Έντυπη Έκδοση

Τέχνες & Πολιτισμός

ΟΛΗ Η ΠΟΛΗ ΤΟ ΚΟΥΒΕΝΤΙΑΖΕΙ

  • Εγκλημα στα παρασκήνια

    Στη στοά, που μισοκρύβεται από το κλειστό περίπτερο απέναντι από το σπίτι, μια τεράστια ανθρώπινη αλυσίδα πέρναγε απέναντι κόβοντας στη μέση το δρόμο. Ανθρωποι κάθε ηλικίας και φύλου υπομονετικά, χαλαρά, συζητούσαν με ζέση κρατώντας φωτογραφίες και βιογραφικά στο χέρι.

    «Συμβαίνει κάτι;».

    «Μάλλον ξανανεβαίνει το "Πεθαίνω σαν χώρα" του Δ. Δημητριάδη. Αυτή τη φορά με ελεύθερη συμμετοχή και ανοιχτές ακροάσεις σ' όλο το λεκανοπέδιο...».

    «Πάλι Δημητριάδης;».

    «Εχεις πρόβλημα; Δεν κοιτάς την ανεργία που βάρεσε κόκκινο; Δουλειά θέλουν οι άνθρωποι. Δεν υπάρχει κλάδος που να χειμάζεται περισσότερο απ' των ηθοποιών».

    «Σύμφωνοι, αλλά ο Δημητριάδης γράφει θέατρο;».

    «Ο,τι θέλει γράφει. Σημασία έχει πως δεν λείπει από πουθενά. Είναι το αντίδοτο στην κρίση!..».

    Ναι, οι καλλιτέχνες δοκιμάζονται. Ειδικότερα οι του θεάτρου πεινάνε. Κι αν η κρίση επέφερε συρρίκνωση στα έσοδα, η υπερπληθώρα θεάτρων και θεαμάτων διόγκωσε το πρόβλημα στα όρια του τραγικού.

    Παλαιότερα μια θεατρική αποτυχία ισοδυναμούσε με νίλα ολκής για τον καλλιτέχνη. Το εσπευσμένο κατέβασμα των ρολών δικαιολογούνταν με... αναχώρηση στο εξωτερικό για καλλιτεχνική ενημέρωση! Ετσι ο καλλιτέχνης και το κύρος του διέσωζε και το κοινό πληροφορούνταν πως ο ίδιος άνθρωπος έχει και άλλου είδους, πλην ταμειακών, ανησυχίες.

    Σήμερα που λέμε το ψωμί ψωμάκι, η αναχώρηση στο εξωτερικό κρίνεται άνευ σημασίας. Και οι πάντες έχουν μερτικό στην αποτυχία που ακουμπάει το σύνηθες κι όχι το στατιστικό λάθος. Αλλά ποιο αυτί ιδρώνει; Τα ίδια θα γίνουν αύριο και παρόμοια γίνονταν προ Μνημονίου. Γιατί μέρος της κακοδαιμονίας στο θέατρό μας είναι πως κανείς δεν μιλάει. Η σιωπή είναι κανόνας κι όποιος σπάσει την ομερτά έχει βγει εκτός παιχνιδιού.

    Κι αν οι δουλέμποροι της Μανολάδας ήρθαν στο φως μετά τις κουμπουριές και την άνανδρη επίθεση στους εξαθλιωμένους Μπανγκλαντεσιανούς, οι δουλοπάροικοι στις αθηναϊκές σκηνές θα κάνουν χρόνια να αποτινάξουν το βραχνά της εκμετάλλευσης αν δεν ανοίξουν το στόμα τους και πουν τα πράγματα με το όνομά τους.

    Αυτή η υπερπροσφορά -όσο όσο- θεατρικής τέχνης από φιλόδοξους αποφοίτους σχολών -και όχι μόνο- είναι βούτυρο στο ψωμί επιτηδείων που μισθώνουν ανώγια και κατώγια προς 300 ευρώ τη βραδιά χωρίς ηλεκτρολόγο και ταμία. Οι δε συμπαραγωγές, που εσχάτως κάνουν θραύση, δεν είναι άλλο από μονομερή ανάληψη όλων των οικονομικών υποχρεώσεων από τον καλλιτέχνη με αντάλλαγμα την παροχή της στέγης και του 50% των εισπράξεων εις χείρας του «συμπαραγωγού»...

