Έντυπη Έκδοση

Τέχνες & Πολιτισμός

Η ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ ΣΟΦΙΑΣ

  • Θαύμα στο φωταγωγό

    Τη δάφνη, μια λεμονιά και τη μεγάλη συκιά κράτησε η κυρία Ζηνοβία από τη μεγάλη της αυλή με τα δέντρα, τις τριανταφυλλιές, τα γιασεμιά και τα κηπευτικά, όταν έδωσε το σπίτι της αντιπαροχή το '68 με την ανοικοδόμηση! Και παρήγγειλε του εργολάβου να ρίξει στην αυλή μπετόν να μην ξαναφυτρώσει χορτάρι! Ετσι κι έγινε!

    Στο φωταγωγό, που είναι κοινόχρηστος, δεν κατέβαινε κανείς (δεν είχαμε και λόγο), αλλά δεν το «επέτρεπε» και η κ. Ζηνοβία, που κατά κάποιον τρόπο τον κατέλαβε: να ποτίσει, να σκουπίσει, να μαζέψει τα σύκα, να κόψει λεμόνια για το αβγολέμονο... κρατούσε και τα κλειδιά, σαν οικοπεδούχα αντιπάροχος και, ποιος ξέρει, μπορεί ασυνείδητα να κρατούσε και κάποια επαφή με τη χαμένη αθωότητα!

    Μια μέρα, πριν από εφτά χρόνια, έφερε έναν εργάτη με πριόνια και τον έβαλε να κόψει και τα τρία δέντρα από τη ρίζα! Και για να μην ξαναφυτρώσουν ποτέ, έριχνε η ίδια υδροχλωρικό οξύ στους κομμένους κορμούς! Ελεγε πως η συκιά μάζευε μύγες και τα πεσμένα σύκα λέρωσαν το μπετόν της (!), η δάφνη ψήλωσε και έκρυβε τον ήλιο από τη γειτόνισσα του πρώτου, η λεμονιά αρρώστησε... «κι εσείς... ούτε μια φορά δεν κατεβήκατε να σκουπίσετε... όλα μόνη μου»!

    Αυτά σκεφτόμουν την Πρωτομαγιά, που δεν είχε εφημερίδες και που τα μόνα συνταρακτικά νέα στην τηλεόραση ήταν η άνοδος της θερμοκρασίας στη Θεσσαλονίκη, η εξόρμηση στις πλαζ και η πτώση της τιμής του αρνιού!

    Δεν το χωράει ο νους μου: να αδειάζει το υδροχλωρικό οξύ από τα μπουκάλια με τις νεκροκεφαλές πάνω στους «ακρωτηριασμένους» κορμούς και να το κάνει με τρόπο φυσικό και αυτονόητο; Σαν χρέος! Αραγε ποιο «θυμωμένο» παιδί μέσα της τής έδινε αυτή την εξουσία;

    Αλλά δεν είναι η πρώτη φορά που με ακυρώνουν πράγματα που δεν κατανοώ. Γνωρίζω γυναίκα που ξήλωσε τα σανίδια από το πάτωμα του πέτρινου σπιτιού της πεθεράς της, σε μικρό ορεινό χωριό της Κρήτης, και έβαλε πλακάκια μπάνιου! Αλλη, που γκρέμισε το χειροποίητο φούρνο με τα πυρότουβλα για να εγκαταστήσει θερμοσυσσωρευτές! Και αλλού, σε χωριό 30 κατοίκων, είδα να γκρεμίζεται πέτρινος τοίχος σε δωμάτιο και να στήνεται μπετονένια αψίδα!

    Κοντά στην Πρέβελη, σ' ένα ξωκλήσι στη ρεματιά, υπήρχε ένα μικρό νεκροταφείο με ξύλινους σταυρούς και καγκελάκια γύρω από τους τάφους! Ηταν περιφραγμένο εδώ κι εκεί με ξερολιθιές, κι αλλού τα όρια τα βάζανε άγριες φτέρες, συκιές και βατομουριές... ώσπου πέρασε ο εργολάβος νεκροταφείων: μάρμαρα, ανθοδοχεία, συρόμενες τζαμαρίες και καντήλια «φύτρωσαν» γρήγορα κάτω από το βράχο. Και ήρθαν τα πλαστικά τριαντάφυλλα και οι κορνίζες με τις μεγεθυσμένες φωτογραφίες, τα αλουμινένια θυμιατήρια και οι κόκκινοι σταυροί (τύπου λαμπατέρ) με μπαταρία που καίνε ένα μήνα!

