Έντυπη Έκδοση

Πολιτική

Δυο ματιές την εβδομάδα

  • Η μοιραία (;) πορεία και το χέρι του Θεού

    2 Δεκεμβρίου 1993. «Ή το έθνος θα εξαφανίσει την υπερχρέωση της χώρας ή η υπερχρέωση θα αφανίσει το έθνος».

    Με 15 λέξεις ο, κατά πολλούς «πατέρας» του μεταπολιτευτικού δημόσιου χρέους, Ανδρέας Παπανδρέου περιέγραψε τον διαχρονικό κίνδυνο, ο οποίος μας απειλεί σήμερα με αφανισμό.

    Και κατέληξε με τις εξής εκκλήσεις: «Ναι, χρειάζονται θυσίες. Θα τις κάνουμε όλοι μαζί, δίκαια. Ναι, χρειάζεται εργασία και προσπάθεια. Θα την καταβάλουμε όλοι μαζί. Ναι, χρειάζεται αλλαγή νοοτροπίας. Θα το συνειδητοποιήσουμε όλοι μαζί. Ναι, χρειάζεται συλλογικότητα, για να ξεπεράσουμε τα αδιέξοδα. Καλώ όλους, κόμματα, Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και προπάντων τους πολίτες, να ακούσουν το μήνυμα και να βοηθήσουν, ο καθένας από τη θέση του, στην ανόρθωση του τόπου».

    Η αναφορά του στο χρέος προκάλεσε μεν εντύπωση, αλλά δεν ταρακούνησε. Αλλωστε, είχε προηγηθεί η δεκαετία του '80, η οποία, μαζί με τα πολλά θετικά, επέφερε και μια «χαλάρωση» στην εργασία και την προσπάθεια. Δημιούργησε την αίσθηση ότι, ανεξάρτητα από τις δυσκολίες, οι πολιτικοί-μάγοι θα βρουν τρόπο να τη σκαπουλάρουμε.

    Παρ' όλα αυτά, τότε (μετά το 1993) η οικονομία άρχισε να σταθεροποιείται, καθώς όλη η ιθύνουσα πολιτική και οικονομική τάξη αποδέχτηκε τον στόχο να επιτευχθούν οι όροι του Μάαστριχτ, ώστε η χώρα να ενταχθεί στον σκληρό ευρωπαϊκό πυρήνα.

    Το χρέος σταθεροποιήθηκε και, ως ποσοστό του ΑΕΠ, μειώθηκε κιόλας μέχρι την ένταξη στο ευρώ. Δεν μειώθηκε, όμως, ποτέ ως απόλυτο μέγεθος. Συνεχώς μεγάλωνε. Αλλά αυτό ελάχιστους απασχολούσε, καθώς το «πάρτι» συνεχιζόταν και κανείς δεν ήθελε να το διακόψει.Οι ελάχιστες απόπειρες που έγιναν έπεσαν στο κενό: ένα πανίσχυρο μπλοκ ποικιλώνυμων συμφερόντων έλεγε «όχι» σε όλα. Τα περί «αφανισμού του έθνους» ξεχάστηκαν. Οι πολιτικοί δεν ήθελαν να μιλήσουν, οι κρατικοδίαιτοι επιχειρηματίες, συνδικαλιστές κ.λπ. απολάμβαναν τα καλά του φτηνού (μετά το ευρώ) δανεισμού.

    Ολα καλά, λοιπόν; Ναι, όσο δεν υπήρχε κρίση. Οι λίγες προειδοποιήσεις ότι η κρίση κάποια στιγμή θα ερχόταν αγνοήθηκαν ή λοιδορήθηκαν. Και όταν ήρθε, οι μεν τότε κυβερνώντες (Καραμανλής) την κοπάνησαν, βλέποντας ότι δεν μπορούν να ελέγξουν τίποτα, οι δε αντιπολιτευόμενοι (Παπανδρέου) έταζαν και κατέβαιναν στον δρόμο ως συνδικαλιστές.

    Κάπως έτσι φτάσαμε στο σημερινό σημείο.

    Και τώρα; Υστερα από ένα χρόνο εφαρμογής της πρώτης συμφωνίας (δάνειο και Μνημόνιο) με την τρόικα, έχουμε τα εξής:

    * Χρειαζόμαστε κι άλλο δάνειο για τα τουλάχιστον δύο επόμενα χρόνια. Ομως, ακόμη δεν έχει εξασφαλιστεί η πέμπτη δόση του παλιού δανείου.

