Έντυπη Έκδοση

Θρίαμβος του έρωτα

Μοντέρνοι καιροί για τη Σταχτοπούτα. Ετσι το θέλησε η Ροδούλα Γαϊτάνου, η οποία σκηνοθέτησε την ομώνυμη όπερα του Τζοακίνο Ροσίνι για την Εθνική Λυρική Σκηνή. Τοποθέτησε τη δράση σε ένα θέατρο ποικιλιών της Αμερικής του κραχ, σε μια καλοδουλεμένη παραγωγή που συνδυάζει την παράδοση της κωμικής όπερας με τη γοητεία των ασπρόμαυρων φιλμ του μεσοπολέμου.

«Σταχτοπούτα» του Ροσίνι από την Εθνική Λυρική Σκηνή «Σταχτοπούτα» του Ροσίνι από την Εθνική Λυρική Σκηνή Η Σταχτοπούτα, ιταλιστί Τσενερέντολα, κωμική όπερα του Τζοακίνο Ροσίνι σε κείμενο του Γιάκοπο Φερέτι, πρωτοπαρουσιάστηκε στη Ρώμη το 1817 και βασίζεται στο γνωστό παραμύθι του Σαρλ Περό, από το οποίο όμως έχει αφαιρεθεί το υπερφυσικό στοιχείο και έχει τονιστεί η ανθρώπινη και ηθική διάσταση.

Ο πρίγκιπας Ραμίρο πρέπει να επιλέξει μια σύζυγο. Ο παιδαγωγός Αλίντορο, μεταμφιεσμένος σε ζητιάνο, έχει ήδη ανακαλύψει την ιδανική σύζυγο στο πρόσωπο της Αντζελίνας, η οποία υπηρετεί τον ξεπεσμένο βαρόνο πατριό της και τις δύο ετεροθαλείς αδελφές της. Συμβουλεύει τον Ραμίρο να επισκεφθεί και ο ίδιος το σπίτι του βαρόνου ανταλλάσσοντας θέσεις με τον υπηρέτη του Νταντίνι για να ανακαλύψει τα πραγματικά αισθήματα της υποψήφιας νύφης.

Αρχίζει έτσι μια σειρά από κωμικές παρεξηγήσεις μέσα από τις οποίες θα αποδειχθεί ο ειλικρινής έρωτας της Αντζελίνας για τον Ραμίρο, αλλά και ότι οι δύο αδελφές ενδιαφέρονται μόνο για την κοινωνική κατάσταση των άλλων αδιαφορώντας για τα πραγματικά ανθρώπινα χαρίσματα. Στο τέλος τα προσωπεία, τα κοινωνικά και τα ανθρώπινα, πέφτουν και ο Ραμίρο ενώνεται με την Αντζελίνα, η οποία μεγαλόψυχα συγχωρεί τον πατριό και τις αδελφές της. Ο έρωτας και η καλοσύνη θριαμβεύουν επάνω στα στερεότυπα και τις προκαταλήψεις.

Πρόκειται για ένα σύγχρονο παραμύθι που μας καλεί να αντιμετωπίζουμε τον συνάνθρωπο με αγάπη και με κριτήριο την αξία του και όχι το έχειν του. Αν και χρησιμοποιούνται κοινωνικοί κώδικες του παλαιού καθεστώτος, χρόνος και τόπος δεν προσδιορίζονται αυστηρά και ο σκηνοθέτης μπορεί να τοποθετήσει τη δράση αρκετά ελεύθερα. Θα μπορούσε δηλαδή να διαδραματίζεται και στην εποχή μας. Η σκηνοθέτις σεβάστηκε το κείμενο και τις ιδέες του έργου ακολουθώντας από κοντά και τη μουσική.

Εμφαση δόθηκε στο χαρακτήρα της Αντζελίνας ως νέας γυναίκας που προσπαθεί να αντιμετωπίσει τις αντιξοότητες με αξιοπρέπεια, χωρίς ποτέ να συμβιβάζει τις αξίες της και την ειλικρίνεια των συναισθημάτων της. Η κάθε επιλογή ήταν προσεκτικά επεξεργασμένη και δικαιολογημένη, ενώ προφανής ήταν και η εις βάθος εργασία που είχε γίνει στην καθοδήγηση των τραγουδιστών.

