Έντυπη Έκδοση

Τέχνες & Πολιτισμός

Εξιστορήσεις

  • 1963-2013

    Τα παράλογα στα ελληνικά δημόσια έργα

    Απόσπασμα έκθεσης του Τεχνικού Επιμελητηρίου για τον τρόπο κατασκευής των δημοσίων έργων στην Ελλάδα: «Προηγείται η εκτέλεσις έργων μη επειγόντων ή μη απαραιτήτων και παραμερισμός άλλων πράγματι επειγόντων ή περισσότερον αποδοτικών. (...) Παρατηρείται επιμήκυνσις της χρονικής διάρκειας των έργων, πέραν παντός ορίου. (...) Εκτελούνται έργα άνευ προηγουμένης πλήρους μελέτης αυτών.

    Με την κατασκευή του φράγματος του ποταμού Αχελώου, προϋπολογισμού 43 εκατ., που κόστισε 200 εκατ., από την αρχική πρόβλεψη άρδευσης 400.000 στρεμμάτων επιτεύχθηκε η άρδευση μόλις 9.000 Με την κατασκευή του φράγματος του ποταμού Αχελώου, προϋπολογισμού 43 εκατ., που κόστισε 200 εκατ., από την αρχική πρόβλεψη άρδευσης 400.000 στρεμμάτων επιτεύχθηκε η άρδευση μόλις 9.000 Εις τούτο οφείλονται όχι μόνον αι φαινομενικαί υπερβάσεις εις τας δαπάνας των έργων, αλλά και όπερ το χειρότερον και πραγματικόν μεγαλύτερον κόστος αυτών».

    Η απολυτότητα των αριθμών αμείλικτη, τα παραδείγματα ενδεικτικά, μέρος μόνο ενός πολύ μεγάλου καταλόγου. Εργο Αξιού ποταμού: δαπανήθηκαν 110 εκατ. δρχ., το έργο κρίθηκε ανώφελο κι εγκαταλείφθηκε. Κατασκευή Φράγματος Αχελώου ποταμού: προϋπολογισμός 43 εκατ., κόστισε 200 εκατ., τελικώς, από την αρχική πρόβλεψη άρδευσης 400.000 στρεμμάτων επιτεύχθηκε η άρδευση μόλις 9.000. Εργο Αλιάκμονα ποταμού: υπέρβαση κόστους κατά 93%. Εργο σήραγγας Λυσιμαχείας: προβλέφθηκε χρηματοδότηση 80 εκατ. για τούνελ 6,5 χλμ., ξοδεύτηκαν 86 εκατ. για μόλις 2 χλμ., το έργο έμεινε ημιτελές και χαρακτηρίστηκε άχρηστο.

    Την ίδια στιγμή, ο δανεισμός και το δημόσιο χρέος εκτινάσσονται από τα 353,7 εκατ. το 1955 σε 14,835 δισ. στο τέλος του 1962, δηλαδή 42 φορές επάνω. Σύμφωνα με στοιχεία της Κοινής Ευρωπαϊκής Αγοράς (σημερινή Ε.Ε.), η Ελλάδα στις αρχές της δεκαετίας του '60 έχει το μικρότερο ποσοστό επενδύσεων στη βιομηχανία (περίπου 2% επί του ακαθάριστου εθνικού εισοδήματος). Οικονομικές αναφορές τής περιόδου επισημαίνουν ότι τα τεράστια χρηματικά ποσά που διακινούνται στη χώρα δεν διοχετεύονται σε βασικούς παραγωγικούς τομείς, αλλά μόνο στις μεταφορές και την οικοδομή.

    Το είδος της ανάπτυξης θεωρείται προβληματικό και οδηγεί σε ραγδαία αύξηση της υποαπασχόλησης, της ανεργίας και της μετανάστευσης (κατά 180% μέσα σε μία επταετία). Η απογραφή του '61 καταδεικνύει ότι το 53% των ελληνικών νοικοκυριών δεν διαθέτουν ηλεκτρικό ρεύμα, το 51% του πληθυσμού ζει σε κατασκευές των δύο δωματίων και τρέφεται στοιχειωδώς. Η κατανάλωση ζωικών προϊόντων αποτελεί πολυτέλεια και είναι η χαμηλότερη ανά κάτοικο σε σύγκριση με οποιαδήποτε άλλη χώρα της Δυτικής Ευρώπης (και μάλιστα κατά 20% κάτω από την αμέσως προηγούμενη).

    Στο μεταξύ, ορυκτά και ενέργεια γίνονται μέρος ενός γερού παιχνιδιού. Με συμβάσεις που έχουν οσμή σκανδάλου, η ελληνική κυβέρνηση εκχωρεί έναντι πινακίου φακής διυλιστήρια, αλουμίνια, χαλυβουργία, φαρμακοβιομηχανία, πετροχημικά κ.ά. σε αλλοδαπούς (με σύμπραξη και εγχώριων) επιχειρηματικούς ομίλους. Οι όροι που περιέχονται στις συμφωνίες είναι τουλάχιστον επιζήμιοι (αν όχι και εξευτελιστικοί) για το Δημόσιο. Επιγραμματικά αναφέρονται ορισμένες περιπτώσεις: πώληση ορυχείων λευκολίθου Χαλκιδικής, υπολογιζόμενης αξίας 1 δισ. δολαρίων, έναντι ποσού 400.000 δολ. Εκχώρηση ορυχείων αμιάντου με ταυτόχρονη απαλλαγή από φόρους και δασμούς και παροχή δικαιώματος ετεροδικίας σε εταιρεία, της οποίας η μόνη υποχρέωση είναι η βιομηχανοποίηση μόλις του 10% του ορυκτού εντός Ελλάδος. Με παρόμοιες και ακόμη καλύτερες προϋποθέσεις δίνονται και οι βωξίτες στην επιχείρηση με την επωνυμία Πεσινέ, που θα λειτουργήσει σ' ένα ιδιότυπο καθεστώς ασύλου και θα λαμβάνει ρεύμα από τη ΔΕΗ σε τιμή κάτω του κόστους. Ακόμη και ο Σύνδεσμος Ελλήνων Βιομηχάνων παρατηρεί σε σχετική μελέτη του ότι τα οφέλη από την ακολουθούμενη πολιτική προσέλκυσης ξένων κεφαλαίων είναι λίγα και μακράν των προσδοκώμενων.

    Τη χρονιά 1962-63, το ελληνικό κράτος διαθέτει για πρόνοια περίπου 150 εκατ. δρχ. Πληρώνει για τοκοχρεολύσια 1,4 δισ.! Η Ελλάδα έχει τα πρωτεία στη θνησιμότητα, τις χειρότερες συνθήκες διαβίωσης για το μεγαλύτερο μέρος των πολιτών της, τους λιγότερους γιατρούς ανά κάτοικο στην Ευρώπη και το χαμηλότερο μέσο όρο ζωής (η έρευνα αφορά 19 χώρες).

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Hollywood
Hollywood
Εθνική Λυρική Σκηνή
Θρίαμβος του έρωτα
Εικαστικά
Εικαστικά
Θέατρο
Στου θεάτρου το ουζερί
Θέατρο
Μουσική
Αιχμάλωτοι της αισιοδοξίας
Μουσική
Σινεμά
Σινεμά
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΡΑΝΤΖΑΣ θεατρικός σκηνοθέτης
Συνεντεύξεις
«Η βία της ανεργίας και οι νεωκόροι της αγοράς»
Φωτογραφία
Παγκοσμιοποίηση της δυστυχίας