Έντυπη Έκδοση

Τέχνες & Πολιτισμός

Editorial

  • Ο σκηνοθέτης των βουλευτών

    Ο ΝΙΚΟΣ Φώσκολος, που έφυγε προ ημερών από τον μάταιο τούτο κόσμο (σχεδόν μαζί μ' έναν άλλο παραμυθά, τον Ζεράρ Ντε Βιλιέ, του οποίου ο ήρωας Μάλκο αδυνατούσε να υπολογίσει αν οι τρομοκράτες που σκότωσε ήταν περισσότεροι από τις γυναίκες με τις οποίες είχε κάνει έρωτα...), μπορεί να μην άφησε πίσω του κάποιο σπουδαίο έργο.

    Τις ταινίες του, όμως, είδαν εκατομμύρια Ελληνες και οι τηλεοπτικές σειρές του όχι μόνον άντεξαν στο χρόνο, αλλά σημείωσαν και εξωπραγματικά ποσοστά τηλεθέασης.

    Αναμφίβολα ταλαντούχος, σπατάλησε δυστυχώς την αχαλίνωτη φαντασία του σε έργα που έμειναν στην ιστορία μόνο για την εισπρακτική και όχι για την καλλιτεχνική τους αξία. Είμαστε σίγουροι, όμως, ότι δεν το μετάνιωσε, αφού με τις ιστορίες του κράτησε συντροφιά σε πολλές γενιές.

    Τα ρεκόρ του γνωστά και ακατάρριπτα. Η σειρά «Αγνωστος πόλεμος» κατέχει το παγκόσμιο ρεκόρ τηλεθέασης με 92%, ενώ οι σαπουνόπερές του «Λάμψη» και «Καλημέρα Ζωή» προβάλλονταν επί σχεδόν 15 χρόνια. Κατέχει, όμως, και ένα άλλο μοναδικό και αξιοπερίεργο ρεκόρ. Είναι ο μόνος σκηνοθέτης-σεναριογράφος του οποίου τέσσερις πρωταγωνιστές μεταπήδησαν από την ηθοποιία στον πολιτικό στίβο!

    Η Ελένη Κούρκουλα από καθυστερημένη Σελήνη στη «Λάμψη» (που μας είχε πρήξει με το αρκουδάκι της τον Χόχο...) έγινε μέχρι υφυπουργός Παιδείας (!), ενώ ο Γιώργος Βασιλείου, που ως αστυνόμος Θεοχάρης στο «Καλημέρα Ζωή» μόνο τη μάνα του δεν είχε συλλάβει (αν και δεν είμαστε τόσο σίγουροι...), εξαργύρωσε την τηλεοπτική του επιτυχία με ψήφους.

    Από κοντά και οι Κώστας Καρράς, Μάρω Κοντού που είχαν πρωταγωνιστήσει σε ταινίες του, οπότε οφείλουμε να του αναγνωρίσουμε ότι ήταν και ένας πολύ καλός μάνατζερ. Ευτυχώς που δεν ενδιαφέρθηκε να το κάνει επάγγελμα, διότι θα βλέπαμε στη Βουλή ακόμη και τον καφετζή τηλεοπτικού πλατό (αν κι αυτός μπορεί να ήταν και καλύτερος...).

    Στα χρόνια της χούντας ήταν που σημείωσε τις μεγάλες επιτυχίες του. «Υπολοχαγός Νατάσσα» στη μεγάλη οθόνη και «Αγνωστος πόλεμος» στη νεοφερμένη τηλεόραση. Από τη μία η Βουγιουκλάκη, η οποία ήταν η μοναδική Ελληνίδα αγωνίστρια που βασανίστηκε από την Γκεστάπο φορώντας πανάκριβη τουαλέτα. Από την άλλη ο Αγγελος Αντωνόπουλος ως συνταγματάρχης Βαρτάνης, για τον οποίο χρειάστηκε να περάσουν χρόνια για να πειστούν κάποιοι τηλεθεατές ότι δεν ήταν μονόχειρας και στην πραγματικότητα!

    Στα χρόνια της Μεταπολίτευσης, ήταν αυτός που έφερε από την Ιταλία την Ολγα Καρλάτου, η οποία διέπρεπε στη γείτονα χώρα. Εκείνη την εποχή δεν ήταν και πολλές οι καλλίγραμμες ηθοποιοί που εμφανίζονταν γυμνές στο σινεμά... Α, όλα κι όλα. Εκοβε το μάτι του!

    Η γέννηση της ιδιωτικής τηλεόρασης ξαναγέννησε και τον Φώσκολο. Η δεκαετία του '90 κύλησε παρέα με τον Γιάγκο Δράκο (όχι τίποτε άλλο, να δουν οι σημερινοί νέοι τι τραβάγαμε εμείς και πόσο τυχεροί είναι...). Και ο Χρήστος Πολίτης από τα αζήτητα βρέθηκε στο ζενίθ της καριέρας του. Από το τίποτα. Αλλωστε, αυτό ήταν το ταλέντο του Φώσκολου. Εκανε επιτυχία με το τίποτα...

    Οπως και να 'χει, έγραψε τη δική του ιστορία. Και να σκεφθεί κανείς ότι αυτός ο παραμυθάς ξεκίνησε επαγγελματικά περιγράφοντας αγώνες ποδοσφαίρου στο ραδιόφωνο! Οπως έλεγαν, μάλιστα, κάποιοι που τον είχαν ακούσει (παλαιοί κι εμείς, αλλά όχι και τόσο...), ήταν εξαιρετικός. Ισως να συνάρπαζε τους ακροατές χρησιμοποιώντας τη φαντασία του. Πιθανόν να επινοούσε φάσεις για να κάνει πιο ενδιαφέρουσες τις μεταδόσεις!

    ΤΟΝ ΚΕΡΔΙΣΕ, όμως, ο κινηματογράφος. Αν έχασε η αθλητική δημοσιογραφία δεν θα το μάθουμε ποτέ. Αλλωστε, η ζωή δεν αλλάζει. Για την ακρίβεια, αλλάζει μόνο στις ιστορίες του Φώσκολου...

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Hollywood
Hollywood
Εθνική Λυρική Σκηνή
Θρίαμβος του έρωτα
Εικαστικά
Εικαστικά
Θέατρο
Στου θεάτρου το ουζερί
Θέατρο
Μουσική
Αιχμάλωτοι της αισιοδοξίας
Μουσική
Σινεμά
Σινεμά
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΡΑΝΤΖΑΣ θεατρικός σκηνοθέτης
Συνεντεύξεις
«Η βία της ανεργίας και οι νεωκόροι της αγοράς»
Φωτογραφία
Παγκοσμιοποίηση της δυστυχίας