Έντυπη Έκδοση

«Με πονάει η Ελλάδα»

Ενκε Φεζολάρι μιλά για τις δύο παραστάσεις του σε αθηναϊκές σκηνές και για τις δύο πατρίδες του

Ο Ενκε Φεζολάρι, ο ταλαντούχος suis generis σκηνοθέτης που ήρθε παιδάκι στην Αθήνα από τα Τίρανα και σήμερα θεωρεί εαυτόν 100% Ελληνα, επέστρεφε με την ελληνική αποστολή από το Σαράγιεβο και το Winter Festival, την ώρα που έκαναν πρεμιέρα δύο παραστάσεις του, ένας Μπέργκμαν («Σκηνές από ένα γάμο») και μια Μαργαρίτα Καραπάνου («Η Κασσάνδρα και ο Λύκος»).

Ενκε Φεζολάρι Ενκε Φεζολάρι Στο Σαράγιεβο παρουσίασε την «Εκάβη» του, με ηθοποιούς από την Αλβανία, την Ουγκάντα και την Ελλάδα, μια ενδιαφέρουσα πρόταση που συνδύαζε και τις μουσικές κουλτούρες: αφρικάνικα τραγούδια με αλβανικά μοιρολόγια και αλβανικά τραγούδια γάμου. Οι αντιδράσεις των ντόπιων ποιες ήταν; «Παγωμένες. Είχαμε απέναντί μας μάσκες», λέει. «Δεν ήταν καθόλου εκδηλωτικοί οι άνθρωποι.

»Σε μια χώρα με 80% ανεργία, πυρπολημένα δημόσια κτήρια και πορείες, το κλίμα είναι βαρύ». Κι ενώ αισθάνθηκε ότι ο θρήνος στην «Εκάβη» θύμιζε το θρήνο για τη σφαγή στη Σρεμπρένιτσα, η παράσταση θεωρεί ότι δεν αφορούσε πράγματι την κοινωνία στην οποία απευθυνόταν. «Ηταν λίγο σαν να μη συνέβαινε το φεστιβάλ, ενώ συνέβαινε. Η ζωή και οι άνθρωποι βρίσκονταν αλλού».

Παρ' όλ' αυτά χάρηκε που επιλέχθηκε για να μετάσχει στην πολυεθνική διοργάνωση του Σαράγιεβο, «μια βαλκανική δουλειά στην καρδιά των Βαλκανίων».

Σκηνή από το «Η Κασσάνδρα και ο Λύκος» που παίζεται στο Ιδρυμα Κακογιάννης Σκηνή από το «Η Κασσάνδρα και ο Λύκος» που παίζεται στο Ιδρυμα Κακογιάννης Στην τηλεόραση έβλεπε διαρκώς συνδικαλιστές και στην πόλη τη δίψα να μπει η χώρα επιτέλους στο ευρώ. «Είναι μια χώρα με τη λαχτάρα να γίνει Δύση. Δεν καταλαβαίνουν τι θα συμβεί αν εισέλθουν στην Ε.Ε.».

Στα Τίρανα, τη γενέτειρά του, όπου η μητέρα του επέστρεψε έπειτα από 23 χρόνια στην Ελλάδα -μια πτυχιούχος καθηγήτρια του πρώην ανατολικού μπλοκ που καθάριζε σκάλες Ελλήνων-, τα πράγματα φαίνονται για έναν ξένο παρατηρητή να είναι καλύτερα απ' ό,τι στην Ελλάδα. Αυτό όμως δεν ισχύει. Η μητέρα του λαμβάνει σύνταξη 90 ευρώ. «Τα λεφτά αυτά επαρκούν μόνο για τους λογαριασμούς της ΔΕΗ και της ΕΥΔΑΠ. Ευτυχώς έχει σπίτι δικό της. Γιατί στα σουπερμάρκετ οι τιμές είναι ίδιες με την Ελλάδα -ίδιες ήταν και στο Σαράγιεβο. Εντάξει, μπορεί να βρεις το μαρούλι πιο φτηνό και το γάλα να μην είναι νοθευμένο. Αλλά η αγροτιά στην Αλβανία πεινάει. Υπάρχει κόσμος, όπως στην Αθήνα, που επαιτεί και ψάχνει στα σκουπίδια». Στο Σαράγιεβο, τονίζει, την εξαθλίωση της Αθήνας δεν τη βλέπεις.

Στην Ελλάδα το θέατρο αφορά την κλυδωνιζόμενη ελληνική κοινωνία; «Υπάρχει μια μερίδα του θεάτρου που δρα ερήμην της κοινωνίας, αλλά ανέκαθεν υπήρχε το μπουλβάρ και οι φτερό και πούπουλο παραστάσεις που ανεβάζει το "Παλλάς" και κοστίζουν πολλά λεφτά, ενώ απ' έξω άνθρωποι ζητιανεύουν. Από την άλλη δεν μπορούν όλοι να κάνουνε ένα μονόλογο για το μεταναστευτικό ζήτημα. Ζούμε σε μια αμφιθυμική κατάσταση.

