Έντυπη Έκδοση

ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΙΚΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΣΤΟΥ ΓΟΥΔΗ

Βιβλία που μιλάνε

Σε τούτη τη βιβλιοθήκη τα βιβλία κυριολεκτικά σου μιλάνε. Δεν τα διαβάζεις αλλά τα ακούς. Δεν είναι από χαρτί, ούτε ηχογραφημένες αναγνώσεις αλλά άνθρωποι που μοιράζονται τις εμπειρίες τους.

Από εκδήλωση της «Ζωντανής Βιβλιοθήκης» στην αγορά της Κυψέλης Από εκδήλωση της «Ζωντανής Βιβλιοθήκης» στην αγορά της Κυψέλης Η «Ζωντανή Βιβλιοθήκη», μια βιωματική δράση κατά των διακρίσεων αλλά και ένα μέσο άσκησης στη συνύπαρξη, μοιράζεται με τους αναγνώστες ανθρώπινες πραγματικές ιστορίες. Και όσοι επισκεφτούν σήμερα το απόγευμα (7-10 μ.μ.) το Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ στου Γουδή, θα έχουν την ευκαιρία να «ξεφυλλίσουν» ζωντανά βιβλία με ιστορίες που προκαλούν.

Μερικοί από τους τίτλους της βιβλιοθήκης; «Από το Αφγανιστάν στην Αυστραλία» - η εμπειρία νεαρού πρόσφυγα από το Αφγανιστάν που έφτασε στην Αυστραλία ως ποδοσφαιριστής με την ομάδα αστέγων, «Δεν μιλώ καθαρά, μιλώ ξεκάθαρα» - αφηγείται ο Ανδρέας, τετραπληγικός με προβλήματα ομιλίας που εξηγεί από μέρους του αναπηρικού κινήματος πόσο δύσκολη είναι η επικοινωνία με όσους θεωρούν εαυτούς κανονικούς, «Ναι ρε είμαι πούστης» - είναι ένας ακόμη εύγλωττος τίτλος. Αναπηρία, ομοφυλοφιλία, μετανάστευση ακόμη και κατάθλιψη - «δεν ξέρετε τα βλέμματα που δέχομαι στο φαρμακείο και τη γειτονιά, δεν υποψιάζεστε το μέγεθος του προβλήματος στις γυναίκες της επαρχίας», μας ενημερώνει ένα μέλος της ομάδας- είναι μερικά από τα θέματα που η ελληνική κοινωνία αντιμετωπίζει με καχυποψία ή φόβο, δυσανεξία και προκατάληψη που αναπόφευκτα οδηγούν σε αποκλεισμούς, για τα οποία η «Ζωντανή Βιβλιοθήκη» προτείνει μια διαφορετική «ανάγνωση»: μέσα από την προσέγγιση που επιτρέπει την αμφίδρομη επικοινωνία και διαλύει μύθους και στερεότυπα που στιγματίζουν.

Η ιδέα γεννήθηκε στη Δανία πριν από δέκα χρόνια και σήμερα αποτελεί ένα παγκόσμιο δίκτυο με ομάδες, σε πόλεις σχεδόν όλων των χωρών. Η Ζωή, κοινωνική λειτουργός και ακτιβίστρια κατά του ρατσισμού, γνωρίστηκε πέρσι με μια ομάδα σε ένα συνέδριο στο εξωτερικό και πριν από μερικούς μήνες η ιδέα ξεκίνησε να εκπροσωπείται και στη χώρα μας. «Αυτό που θεωρώ σπουδαίο είναι ότι εκπαιδευόμαστε κι εμείς οι ίδιοι στη συνύπαρξη καθώς έρχονται σε επαφή μεταξύ τους ακόμη και οι ίδιες οι αποκλεισμένες ομάδες», λέει στην «Ε». Η πιο δυνατή στιγμή που έχει βιώσει; «Ηταν όταν έγινε η ενημέρωσή μας από το Θέατρο Κωφών Ηθοποιών, μια ομάδα που παλεύει να κάνει τέχνη παρ' όλο που υπάρχει ένας μεταξικός νόμος ο οποίος δεν επιτρέπει την καλλιτεχνική εκπαίδευση ατόμων που δεν είναι αρτιμελείς. Ηταν φοβερή η εσωτερική δύναμη που είχαν και η σε βάθος επικοινωνία που επιτεύχθηκε και μας επέτρεψε να μπούμε για λίγο στη θέση τους».

