Έντυπη Έκδοση

Παλιοί λογαριασμοί

Αυτός που έγραψε αυτά τα σημαντικά ποιήματα της εποχής του και όχι μόνο, όταν αλληλογραφούσε με τους γονείς του τελείωνε ως εξής: «Σας προσκυνώ, Κωστάκης».

Ετσι ταπεινά, σαν μια σκιά ήθελε να περνά. Αλλά το μέγεθός του το καλλιτεχνικό ξεχώριζε από όλη τη γενιά του και έφτασε μέχρι εμάς: αλώβητος, ερωτικός, ένας γέρος-παιδί, ένας πρωτοπόρος, ένας μοναχός των λέξεων και των ιδεών, ένας άνθρωπος με τρομερό χιούμορ, ένας λυπημένος, ένας υπάλληλος του φόβου, ένας πελιδνός μέσα στη ζωή, ένας άπελπις, ρομαντικός και αυτόχειρας. Η πιστολιά που ακούστηκε τότε στην Πρέβεζα μάς κυνηγά μέχρι σήμερα και φωτίζει τον δρόμο μας. Πάλεψε με όλα τα κακά στοιχεία του ανθρώπου, το γράφει καθαρά «Ρίξε το όπλο και σωριάσου πρηνής, όταν ακούσεις άνθρωπο». Δεν λιγοψύχησε ποτέ, δεν υποχώρησε ποτέ. Υπερασπίστηκε τα δίκαια ως υπάλληλος και συνδικαλιστής. Με το κεφάλι ψηλά πήγε μέχρι το τελευταίο σκαλί, την αυτοχειρία. Επαναστάτης σε όλα του. Εγραψε τα πιο ωραία ποιήματα, τα πιο πολιτικά. Τα διαβάζουνε και τα ζούνε οι νέοι κάθε εποχής και όχι μόνο. Αγαπήθηκε πολύ, γι' αυτό είναι πάντα μόνος. Μόνο τα γράμματά του προς την Πολυδούρη να διαβάσεις, σου δημιουργεί πόνο και νοσταλγία ότι πέρασαν τέτοιοι άνθρωποι-ουρανοί πλάι μας. Εκείνο το υπομειδίαμά του -που λέει πολλά- και δεν ολοκληρώνει το χαμόγελο, σαν εκείνο των αρχαίων κούρων. Ξέρει πολλά για τη ζωή. Η τέχνη τον λυτρώνει και η καθημερινότητα όπως τη βιώνει τον σκοτώνει κάθε μέρα. Οι σύγχρονοί του μιλάνε για έναν χαρούμενο εξωτερικά νέο, όμως συμπληρώνω μέσα του είχε τον γκρεμό της υπαρξιακής χαράδρας. Του αρέσανε οι εκδρομές και τα ταξίδια, υπάρχουν σχετικές φωτογραφίες. Μία, στα Κιούρκα, μαζί με τους εργάτες που φτιάχναν κάρβουνο, σιγοκαίει η φωτιά μέσα στον λάκκο και χωνεύει το ξύλο τη μαυρίλα του. Αυτός πάλι, με το μυστηριώδες χαμόγελο, τυλιγμένος σε ένα παλτό (φαίνεται είναι χειμώνας) κοιτάζει τον φακό σαν να κοιτάζει τον δολοφόνο του! Εδώ θυμάμαι τους στίχους του Σεφέρη: «κι έπειτα τα χαμόγελα, που δεν προχωρούν των αγαλμάτων». Και εκείνα τα καφκικά του πεζά, που η ποίηση ενεδρεύει και είναι τόσο σωματικά κείμενα. Ο Καρυωτάκης πέρασε το κατώφλι του μοντερνισμού και μιας ιδιαίτερης αφαιρετικότητας πριν από τη γενιά του '30. Ηταν προάγγελος και προφητικός. Εθρεψε γενιές και τρέφει την ευαισθησία μας ακόμη.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Βιβλίο
Με λέξεις-κλειδιά
Λογοτεχνία
Σχετικά θέματα: Λογοτεχνία
Η γυναίκα με τα μαύρα
Αφιέρωμα στον ποιητή Γιάννη Βαρβέρη
Μια νέα, επίκαιρη, ανάγνωση του Θουκυδίδη
Ο Δημήτρης Μητρόπουλος και το Ωδείο Αθηνών
Δύο ατμοσφαιρικές ιστορίες μυστηρίου και αυτογνωσίας
Πάνος Κουτρουμπούσης, ο μυθογράφος
Το άκαρπο ειδίκευμα
Ο υιός του Χρήστου και της Μερόπης Αρχοντώνη
Θωπεύοντας τη φαινομενολογική σκέψη στον 21ο αιώνα
Η ώρα του παιδιού
Ο μύθος της υπόγειας σπηλιάς
Άλλα θέματα στην κατηγορία Βιβλίο της έντυπης έκδοσης
Από τις 4:00 στις 6:00
Πείνα για διάκριση στο τραγούδι, οδηγεί σε έμπνευση
Η λαμπερή πλευρά της μουσικής
Εικαστικά
Μαντάμ Χίτλερ
Κινηματογράφος
Η λογοτεχνία στα 35 m.m.
Λογοτεχνία
Η γυναίκα με τα μαύρα
Αφιέρωμα στον ποιητή Γιάννη Βαρβέρη
Μια νέα, επίκαιρη, ανάγνωση του Θουκυδίδη
Παλιοί λογαριασμοί
Ο Δημήτρης Μητρόπουλος και το Ωδείο Αθηνών
Δύο ατμοσφαιρικές ιστορίες μυστηρίου και αυτογνωσίας
Πάνος Κουτρουμπούσης, ο μυθογράφος
Το άκαρπο ειδίκευμα
Ο υιός του Χρήστου και της Μερόπης Αρχοντώνη
Θωπεύοντας τη φαινομενολογική σκέψη στον 21ο αιώνα
Η ώρα του παιδιού
Ο μύθος της υπόγειας σπηλιάς
Συνέντευξη:Διαμαντής Καράβολας
Το νέο βήμα των εκδόσεων Φαρφουλάς
Άλλες ειδήσεις
Η συνάντηση
Χιλιάδες νότες βαθέος Νότου