Παναγιώτα Βλαντή και Δάνης Κατρανίδης στο «Σκηνές από ένα γάμο» (θέατρο «Πόλη») Παναγιώτα Βλαντή και Δάνης Κατρανίδης στο «Σκηνές από ένα γάμο» (θέατρο «Πόλη») »Από την άλλη, πάντα τα καφέ έχουν δουλειά. Το ζητούμενο είναι πώς θα φέρουμε τον κόσμο στο θέατρο απ' τα καφέ. Αλλά όταν 1,5 εκατομμύριο Ελλήνων ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, για ποια τέχνη να μιλήσεις;».

Και ο ίδιος ενάμιση χρόνο ήταν άνεργος, αλλά επέζησε επιχορηγούμενος από τη μητέρα του. Και κάνοντας τον dj. Ηταν μια ανάσα πάντως όταν ήρθε η πρόσκληση απ' το ΚΘΒΕ και τον Σωτήρη Χατζάκη για να σκηνοθετήσει στο Κρατικό δύο έργα.

Φέτος τον εμπιστεύτηκε ο Δάνης Κατρανίδης. «Είναι ένας gentleman. Ενας σερ», λέει. Γνωρίζει τι θα πει «τρώω τις σάρκες του άλλου» σε ένα γάμο, από τους γονείς του. «Αυτό το αλληλοφάγωμα το ξέρω καλά», εξομολογείται. Κι όμως, αρχικά δεν ήθελε να αναλάβει τη σκηνοθεσία του έργου. «Ας κάνουμε μαζί Σέξπιρ ή Πιραντέλο», αντιπρότεινε στον Δάνη Κατρανίδη, ο οποίος όμως επέμενε να κάνουν τον Μπέργκμαν. Τελικά «οι "Σκηνές από ένα γάμο" είναι ό,τι καλύτερο έχω κάνει».

Αυτό τον καιρό κάνει πρόβες ως ηθοποιός και για το «Μεφίστο» που θα ανεβάσει ο Νίκος Μαστοράκης στο Εθνικό Θέατρο «Μετά τον Βογιατζή, ποιος μας έχει μείνει; Ο Μαστοράκης, η Πατεράκη και ο Παπαβασιλείου. Αλλά ο Μαρμαρινός είναι η μεγάλη μου αδυναμία», τονίζει ο σκηνοθέτης, που δύο φορές έκανε πρόταση στο Φεστιβάλ Αθηνών το «Κορίτσι με τα μαύρα» και τις δύο απορρίφθηκε. «Υπάρχει μια αλληλοφαγωμάρα στο χώρο. Είσαι στο παρεάκι του Φεστιβάλ, είσαι στο παρεάκι της Στέγης; Ελεος! Ας κοιτάξει ο καθένας να κάνει τη δουλειά του. Εγώ το "Κορίτσι με τα μαύρα" θα το κάνω με νύχια και με δόντια. Και σε πλατεία. Πρέπει να πεισμώνουμε. Δεν καταλάβα! Θα πάρω τα φράγκα του ελληνικού λαού για να κάνω την προσωπική ματαιοδοξία μου;».

Είκοσι δύο χρόνια στην Ελλάδα, κι ακόμα δεν έχει πολιτογραφηθεί Ελληνας.

- Αισθάνεσαι όμως Ελληνας;

«Πιο Ελληνας από τους Ελληνες! Λέω πώς κατήντησε τη χώρα το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα! Αυτή την τόσο ωραία χώρα! Δεν είναι απαραίτητο να έχεις γεννηθεί Ελληνας για να είσαι περήφανος γι' αυτή. Εμένα με πονάει η Ελλάδα».

Τα σχόλια έχουν κλείσει για αυτό το άρθρο

Κανένα σχόλιο

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας 0

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Συγγραφείς/Συγγράμματα
Θέατρο
Συνεντεύξεις
Σχετικά θέματα: Συγγραφείς
Οι gay συγγραφείς δεν διεκδικούν το δικό τους ράφι
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Συγγραφείς
«Με πονάει η Ελλάδα»
Οι gay συγγραφείς δεν διεκδικούν το δικό τους ράφι
Μέγαρο Μουσικής
Ειδική χρηματοδότηση για το Μέγαρο 2,6 εκατ.
TV & Media
Εννιά μήνες μετά το «μαύρο» όλοι στο Ραδιομέγαρο
Κι όλοι έξω από το Acro Music Hall
Σαραντάρια μεν, αλλά...