    * Απαιτούνται κι άλλα μέτρα, από αυτά που μας έλεγαν ότι δεν θα χρειαστούν.

    * Υπουργοί και βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος εμφανίζονται κουρασμένοι και φοβισμένοι: είτε γιατί η εκλογική πελατεία τους δεν αντέχει άλλα μέτρα είτε γιατί τους βρίζουν σε συγκεντρώσεις είτε γιατί οι «αγανακτισμένοι» μουντζώνουν τη Βουλή.

    Κανονικά θα έπρεπε να πούμε: «Κύριε Παπανδρέου, κύριε Παπακωνσταντίνου, ό,τι κάνατε κάνατε. Δεν θέλετε ή δεν μπορείτε άλλο. Δεν αντέχετε μόνοι σας. Ζητήστε βοήθεια στη διακυβέρνηση, βάλτε συνεταίρους. Αλλιώς κάντε εκλογές, αφού μιλήσετε με ωμή ειλικρίνεια και ο λαός ας αποφασίσει».

    Αυτά κανονικά έπρεπε να πούμε. Υπάρχουν, όμως, ορισμένα «αλλά»:

    Πρώτον, συνεταίροι δεν υπάρχουν. Ο Σαμαράς λαϊκίζει (προσεκτικά, όχι όπως ο Παπανδρέου προ του 2009) και περιμένει. Το 'χει δίπορτο. Είναι και με τους δανειστές (συμφωνεί στους στόχους, λέει στους ξένους ομοϊδεάτες του), αλλά κλείνει και το μάτι στους «αγανακτισμένους», προσδοκώντας να στραφούν προς αυτόν όταν έρθει η ώρα. Κι εδώ που τα λέμε, το παράδειγμα της Πορτογαλίας αυτό δείχνει, μόνο η μονόφθαλμη Αριστερά δεν το βλέπει.

    Δεύτερον, οι εκλογές, που κανονικά έπρεπε να γίνουν τώρα, έτσι όπως είναι τα πράγματα μπορεί να είναι αυτοχειριασμός. Αν εξασφαλιστεί η πέμπτη δόση, τότε από Σεπτέμβριο τα ξαναλέμε. Εκτός αν κάποιοι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ (πέντε χρειάζονται) ψηφίσουν «όχι» στο μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα, οπότε όλα ανατρέπονται.

    Αν συμβεί το μοιραίο, δεν απομένει παρά το κλασικό «ο Θεός να βάλει το χέρι του». Αλλά τέτοιο Θεό, μέχρι στιγμής, ξέρουμε μονάχα τον Μαραντόνα, που έβαλε με το χέρι ένα γκολ στο Μουντιάλ του Μεξικού το 1986 και η Αργεντινή νίκησε την Αγγλία. Υστερα από μερικά χρόνια, η Αργεντινή πτώχευσε και κανένας Θεός δεν μπόρεσε να τη σώσει.

    Πόσα χωράει;

    Πόσα κόμματα χωράει η ελληνική Βουλή; Σήμερα έχει εφτά (για την ακρίβεια, πέντε συν δύο): ΠΑΣΟΚ, Ν.Δ., ΚΚΕ, ΛΑΟΣ, ΣΥΡΙΖΑ (αναγνωρισμένα από τον Κανονισμό) και Δημοκρατική Αριστερά (Κουβέλης) και Δημοκρατική Συμμαχία (Μπακογιάννη), που προέκυψαν από διασπάσεις άλλων κομμάτων. Νέο κόμμα, το Αρμα Πολιτών, ίδρυσε πρόσφατα ο άλλοτε βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Γιάννης Δημαράς. Στα σκαριά φαίνεται ότι βρίσκεται άλλο ένα, με βασικό κορμό το «κίνημα» του Μίκη Θεοδωράκη. Και το (πιθανότερο) όνομα αυτού «Νέα Ελλάδα», όπως συνάγεται από τις αναφορές που έκανε σ' αυτό, στην προχθεσινή συγκέντρωση της πλατείας Αριστοτέλους, ο εκ των ομιλητών Νότης Μαριάς, πρώην στέλεχος του ΠΑΣΟΚ. Μεγάλη πελατεία οι «αγανακτισμένοι», αλλά φτάνει για όλους;