Από την άλλη, η παράθεση υπερβολικά πολλών στοιχείων, ορισμένων τελείως περιφερειακών, παραφόρτωσε το θέαμα, ενώ και η προσπάθεια να δικαιολογηθεί κάθε λεπτό της δράσης σε πραγματικό χρόνο αφαίρεσε σε αρκετές περιπτώσεις από τη μουσική τη δυνατότητα να επιβάλει το δικό της, έστω και αντιρεαλιστικό, δραματικό ρυθμό.

Τα σκηνικά του Σάιμον Κόρντερ, με κεντρικό στοιχείο τον τεράστιο ανθρακολέβητα της κεντρικής θέρμανσης, ήταν καλοφτιαγμένα ώς τη λεπτομέρεια και εξυπηρέτησαν λειτουργικά τη δραματουργική σύλληψη της σκηνοθέτιδος, όμως οι φωτισμοί του δεν ήταν το ίδιο καλοί. Πολύ καλοφτιαγμένα ήταν τα ενδύματα της Αλεξίας Θεοδωράκη, τα οποία και ανέδειξαν τους τραγουδιστές που τα φόρεσαν.

Από τη διπλή διανομή που παρακολουθήσαμε, στις 25 και 26 Οκτωβρίου 2013, πιο ικανοποιητικές στο σύνολό τους ήταν οι χαμηλές ανδρικές φωνές. Εξαιρετικοί στο ρόλο του Νταντίνι ο Νταβίντ Μενέντεζ και ο Χάρης Ανδριανός. Γοητευτικότατος στο ρόλο του Αλίντορο ο Πέτρος Μαγουλάς, πιο εντυπωσιακός ο Τάσος Αποστόλου.

Ο Κάρλος Εσκιβέλ ήταν ένας καλός Ντον Μανίφικο, αλλά ο Δημήτρης Κασιούμης πέτυχε πραγματικά άρτια τον κωμικό-τραγουδιστικό χαρακτήρα του ρόλου, ακόμα και όταν η μετάφραση των υπέρτιτλων απέδιδε μάλλον άνευρα τα περισσότερα λογοπαίγνια. Στον απαιτητικότατο ρόλο του Ντον Ραμίρο ο Αντώνης Κορωναίος επιστράτευσε όλη την εμπειρία του για μια κοπιώδη αλλά τελικά πειστική ερμηνεία, ενώ ο Βασίλης Καβάγιας φάνηκε να μην έχει ακόμα πλήρη έλεγχο των πολύ μεγάλων δυνατοτήτων του.

Καλές ως Αντζελίνα (Σταχτοπούτα) η Μαίρη-Ελεν Νέζη και η Ειρήνη Καράγιαννη, δεν μπόρεσαν να λάμψουν στη δύσκολη ακουστική του χώρου. Ως «κακές αδελφές», οι Μυρσίνη Μαργαρίτη και Ελένη Δάβου και οι Ελπινίκη Ζερβού και Αγγελική Καθαρίου παραμέλησαν λίγο το ωραίο τραγούδι προς όφελος του κωμικού στοιχείου, το οποίο και υπηρέτησαν λαμπρά.

Ο αρχιμουσικός Γιώργος Πέτρου διηύθυνε με σωστή αίσθηση του ύφους, αν και πάλι η ακουστική της αίθουσας δεν επέτρεψε να ακουστούν πραγματικά τα ροσινιανά κρεσέντι, ενώ τόσο η ορχήστρα όσο και η χορωδία της ΕΛΣ, υπό τη διεύθυνση του Αγαθάγγελου Γεωργακάτου, ανταποκρίθηκαν με επάρκεια στις απαιτήσεις του έργου.

INFO: Η «Σταχτοπούτα» του Ροσίνι ολοκληρώνει τις παραστάσεις της σήμερα και στις 13 του μήνα, στο Θέατρο «Ολύμπια» (Ακαδημίας 59, τηλ. 210-3662100).

Τα σχόλια έχουν κλείσει για αυτό το άρθρο

Κανένα σχόλιο

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας 0

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Κλασική μουσική
Εθνική Λυρική Σκηνή
Μουσική
Παραστάσεις
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Hollywood
Hollywood
Εθνική Λυρική Σκηνή
Θρίαμβος του έρωτα
Εικαστικά
Εικαστικά
Θέατρο
Στου θεάτρου το ουζερί
Θέατρο
Μουσική
Αιχμάλωτοι της αισιοδοξίας
Μουσική
Σινεμά
Σινεμά
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΡΑΝΤΖΑΣ θεατρικός σκηνοθέτης
Συνεντεύξεις
«Η βία της ανεργίας και οι νεωκόροι της αγοράς»
Φωτογραφία
Παγκοσμιοποίηση της δυστυχίας