Έντυπη Έκδοση

Ελλάδα

Αντί-παρά-Θέσεις

  • Αξιοδάκρυτα και βαρετά

    Τι μελαγχολική εικόνα! Και τόσο εξοργιστική... Λείψανα του παρελθόντος με βαρύτατες ευθύνες για το κατάντημα της χώρας, αρχηγίσκοι και κομματίδια εσωτερικού χώρου, επαγγελματίες της τουριστικής Κεντροαριστεράς και νέοι άνθρωποι -κόπιες των παλιών ή μάλλον περισσότερο άοσμοι και στεγνοί από αυτούς- να μαλώνουν γύρω από ένα κόμμα που βρίσκεται ημιθανές στην εντατική. Ο πολιτικός αυτισμός και το απύθμενο θράσος στην κορύφωσή τους...

    Ανθρώπινο, θα πεις. Και υπαρξιακά αναγκαίο. Η συμμετοχή ακόμη και σε ταραχώδη μνημόσυνα, όπως το προχθεσινό στον «ελαιώνα» του ΠΑΣΟΚ, δίνουν την ψευδαίσθηση ότι υπάρχεις, ότι διεκδικείς ρόλο, ότι δεν σου γύρισε την πλάτη η κοινωνία κι ας φθέγγεται εκείνη για το αντίθετο. Ισως να αισθάνονται ότι τους αδίκησε η μοίρα και δεν βλέπουν ότι τους μίλησε αλλιώς η ιστορία. Και δη, όχι με τον τρόπο που εννοεί ο Ρασούλης σ' εκείνο το μνημειώδες τραγούδι.

    Θα ήταν άδικιο να μηδενιστεί η προσφορά ορισμένων εξ αυτών. Το ΠΑΣΟΚ υπήρξε ριζοτομικό, ανέδειξε νέες δυνάμεις, έκλεισε χάσματα και δημιούργησε συνθήκες -και ελπίδες- δημιουργικής ανατροπής. Αλλά ενεπλάκη νωρίς στη μοίρα της σοσιαλδημοκρατίας. Εγινε καθεστώς και, μεταλλαγμένο, παρουσίασε όλα τα συμπτώματα πρόωρα γερασμένου, ιογενούς οργανισμού. Σε πολλές περιπτώσεις, από τα χρόνια του Ανδρέα Παπανδρέου, θύμιζε συνονθύλευμα μετρίων και ανικάνων, που συντηρούσε όλα τα παλιά παθογενή, ενώ ταυτόχρονα συσσώρευε καινούργια. Κάτι σπίθες σε ορισμένα πεδία εξαφανίστηκαν οριστικά όταν μεταλλάχτηκε προκλητικά από τους χειρουργούς του ψευδώνυμου εκσυγχρονισμού. Και ολοκλήρωσε τον κύκλο του καταστροφικά για τη χώρα και το ίδιο με τον τραγικό Γ. Παπανδρέου και το Μνημόνιο.

    Εκείνος ο συκοφαντημένος Τσοβόλας, πεφυσιωμένος κάποια στιγμή και αλαζών, αλλά έντιμος και με αξιοπρόσεκτη προσφορά στο υπουργείο Οικονομικών, πήρε των ομματιών του και παράτησε την πολιτική κλείνοντας το κόμμα που είχε ιδρύσει. Είχε αποδεχθεί αυτό που αρνούνται οι σημερινοί. Οτι δεν έχει νόημα να σκουπίζεις καθημερινά τη σκόνη που απλώνεται στα άδεια ράφια, τη στιγμή που δεν περνάει πελάτης την πόρτα. Οτι δεν έχεις κάτι να πεις. Οτι το μαγαζί πτώχευσε. Οτι, τέλος πάντων, έτσι το βλέπει η κοινωνία.

    Καλά. Για τον θρασύτατο Σημίτη που προθερμαίνεται στα κουλουάρ των μήντια, και τον οποίο η δράκα των δικών του θεωρεί... εθνικό κεφάλαιο, δεν αξίζει να ειπωθεί οτιδήποτε. Στη μνήμη του τόπου θα μείνει εσαεί ένας λογιστής περιορισμένων δυνατοτήτων, που είχε καταφέρει να πείσει τους ανυποψίαστους ότι αποτελεί κάτι μεταξύ θεόσταλτου δώρου και μεσσία. Το ίδιο με το κατά Πάγκαλο «σημιταριό» που μας ζάλισε επί μήνες με τους «58» και το φιάσκο τους.