«Είμαι γκέι γιατί όχι και αιμοδότης», είναι ο τίτλος του βιβλίου που μας μίλησε. Ο Νίκος, ένας ευγενικός και μορφωμένος ιδιωτικός υπάλληλος, μας εξηγεί γιατί τον προσβάλλει το ερωτηματολόγιο που σου δίνουν να συμπληρώσεις όταν επιθυμείς να προσφέρεις αίμα: «Υπάρχει μια φοβερή παρανόηση ότι οι γκέι είναι ομάδα υψηλού κινδύνου. Αυτό αποτελεί όμως και διάκριση: δεν υπάρχουν ομάδες αλλά συμπεριφορές υψηλού κινδύνου. Δεν έχει νόημα να μας ρωτάνε αν είχαμε επαφή με άτομο του ίδιου φύλου από τη δεκαετία του 1980 μέχρι σήμερα. Αυτά είναι τραγικά πράγματα. Σημασία έχει να ελέγξουν αν είναι κάποιος φορέας και όχι τι κάνει στην ερωτική του ζωή. Και όταν τους το είπα μου απάντησαν ότι δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα γιατί αυτή είναι οδηγία του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας. Προσπαθούμε να αλλάξει αυτή η ενοχλητική διάκριση για πολύ κόσμο, ο οποίος επιθυμεί να προσφέρει και του στερούν αυτό το δικαίωμα».

Για τον Νίκο το πιο σημαντικό από τη συμμετοχή του στη βιβλιοθήκη είναι ότι βρέθηκε με άτομα διαφορετικών κοινωνικών ομάδων που αντιμετωπίζουν διακρίσεις, η αλληλεγγύη μεταξύ τους και η κοινή προσπάθεια να καταρρίψουν τα αρνητικά στερεότυπα. Και έγινε πιο πλούσιος επειδή «γνώρισα καλύτερα τις συνθήκες διαβίωσης των ατόμων με αναπηρία και κατάλαβα πόσο μπορεί να τους πληγώσει η αντιμετώπιση με οίκτο ή εκφράσεις του τύπου "κοίτα κουράγιο που το έχουν". Γιατί ακόμη και η θετική διάκριση δεν παύει να είναι διάκριση. Ετσι βιωματικά κατανοείς το νόημα της ισοτιμίας πιο εύκολα». Κι ακόμη, όπως συμπληρώνει, η Ζωή, «έρχεσαι ενώπιος ενωπίω με προκαταλήψεις που ούτε είχες φανταστεί ποτε ότι μπορεί να είχες»...

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Ελλάδα
Με λέξεις-κλειδιά
Φεστιβάλ
Ρατσισμός
Άλλα θέματα στην κατηγορία Ελλάδα της έντυπης έκδοσης
Ιδιωτικοποίησαν τους πεζόδρομους
Σε κλοιό τραπεζοκαθισμάτων
Φάκελος: Εθελοντισμός και Περιβάλλον
Πράσινοι σωματοφύλακες
Επιστολή στην «Ε»
Περίεργη επιστολή για τη βόμβα στον Χρυσοχοΐδη
Δίκη για τη δολοφονία Γρηγορόπουλου
Παραδοχή Κορκονέα για τη χρήση όπλου
Δικαιοσύνη
Πράσινο φως για τα «4» νέα Εφετεία
«Μην αχρηστεύετε την προφυλάκιση»
Εκπαίδευση
Βάσεις: σε πορεία πτωτική
«Προσοχή στις διαφημίσεις των πρώην κολεγίων»
Τα κριτήρια για τις μετεγγραφές
Παναγία Σουμελά
88 χρόνια μετά
Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ
Βιβλία που μιλάνε
Επανεξέταση δασικών χαρτών
Εχεις αντιρρήσεις; Δασόσημο
Συμπόσιο για τον εθελοντισμό
Εθελοντισμός: υπόθεση Δημοκρατίας
Γιατροί Χωρίς Σύνορα
Περιέθαλψαν 173.000 Αϊτινούς, 11.000 επεμβάσεις
Άλλες ειδήσεις
Από Δευτέρα στις τράπεζες για τους ημιυπαίθριους
Ευρωκοινοβούλιο: Χωρίς σήμανση τα μεταλλαγμένα!
34 εκατ. ευρώ η «μαύρη τρύπα»
Ερευνα για τις συνθήκες θανάτου
Για δανεικά - τόκους σκότωσε την 70χρονη
Μέσα μεταφοράς σε άλλη εποχή...
Σε αργία για οικονομική ζημιά στο δήμο
Μείωση τουριστών σε Κρήτη, Κέρκυρα, Ζάκυνθο, αύξηση σε Κω, Ρόδο