    Ωσπου φύσηξε ο άνεμος απ' το Λιβυκό πέλαγος, που σηκώνει την άμμο και σου τρυπάει τα μάγουλα, και αναλήφθηκαν οι τάφοι και γέμισε η ρεματιά μάρμαρα και καντήλες και ακόμα έρχονται φωτογραφίες συγχωρεμένων με μουστάκια στις ταράτσες όταν απλώνουμε τον τραχανά!

    Εμαθα πως η νύφη, που ξήλωσε τα σανίδια, γλίστρησε στα πλακάκια και έσπασε τη λεκάνη της. Η δικιά μας, «η φόνισσα με το κεζάπι» στη Θεσσαλονίκη, είχε πρόσφατα ένα οξύ πνευμονικό «επεισόδιο»!

    Οσο για μένα, την Πρωτομαγιά, καθώς κοιτούσα αφηρημένα έξω απ' παράθυρο, «είδα» να γίνονται του Μαγιού τα μάγια κάτω στο φωταγωγό: νεαρές παρθένες με στεφάνια στα μαλλιά χόρευαν ξυπόλυτες κυκλικούς χορούς και νύμφες λούζονταν γυμνές στις υπόγειες υδάτινες σπηλιές!

    Σ' ένα κομμάτι ουρανού, ψηλά, φύτρωσαν παπαρούνες... χαμομήλια... κι άγρια στάχυα και το αεράκι «έγραφε» στα σύννεφα συνθήματα του Μάη του '68: «Ακόμη κι αν κόψουν όλα τα λουλούδια η Ανοιξη θα έλθει», «Αλλάξτε τη ζωή», «Ας είμαστε ρεαλιστές, ας ζητούμε το αδύνατο», «Η ποίηση είναι στους δρόμους», «Αφήστε το φόβο του κόκκινου στα κερασφόρα ζώα» κι άλλα αναστάσιμα. Πετάχτηκα όρθια και βγήκα στο μπαλκόνι. Τα μάγια διαλύθηκαν μεμιάς και φανερώθηκε η αλήθεια: από τον καμένο κορμό της δάφνης ξεπήδησαν τρία μικρά φυλλαράκια και η λεμονιά, τι χαρά, γέννησε λεμονίτσα. Οσο για τη συκιά «έσκισε» το μπετόν και βγήκε απ' αλλού! (Χα, χα)

    Η χήρα Ζηνοβία δεν κατεβαίνει ποτέ πια στο φωταγωγό και τις Κυριακές, όταν πηγαίνει στην εκκλησία, μας φέρνει πάντα αντίδωρο!

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Καλλιτεχνικό ρεπορτάζ
Αισθάνομαι εξόριστη Ρωμιά
Μουσική
Καταλυτικός ροκ θόρυβος
ΚΘΒΕ
«Αισθάνομαι τη Σάρα Κέιν σαν αδελφή μου»
Οπερα
Ενας μαέστρος -μάνατζερ
Μυθιστορήματα
Αριστουργηματικός «Πότης»
Βιβλίο
Εγκλημα αλά ιταλικά
Νταβατζής φιλόσοφος
Το Μιλάνο τη νύχτα έχει τελείως νουάρ
Ο Ρενουάρ στον Ακράγαντα
Η κρίση φέρνει... χωρισμό
Μαφίες Σέρβων και Κοσοβάρων
Υγεία & Διατροφή
Οταν και η επιστήμη κάνει λάθη!
Μειωμένη σεξουαλική απόλαυση λόγω... περιτομής!
Πόσο σεξ είναι φυσιολογικό;
Το μέγεθος μετράει και στη διατροφή
Καρύδια εναντίον διαβήτη 2