    Ομως το πιο μελαγχολικό και τραγικό συνάμα -πέρα από τις πομφόλυγες του Χρυσοχοΐδη που ανακάλυψε ξαφνικά τον Ανδρέα και τη Μελίνα, τους οποίους είχε φροντίσει από χρόνια να τους βάλει στο αρχείο- είναι ο λόγος των νέων, και νεαρών, στελεχών του σημερινού ΠΑΣΟΚ. Τους ακούς και βγάζεις το καπέλο σου στους αφορεσμένους παλιούς με τον ξύλινο λόγο. Ο δικός τους μοιάζει με τον θόρυβο δεκάρας όταν πέφτει στο μωσαϊκό. Ενα απελπιστικό τίποτε, που καμώνεται τον καμπόσο, πασπαλισμένο με ρητορείες περί «νέας εποχής».

    Οσα διαμείφθηκαν τις μέρες αυτές στη Συνδιάσκεψη της «Ελιάς» -ύβρεις, απειλές, υπαινιγμοί, καταγγελίες- αποτελούν υλικό για ανακύκλωση. Οπως και οι αντιμαχίες, οι κουβέντες για πιθανή επανάκαμψη του Γ. Παπανδρέου, για νέο κόμμα μετά τις ευρωεκλογές και φυσικά για την ανασύνθεση της περιώνυμης Κεντροαριστεράς. Βαρετά και αξιοδάκρυτα, οξειδωμένα και άχρηστα. Ενδιαφέρουν μονάχα τους επαγγελματίες των ρόλων, που ό,τι είχαν να δώσουν το έδωσαν. Επιμένουν πεισματικά να ταλαιπωρούν την κοινωνία με ίντριγκες και μυστικούς πολέμους, με λιπόθυμες κουβέντες και άνοστα, ξαναζεσταμένα φαγητά συσκευασμένα από τα πρόθυμα μήντια.

    Η θηριώδης προβολή και ο πρόσκαιρος θόρυβος που δημιουργεί, τους κάνει να νομίζουν ότι η κοινωνία κρέμεται από τα χείλη τους. Δεν θέλουν να καταλάβουν ότι μιλάνε στο κενό. Οτι ο κόσμος πάει γι' άλλα. Και τους το δείχνει με κάθε τρόπο.

  • «Τα... «σαράντα» Του ΠΑΣΟΚ»

    Από κείμενο του Σωτήρη Ξενάκη στο protagon.gr «Τον ερχόμενο Σεπτέμβριο, υπό κανονικές συνθήκες, το ΠΑΣΟΚ θα συμπληρώσει (;) 40 χρόνια από τη γέννησή του. Για την ακρίβεια, στις 3 του Σεπτέμβρη, συμβολική ημερομηνία που επέλεξε ο ιδρυτής του Ανδρέας Παπανδρέου και αδιαμφισβήτητα ο κορυφαίος από τους μόλις τέσσερις ηγέτες που άλλαξε στη διάρκεια των τεσσάρων δεκαετιών της ζωής του.

    Αυτή, φυσικά, είναι η αισιόδοξη εκδοχή. Διότι η απαισιόδοξη -και ίσως η πιο ρεαλιστική- λέει πως το ΠΑΣΟΚ δεν θα προλάβει να φτάσει μέχρι τον εορτασμό των 40 χρόνων ζωής.

    Μόλις προχθές, ένα από τα ιστορικά του στελέχη, ο Κώστας Σκανδαλίδης, δήλωσε ευθέως πως "ο χώρος δεν πέθανε, πέθανε το ΠΑΣΟΚ όπως το ξέραμε". Προφανώς εννοώντας τον χώρο της Κεντροαριστεράς, στον οποίο το ΠΑΣΟΚ μέχρι πριν από λίγα χρόνια μεσουρανούσε.

