Έντυπη Έκδοση

Τέχνες & Πολιτισμός

ΑΝ-ΕΞΟΔΟΣ

  • Με την πρώτη σταγόνα

    ΜΠΟΡΕΙ με την πρώτη σταγόνα της βροχής να σκοτώθηκε το καλοκαίρι, όμως εγώ χάρηκα την καταρρακτώδη βροχή που έπεσε επί δικαίους και αδίκους στα μισά της εβδομάδας. Χάρηκα την ισχύ των ήχων που με τίναξαν από το κρεβάτι και τη διάθεσή μου που, παραμένοντας παιγνιώδης, μ' έσπρωξε να βγω στο δρόμο και τυλιγμένος με το αδιάβροχο να περπατήσω στο πάρκο των Ιλισίων, όπου τριγύρισα επί μακρόν με τον κίνδυνο να φάω κανένα πεύκο στο κεφάλι.

    Θυμήθηκα -και γελούσα κάτω από τα μουστάκια μου- μια άλλη μπόρα, καλοκαιρινή ήταν εκείνη στη Φλωρεντία, όταν Αύγουστο μήνα, αίφνης στην Πιάτσα ντελα Σινιορία, οι βίαιες ριπές του ανέμου και ο ουρανός που σκοτείνιασε ξαφνικά έκανε τους μικροπωλητές να τα μαζέψουν άρον άρον.

    Εμείς με σορτσάκια και μπλουζάκια ήμασταν και ποσώς μας ενδιέφερε που άνοιξαν οι ουρανοί. Αλλωστε, να προστατευθούμε ήταν αδύνατον· μόνο τις φωτογραφικές μηχανές πρόλαβα να χώσω σε μια αδιάβροχη τσάντα.

    ΑΠΟΦΑΣΙΣΜΕΝΟΙ λοιπόν περπατήσαμε χαλαρά και γελώντας στη μέση του δρόμου, όπου ξαφνικά διασταυρωθήκαμε με τρεις Ιταλούς άψογα ντυμένους με καλοκαιρινά κουστούμια και γραβάτες. Ησαν μουσκίδι, παρά ταύτα γελούσαν και αυτοί.

    «Βρέχει λίγο», μας είπε ο ένας κι άπλωσε το χέρι του τάχα για να συναντήσει μια κάποια σταγόνα.

    Λίγο πιο πέρα είδαμε πως η είσοδος ενός παλάτσο ήταν ανοιχτή και με περιπετειώδη διάθεση είπαμε να μπούμε μέσα, κι άντε επιτέλους να προστατεύσουμε εαυτούς. Και μπαίνοντας, ω του θαύματος, βρεθήκαμε σε μια εσωτερική αυλή με φυτά και σιντριβάνι. Και είδαμε το νερό που ανέβαινε σε πίδακα να συναντά το άλλο νερό που έπεφτε από τον ουρανό. Είδαμε να μπλέκονται τα δύο υγρά στοιχεία, να παίζουν λες, κι έτσι καθίσαμε στο παραπέτο, με τα πόδια μέσα στο νερό που πια μας έλουζε διπλό.

    Κι επειδή μας είχε μείνει η συνήθεια, έπειτα από δυο μέρες, με καύσωνα πια στη Ρώμη, βουτήξαμε σε άλλο σιντριβάνι, εκείνο της Πιάτσα Ναβόνα, όπου δεν ήμαστε μονάχοι, ήσαν πολλοί σαν και εμάς που κολυμπούσαν στο σιντριβάνι των Τεσσάρων Ποταμών. Κι όταν φαινόταν περιπολικό, βγαίναμε αμέσως και ξαπλώναμε στις απλωμένες πετσέτες μας, τάχα πως κάναμε απλώς ηλιοθεραπεία. Ηξεραν βέβαια οι αστυνομικοί, αλλά έκαναν τα στραβά μάτια.

    ΠΕΡΠΑΤΟΥΣΑ στο πάρκο στα μισά της εβδομάδας μέσα στην καλή χαρά και ένιωθα το νερό να κυλάει στο πρόσωπό μου· στο τέλος είπα «τι στο διάβολο» κι έβγαλα την κουκούλα του αδιάβροχου, χαρούμενος τόσο για το νερό που μ' έλουσε όσο και για τα μυαλά μου, που επί δεκαετίες μένουν ίδια.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Hollywood
Hollywood
Εθνική Λυρική Σκηνή
Θρίαμβος του έρωτα
Εικαστικά
Εικαστικά
Θέατρο
Στου θεάτρου το ουζερί
Θέατρο
Μουσική
Αιχμάλωτοι της αισιοδοξίας
Μουσική
Σινεμά
Σινεμά
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΡΑΝΤΖΑΣ θεατρικός σκηνοθέτης
Συνεντεύξεις
«Η βία της ανεργίας και οι νεωκόροι της αγοράς»
Φωτογραφία
Παγκοσμιοποίηση της δυστυχίας