Έντυπη Έκδοση

Αθεράπευτη αισιοδοξία

Ενας 12χρονος, φανατικός της ανάγνωσης, ερασιτέχνης της φωτογραφίας, μύστης του ροκ εν ρολ, μεγαλώνει στο Παρίσι του 1959.

Τότε ξεκινάει η αφήγηση της «Λέσχης των αθεράπευτα αισιόδοξων» του Ζαν-Μισέλ Γκενασιά, Γαλλοαλγερινού συγγραφέα αυτού του «πολυμυθιστορήματος», που πήρε το 2009 το Γκονκούρ των Γάλλων μαθητών.

Στις 200 σελίδες της ελληνικής του μετάφρασης (εκδ. «Πόλις»), το βιβλίο συστεγάζει διαφορετικές ιστορίες, οι οποίες κάλλιστα θα μπορούσαν να αυτονομηθούν. Κύριος συνδετικός τους κρίκος είναι ο έφηβος Μισέλ Μαρινί. Μια ιστορία αφορά την οικογένειά του, διχασμένη μεταξύ της κομμουνιστικής προέλευσης του Ιταλού πατέρα του, της καθολικής, συντηρητικής, αστής και υπέρ της γαλλικής παρουσίας στην Αλγερία μάνας του και του επαναστατημένου αδελφού του. Υπάρχουν και οι ιστορίες της «Λέσχης των αθεράπευτα αισιόδοξων», δηλαδή της λέσχης σκακιού που διατηρούν στο καφέ Balto διάφοροι πολιτικοί πρόσφυγες, με φρονήματα που κινούνται μεταξύ της παθιασμένης κομμουνιστικής αφοσίωσης και αντικομμουνισμού προερχόμενου από οδυνηρές εμπειρίες. Στους πρώτους περιλαμβάνεται και ο Ελληνας Γρηγόρης Πέτρουλας, που διδάσκει λατινικά και ελληνικά και είναι παντρεμένος με μια δημοκρατική Ισπανίδα. Οι Ιγκόρ, Λεονίντ, Σάσα, Ιμρε, από την Πολωνία, τη Ρουμανία, τη Ρωσία ή την ανατολική Γερμανία, είναι οι υπόλοιποι σταθεροί θαμώνες της λέσχης, από την οποία περνούν πότε πότε και ο Σαρτρ και ο Κεσέλ.

Οι περιπέτειες της ζωής των θαμώνων της λέσχης, που κρύβουν ένα φοβερό μυστικό, είναι το υλικό αφηγήσεων παράλληλων με την εξέλιξη της παρισινής εφηβείας του Μισέλ, με φόντο τον πόλεμο στην Αλγερία. Το μυθιστόρημα σταματά στο 1964, 4 χρόνια πριν από τον γαλλικόν Μάη. Αλλά μέχρι τότε ο Γκενασιά έχει αποδείξει με συναρπαστικό τρόπο πώς η ιστορική καταγραφή μιας ολόκληρης εποχής, ιδεολογιών, τάσεων, πολιτικών επιλογών, προσωπικών ρήξεων τροφοδοτεί την πολυεπίπεδη αφήγησή του, ενώ ταυτόχρονα, με ρεαλιστικούς όρους, τόσο η χρονική διάρκεια (μια 5ετία) όσο και το σκηνικό του λογοτεχνικού παρόντος (μερικές παρισινές γειτονιές) είναι περιορισμένα. Κατορθώνει δηλαδή να κάνει ό,τι πρωτίστως μπορεί να κάνει μόνον η καλή λογοτεχνία: να φωτίσει την Ιστορία, ιδεολογικά αποστασιοποιημένος, μέσα από τις μικροϊστορίες ηρώων αθεράπευτα ιδεολόγων.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Στη στήλη
Προσωπική ματιά
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Θέατρο
Περιμένοντας τον... Μεσσία
Σάρωσε ο Σιρανό
Ρισκάρουν... κλασικά
Εθνικές κινηματογραφίες
«Ετσι στηρίζουμε την 7η τέχνη»
Νέες ταινίες
Βρετανικός ρομαντισμός εναντίον γαλλικής ίντριγκας
Κινηματογράφος
Μαθήματα επιβίωσης και τραγωδία
ΜΜΕ
Καναλάρχισσα η Μαντόνα
«Η μαθητεία, δούρειος ίππος για απολύσεις»
Τιμώντας τη μνήμη των Ρίτσου και Μινωτή