    Αυτός λοιπόν είναι ο "στρατός" με τον οποίο ο Ευάγγελος Βενιζέλος θα πάει να δώσει τη μάχη των ευρωεκλογών που έρχονται. Ενας "στρατός", με αξιωματικούς που ομολογούν δημοσίως ότι ανήκουν σε ένα "πεθαμένο" πολιτικό σχηματισμό.

    Η δημοσκόπηση της ALCO, που δημοσιοποιήθηκε την ίδια μέρα, ήρθε να πιστοποιήσει τη σκληρή για τον κ. Βενιζέλο πραγματικότητα. Το πάλαι ποτέ κραταιό κόμμα γκρεμίζεται στο 3,8%, έκτο στη σειρά, μετά τον ΣΥΡΙΖΑ, τη Ν.Δ., τη Χρυσή Αυγή, το "Ποτάμι" -με ζωή μόλις μιας εβδομάδας- το ΚΚΕ και τους Ανεξάρτητους Ελληνες. Και ίσα ίσα, μία μονάδα μπροστά από την, επίσης προβληματική, ΔΗΜΑΡ.

    Το ακόμα χειρότερο για τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ; Στον πίνακα με τις θετικές γνώμες των πολιτών για τους αρχηγούς βρισκόταν τελευταίος (...).

    Μόνο τυφλοί δεν μπορούν να δουν πως ο βιοϊστορικός κύκλος του κόμματος που λέγεται ΠΑΣΟΚ -για να δανειστώ μια παλιά αγαπημένη φράση του Δημήτρη Αβραμόπουλου- έχει κλείσει. Μόνο απομονωμένοι από την κοινωνία άνθρωποι μπορεί να πιστεύουν ότι το σημερινό ΠΑΣΟΚ, με τον σημερινό αρχηγό του, έχει το παραμικρό περιθώριο ανάκαμψης.

    Και μόνο ονειροπόλοι ρομαντικοί πλέον ελπίζουν πως αυτό το ΠΑΣΟΚ στις 3 του Σεπτέμβρη φέτος θα γιορτάσει τα 40ά γενέθλιά του! Αφού, μάλλον αρκετά νωρίτερα, θα έχουν γίνει -κατά τα έθιμα του λαού μας- τα... σαράντα του!».

  • |Τ|Υ|Π|Ο|Γ|Ρ|Α|Φ|Ε|Ι|Ο|

    «Απόκεντρο Κέντρο»
    ** Αρθρο του Δημήτρη Σεβαστάκη στο «Εθνος» (10.3.2014)

    Του Πάνου Μαραγκού στο «Εθνος» (7.3.2014) Του Πάνου Μαραγκού στο «Εθνος» (7.3.2014) «Κεντρώο εγχείρημα με καμένες ταξικές αναφορές και πόρους, χωρίς κοινωνικά στρώματα-φορείς, δηλαδή χωρίς αιτία, μεταπίπτει σε κεντρώο "στυλ", σε ανενεργό πολιτικό ύφος. Το περιπετειώδες και σε μεγάλο βαθμό αδύναμο -νέο- κεντρώο διάβημα βασίζεται περισσότερο σε πολιτισμικά και πολιτικά στερεότυπα. Κάποιοι εννοούν τον εαυτό τους ως ανήκοντα στον μεσαίο χώρο από απέχθεια προς την "αριστερά" και περιφρόνηση στον υποπολιτισμό και την απαιδευσιά της "δεξιάς".

    Εσωτερικεύουν, κατοπτρικά, τα χαρακτηριστικά της υπόλοιπης πολιτικής σκηνής -αυτής από την οποία, υποτίθεται, αποκλίνουν. Η απέχθεια δεν συστήνει διαφορά. Οι ποικίλες μορφές, οι ομάδες και τα θρύψαλα που αυτοεννοούνται ως μεσαία πολιτική ζώνη, αιτούνται μια ακόμα εκδοχή μεταρρύθμισης, εκσυγχρονισμού, ανασυγκρότησης του κράτους και με αυτά ως ιδεολογικά οχήματα προσπαθούν να επανεγκατασταθούν, να ανανομιμοποιηθούν ή απλώς να μη σβήσουν. Ζητούν αυτόν που -όντως- εκκρεμεί και ματαιώνεται (διαρκώς, αφού το δια-σύστημα ανασχέσεων είναι ανίκητο). Προσπαθούν να εκφέρουν ως αίτημα αυτό που δεν έκαναν ως εξουσία. Μοιραία οι ομάδες και τα θρύψαλα του Κέντρου στραγγίζουν, καταλήγουν σε ηθικισμούς, σε μια μεταφυσική αοριστία, μα πιο πολύ βγάζουν μια κούραση. Κι όχι μόνο γιατί τα φυσικά πρόσωπα είναι φθαρμένα και συναρτημένα με τον νεοφιλελευθερισμό και την αποικοδόμηση.