  • Οι «αγανακτισμένοι» του ΠΑΣΟΚ φοβίζουν τον Γ. Παπανδρέου

    «Αν μπορέσεις να κερδίσεις τον λαό, κερδίζεις το βασίλειο, αν χάσεις τον λαό, χάνεις το βασίλειο» Κομφούκιος

    Οι μαραθώνιες δραματικές συνεδριάσεις του άτυπου υπουργικού συμβουλίου την περασμένη Δευτέρα, του Κοινοβουλευτικού Τομέα Εργασίας Οικονομικών του ΠΑΣΟΚ την Τρίτη και του Πολιτικού Συμβουλίου την Τετάρτη ήταν η κορύφωση του δράματος με τίτλο «Εσωκομματική αμφισβήτηση» που παίζεται στο κυβερνών κόμμα στη μ.Μ. (μετά Μνημόνιο) εποχή. Δεκάδες στελέχη του πολύπαθου κινήματος βγήκαν στα κάγκελα για τις αδικίες του μεσοπρόθεσμου προγράμματος. Και θα συνεχίσουν να βγαίνουν γιατί το Μνημόνιο 2 είναι επαχθές, άδικο και όλα δυστυχώς δείχνουν ότι θα είναι και αναποτελεσματικό όπως και το πρώτο...

    Το ίδιο το ΠΑΣΟΚ πρώτο αμφισβητεί την οικονομική πολιτική που βυθίζει τη χώρα στην ύφεση και τους πολίτες στην απόγνωση. Αμφισβητεί τον Γιώργο Παπακωνσταντίνου που έχει στοχοποιηθεί ανεπανόρθωτα. Αμφισβητεί σχεδόν στο σύνολό της την κυβέρνηση για την ανεπάρκεια και την αναποτελεσματικότητα που έχει επιδείξει από την ανασυγκρότηση του κράτους (Ραγκούσης και λοιποί) μέχρι την ασφάλεια των πολιτών (Παπουτσής και λοιποί) που όλο εξαγγέλλει σχέδια τα οποία μένουν στον αέρα.

    Και βεβαίως αμφισβητεί τον ίδιο τον Γιώργο Παπανδρέου. Θα ήταν απίστευτος στρουθοκαμηλισμός να νομίζουν στο Μαξίμου ότι το μπαράζ των αμφισβητήσεων αφορούν τους άλλους και όχι τον πρωθυπουργό, τον «καπετάνιο» όπως τον αποκάλεσε ο Μίμης Ανδρουλάκης, που έτσι όπως πιλοτάρει το καράβι δύσκολα θα αποφύγει το παγόβουνο.

    Το υπουργικό συμβούλιο της Πέμπτης έδωσε το πράσινο φως για το μεσοπρόθεσμο μετά τις αόριστες υποσχέσεις του Παπακωνσταντίνου ότι κάποια από τα πολύ προκλητικά μέτρα θα αντικατασταθούν με άλλα -το θέμα ποια- ή θα αναβληθούν για λίγους μήνες. Τίποτα όμως δεν ακυρώνεται. Γι' αυτό και η ανακωχή είναι πρόσκαιρη. Οι αδύναμοι και οι μικρομεσαίοι συνθλίβονται. Η αγορά εξωθείται στα άκρα. Δεν δίνεται καμιά προοπτική. Μόνο απειλές εκτοξεύονται. Αν δεν παρθούν τώρα μέτρα το χρέος θα φτάσει τα 501 δισ. ευρώ το 2015, είναι ο νέος μπαμπούλας Παπακωνσταντίνου...

    Μέσα στο κλίμα των εσωκομματικών αμφισβητήσεων που προκαλούν αναταράξεις στο κυβερνών κόμμα, προέκυψε και το κίνημα των Ελλήνων «αγανακτισμένων» που πήρε τη σκυτάλη από τους Ισπανούς «indignados». Ανεργοι, συνταξιούχοι, απολυμένοι, εργαζόμενοι, δημόσιοι υπάλληλοι, φοιτητές, γονείς με τα παιδιά τους ενώθηκαν σ' ένα μωσαϊκό διαμαρτυρίας. Οταν τα συνδικάτα με το ζόρι μαζεύουν από δεκάδες μέχρι κάποιες ελάχιστες εκατοντάδες, οι «αγανακτισμένοι» κέρδισαν το στοίχημα της μαζικότητας και των μηνυμάτων.