    Βεβαίως σ' ένα καθεστώς ασυδοσίας τίποτα δεν πρέπει να μας εκπλήσσει. Είναι σαν να βρίσκεστε σ' ένα θηριώδες Mall αμερικανικού τύπου στη μέση του πουθενά. Σ' ένα από αυτά που μοναδικά κατέγραψε ο φακός του Brian Ulrich, που αναθεώρησε την αντίληψη του κόσμου για την εικόνα κόντρα στην αντίληψη πως ο κόσμος θέλει να πιστεύει την εικόνα, γιατί είναι πιο εύκολο να τη χωνέψει.

    Σ' αυτό το Mall εξακόσιοι θίασοι διαφημίζουν την πραμάτεια τους μπροστά σ' ένα κοινό που περνάει με το καρότσι του και χαζεύει αδυνατώντας να επιλέξει. Υπάρχουν τα standard εμπορεύματα, οι προσφορές, οι εκπτώσεις, οι ευκαιρίες, τα ληγμένα, υπάρχουν και οι κράχτες, που σου προσφέρουν κοψομεσιά το καλό, υπό τον όρο πως θα πασάρουν και μέρος από τη φύρα. Και το κοινό μπερδεύεται γιατί δεν βλέπει έξω από το κάδρο. Τι κρύβεται από πάνω και από κάτω ή έξω από τις συνθήκες εστίασης της εικόνας, πού κρύβεται η αλήθεια και πού ο μύθος σ' αυτό το υπέροχο πάντρεμα λόγου και φωτός;

    Πρέπει να έχει πολλή δύναμη η ψευδαίσθηση πως όσο πουλιόμαστε όλο και κάποιος θα βρεθεί να μας αγοράσει κι όχι λιγότερο πως όσο είναι αναμμένα τα φώτα σ' αυτό το απέραντο ταχυφαγείο της τέχνης είμαστε ζωντανοί, άρα υπάρχουμε.

    Εχουμε δει αυτούς τους χώρους σκοτεινούς και άδειους.

    Εχουμε σταθεί απ' έξω παρατηρώντας τους με τόση ένταση όση και περιέργεια. Φωτισμένους εξωτερικά από τους πυλώνες του δρόμου, ενώ από μακριά φτάνουν οι θόρυβοι του κόσμου που τώρα πλησιάζει μόνο για ύποπτες συναλλαγές στο χώρο του parking...

    Αξίζει να τους κοιτάς πριν αρχίσει η εισβολή και το πλιάτσικο.

    Αξίζει να αποτυπώσεις εντός σου όλα αυτά τα μικρά καμαράκια που μέσα τους στοιβάζονται πέντε πέντε, βαμμένοι, ντυμένοι, πανέτοιμοι θεατρίνοι μέχρι το τρίτο κουδούνι να δώσει τέλος στο όνειρο· μέχρι ν' αρχίσει ο άλλος θόρυβος από τα τροχήλατα καροτσάκια των θεατών που περιδιαβάζουν τους διαδρόμους συγκρίνοντας τιμές και γραμμάρια.

    «Δεν είχα φαντασία, γι' αυτό δεν φοβήθηκα στη ζωή» δήλωνε πρόσφατα η χαλκέντερη Ροζίτα Σώκου που σε λίγο κλείνει τα ενενήντα.

    Αυτό είναι το κλειδί; Η έλλειψη φαντασίας κλειδώνει το συστατικό της μακροζωίας; Μα τότε οι άνθρωποι του θεατρικού Mall δεν έχουν πολλά χρόνια ζωής μπροστά τους. Γιατί όπου υπάρχει μπόλικη φαντασία υπάρχει και ο ανάλογος τρόμος.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Καλλιτεχνικό ρεπορτάζ
Αισθάνομαι εξόριστη Ρωμιά
Μουσική
Καταλυτικός ροκ θόρυβος
ΚΘΒΕ
«Αισθάνομαι τη Σάρα Κέιν σαν αδελφή μου»
Οπερα
Ενας μαέστρος -μάνατζερ
Μυθιστορήματα
Αριστουργηματικός «Πότης»
Βιβλίο
Εγκλημα αλά ιταλικά
Νταβατζής φιλόσοφος
Το Μιλάνο τη νύχτα έχει τελείως νουάρ
Ο Ρενουάρ στον Ακράγαντα
Η κρίση φέρνει... χωρισμό
Μαφίες Σέρβων και Κοσοβάρων
Υγεία & Διατροφή
Οταν και η επιστήμη κάνει λάθη!
Μειωμένη σεξουαλική απόλαυση λόγω... περιτομής!
Πόσο σεξ είναι φυσιολογικό;
Το μέγεθος μετράει και στη διατροφή
Καρύδια εναντίον διαβήτη 2