    Το κεντρώο εγχείρημα μ' αυτή την έννοια καταντάει λαϊκιστικό επειδή είναι μη αναλυτικό (δεν προτείνει μια καινοτόμο ανάλυση της πραγματικότητας) και μη επιχειρησιακό (δεν αντιτάσσει ένα καινοτόμο πρόταγμα εξουσίας). Ενας ξεπερασμένος καθοδηγητισμός προσπαθεί να αντικαταστήσει τον δαιμονοποιημένο λαϊκισμό. Η μεταφυσική μιας νεφελώδους προόδου, μεταρρύθμισης κ.λπ. προσπαθεί να αντιπαρατεθεί στη μεταφυσική της εξίσου νεφελώδους έννοιας "λαός" και στο απολίτικο (και συχνά αντιδραστικό) δίκιο τους.

    "Το αντικείμενο (σ.σ. και η έννοια είναι αντικείμενο) γίνεται αντικαταστατό στο πεδίο των συνδηλώσεων όπου αποκτά αξία σημείου (...) Στη λογική των σημείων καθώς και στη λογική των συμβόλων τα αντικείμενα δεν συνδέονται πια καθόλου με μια λειτουργία ή με μια ορισμένη ανάγκη (...) Τηρουμένων των αναλογιών τα αντικείμενα και οι ανάγκες μπορούν εδώ να αντικατασταθούν όπως τα συμπτώματα της υστερικής ή ψυχοσωματικής μεταστροφής. Υπακούουν στην ίδια λογική της ολίσθησης, της μεταβίβασης, της απεριόριστης μετατρεψιμότητας".

    Για την καταναλωτική δημοκρατία μιλάει ο Μπωντριγιάρ... (Ζαν Μπωντριγιάρ "Η καταναλωτική κοινωνία" εκδ. Νησίδες, σελ. 82)».

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Ελλάδα
Άλλα θέματα στην κατηγορία Ελλάδα της έντυπης έκδοσης
Τοπική Αυτοδιοίκηση
Σαξώνης: Μαζί τα φάγαμε
Χαρίζουν κλήσεις που γράφτηκαν στο... πόδι
Σωφρονιστικό σύστημα
Κοντεύει να χρονίσει η κατεπείγουσα έρευνα
Στη φυλακή-φρούριο του Δομοκού
Πολιτικά σκάνδαλα
900 κακουργήματα μπήκαν στο αρχείο επί Βενιζέλου
Αστυνομικό ρεπορτάζ
Μαζιώτης και Ρούπα μιλάνε για... όλα
ΤΑΙΠΕΔ
Το ΤΑΙΠΕΔ απειλεί τα φλαμίνγκο
ΕΥΑΘ
Αυξάνεται η διεθνής υποστήριξη στο δημοψήφισμα για το νερό
Καύσιμα/Ενέργεια
Καθαρά καύσιμα από ηλιακή ενέργεια
Ομιλος Μυτιληναίος
Επεισόδια στο «Μακεδονία» με επενδυτές και υπαλλήλους
Οινοπαραγωγοί
Ο οινοχόος της χρονιάς
Κλάδος τροφίμων και ποτών
Μπίρα του σήμερα με νερό 3.000 ετών και φίλτρο του 1600 π.Χ.
Κτηνοτροφία
«Τρελές αγελάδες» στη Φθιώτιδα
Ανθρώπινα
Στέγη Μελέτης Πολιτισμού στη Μύκονο
«Παραμιλητά»