουν ενίοτε τις μεθοδεύσεις, τις οποίες στο άμεσο παρελθόν φαίνεται να μετήλθαν συνάδελφοί των, για την ανενόχλητη φυγάδευση στο εξωτερικό του κατ' εξοχήν Μαικήνα σύμπαντος σχεδόν του διεφθαρμένου πολιτικού κόσμου της χώρας. Είναι πρόδηλο ότι η Δικαιοσύνη, ως θεσμός, παύει να είναι Δικαιοσύνη από τη στιγμή που είναι υπεξούσια, δηλαδή όταν οι δικαστές προσφέρονται ως πρόθυμοι περιποιητές της εκάστοτε κυβέρνησης, όπως συχνά το βιώνουμε, και μάλιστα παρά τις επανειλημμένες καταδίκες της Ελλάδας από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, εξαιτίας παραβιάσεων θεμελιακών δικαιωμάτων της σχετικής σύμβασης.

    Λυπάμαι που θα το γράψω, αλλ' ακόμη και οι αποφάσεις του Στρασβούργου δεν είναι πάντοτε υπεράνω της υπόνοιας νοσηρού παρασκηνίου. Θυμάμαι σχετικώς πριν από δώδεκα περίπου χρόνια, στο πλαίσιο επιστημονικής διημερίδας που είχε οργανωθεί στο Ναύπλιο αναφορικά με την τύχη των ελληνικών υποθέσεων στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο του Στρασβούργου, είχε ανεβεί στο βήμα ο τότε πια συνταξιούχος δικαστής εκείνου του δικαστηρίου, ο καθηγητής και ακαδημαϊκός Νικ. Βαλτικός και με δάκρυα στα μάτια είχε εξομολογηθεί ότι τρεις φορές, κάτω από τις αφόρητες πιέσεις της ελληνικής κυβέρνησης αναφορικά με τη δικαιοδοτική ψήφο του, είχε φθάσει στην απελπιστική ακρότητα του να θέλει να υποβάλει την παραίτησή του. Οπωσδήποτε όμως, από το 1987, οπότε η ελληνική κυβέρνηση δέχθηκε την ισχύ της ατομικής προσφυγής στο δικαστήριο του Στρασβούργου εναντίον αμετάκλητων άδικων αποφάσεων ελληνικών δικαστηρίων, η εκ μέρους δικαστών εξυπηρέτηση των εκάστοτε αναγκών των ελληνικών κυβερνήσεων έχει μόνον προσωρινό και μεταβατικό χαρακτήρα, κάτι που γι' αυτές είναι οπωσδήποτε αρκετή ανακούφιση, καθώς η ελληνική πολιτική ποτέ δεν είχε τη φιλοδοξία προοπτικής στο μέλλον, και μάλιστα για χάρη των σταθερά προπηλακιζόμενων δικαιοκρατικών θεσμών.

    Πρόσφατο κρούσμα περιφρόνησης του δικαίου κατήγγειλε από τις στήλες της «Ε», πριν από μία εβδομάδα, ο Αλ. Γιωτόπουλος, έγκλειστος στον Κορυδαλλό, ως ένας από τους πρωτεργάτες της «17 Νοέμβρη». Η υπερασπιστική στάση εκείνου με είχε ενοχλήσει και, ώς τώρα, αποτρέψει από του ν' ασχοληθώ μαζί του. Ομως αυτή η δυσμενής προκατάληψή μου δεν με εμποδίζει ήδη από του να εγκύψω σε όσα εκείνος εκθέτει, δηλαδή ότι, μέσα στο κελί του φρόντισε να εγγραφεί ως εξωτερικός φοιτητής σε γαλλικό πανεπιστήμιο, που παρέχει μαθήματα και διπλώματα σε φυλακισμένους προπτυχιακούς και μεταπτυχιακούς φοιτητές του. Οτι όντως έλαβε δι' αλληλογραφίας τέτοια μαθήματα και διπλώματα, τελικώς δε ζήτησε να συνεχίσει με τη συγγραφή διδακτορικής διατριβής, όμως η πρόδηλη συναφής ανάγκη του για πρόσβαση στο πλούσιο υλικό που παρέχουν οι ηλεκτρονικές βιβλιοθήκες, προσιτές στο διεθνές Διαδίκτυο, προσέκρουσε στην άρνηση της διεύθυνσης των φυλακών και του υπουργείου Δικαιοσύνης, που επικαλούνται την απαγόρευσης χρήσης ηλεκτρονικής συσκευής στις φυλακές. Ασφαλώς κατανοείται η ανάγκη επίβλεψης προς αποτροπήν του κινδύνου ενδεχόμενου προγραμματισμού δραπέτευσης ή άλλων παράνομων πράξεων. Αλλ' αυτή η εύλογη ανάγκη δεν επιτρέπεται να φτάσει στην ακρότητα της ολοκληρωτικής απαγόρευσης χρήσης ηλεκτρονικού υπολογιστή, καθώς το άρθρο 5Α§ 2 του Συντάγματος ρητώς κατοχυρώνει το δικαίωμα καθενός (ακόμη και των φυλακισμένων) για συμμετοχή των στην κοινωνία της πληροφόρησης, με την κατηγορηματική έμφαση του ότι «η διευκόλυνση της πρόσβασης στις πληροφορίες που διακινούνται ηλεκτρονικά, καθώς και της παραγωγής, ανταλλαγής και διάδοσής τους, αποτελεί υποχρέωση του κράτους», φυσικά κάτω από την αρμοδιότητα των υπηρεσιών του για διακριτική παρακολούθηση, μέσα στα αυστηρά όρια των άρθων 9, 9Α και 19 του Συντάγματος, στα οποία παραπέμπει το άρθρο 5Α§2, για τη διασφάλιση του απαραβιάστου της ιδιωτικής και οικογενειακής ζωής, καθώς και του απορρήτου των προσωπικών δεδομένων των άλλων, όπως επίσης του απορρήτου των επιστολών και των ιδιωτικών επικοινωνιών. Επί τέλους! Ακόμη και η φυλακή έχει τα όριά της...

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Άλλα θέματα στην κατηγορία Πολιτική της έντυπης έκδοσης
Ευρωπαϊκή Ενωση
Συνάντηση με Σαρκοζί για τον «ιό του χρέους»
Αλλάζει κλίμα η στήριξη από Αλμούνια - Ρεν
«Κατηγορώ» Κον Μπεντίτ σε Μπαρόζο
Και χαμηλότεροι μισθοί και ελαστικές εργασιακές σχέσεις
«Υπερκυβέρνηση» Βρυξελλών
Κυβέρνηση
Παπανδρέου: Χρειάζεται επιτάχυνση των αναπτυξιακών μέτρων
Νέα Δημοκρατία
Σκηνικό σύγκρουσης με αφορμή τον νέο γραμματέα
ΣΥΡΙΖΑ
Συγκέντρωση ΣΥΡΙΖΑ για το Σύμφωνο Σταθερότητας
Υπόθεση Siemens
«Υπόγεια ενημέρωση είχε ο Χριστοφοράκος» πριν την κοπανήσει...
Υπόθεση υποκλοπών
«Ετεκε μυν» η ΕΥΠ για τις υποκλοπές
Ελληνοτουρικές διαφορές
ΝΑΤΟϊκός μανδύας για λύση στο Αιγαίο
Δημοτικές εκλογές
Καλαμαριά: Κούρσα διαδοχής για έξι