    Παρ' όλα αυτά ο Γιώργος Παπανδρέου, αν χάσει το ραντεβού με την Ιστορία, θα είναι γιατί αυτοί που θα τον στήσουν θα είναι κυρίως οι δικοί «του». Το κίνημα των «αγανακτισμένων» του ΠΑΣΟΚ. Οι πολίτες που τον εμπιστεύτηκαν στις εκλογές του Οκτωβρίου του 2009 και κάποιοι από αυτούς ενώνουν τώρα τη φωνή τους με τους «αγανακτισμένους» του Συντάγματος και του Λευκού Πύργου ή μένουν στα σπίτια τους. Στελέχη και βουλευτές που δεν έχουν πια επιχειρήματα να δικαιολογήσουν στους ψηφοφόρους τους τη λαίλαπα των μέτρων. Ακόμη και υπουργοί που φοβούνται να κυκλοφορήσουν μήπως τους πετάξουν αβγά.

    Την 5η δόση θα την πάρει η κυβέρνηση, στις αρχές Ιουλίου, παρά το σκωτσέζικο ντους. Μετά τον δάκτυλο Ομπάμα συναίνεσε η Μέρκελ και είναι πλέον πιθανή και η απόφαση για το νέο πακέτο βοήθειας 2012-2013 που θα έχει τελειώσει το δάνειο των 110 δισ. ευρώ και η Ελλάδα πάλι δεν θα μπορεί να βρει αγορές. Αλλά τα ανταλλάγματα θα είναι τόσο σκληρά που κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τις κοινωνικές αντιδράσεις. Ο Ευριπίδης έγραψε ότι «όταν ο λαός εξεγείρεται και παραδίνεται στην οργή του, είναι μια φλόγα σφοδρή που μάταια προσπαθεί κανείς να σβήσει». Αν ο Παπανδρέου δεν ανακόψει το κίνημα των «αγανακτισμένων» του ΠΑΣΟΚ κατ' αρχάς, αλλάζοντας ρότα, θα δει το τρένο να περνάει από μπροστά του. Και καλά εκείνος. Μην το δει και η χώρα...

    Ακορντεόν

    Αυτή η συναίνεση έχει γίνει ακορντεόν. Ανοίγει-κλείνει. Ο τελευταίος κύκλος των χαμένων ευκαιριών ξεκίνησε με τις συναντήσεις πρωθυπουργού - πολιτικών αρχηγών. Παπανδρέου - Σαμαράς βρήκαν κοινά σημεία. Γρήγορα τα ξέχασαν. Ηρθαν τα τελεσίγραφα των Ευρωπαίων «ή συναινείτε ή λεφτά γιοκ» και συγκλήθηκε το συμβούλιο πολιτικών αρχηγών υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Εγινε για να γίνει. Δεν είχε ατζέντα ουσιαστικής συναίνεσης. Δεν κατέληξε σε ένα «διά ταύτα». Ο Σαμαράς βρήκε την ευκαρία, σήκωσε ξανά τη σημαία τού «όχι». Μ' αυτήν πήγε και στην Ευρώπη και τον περίμενε ψυχρολουσία. Ο Παπανδρέου στο υπουργικό πάλι θυμήθηκε τη συναίνεση. Στα λόγια. Πράξεις θα δούμε ποτέ;

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Άλλα θέματα στην κατηγορία Πολιτική της έντυπης έκδοσης
Μεσοπρόθεσμo πρόγραμμα
Ομολογία αποτυχίας τα νέα οριζόντια μέτρα
Με τα φρένα σπασμένα...
Και νέα έκκληση για συναίνεση, με διάγγελμα
ΚΚΕ: Στοπ στη βαρβαρότητα
Κουβέλης: Επιτείνουν την ύφεση
Χουντής: Πρέπει να φύγουν
Νέο ελληνικό πακέτο
Γερμανικό «ναι» στο νέο πακέτο
Η ΕΚΤ πλησιάζει τις θέσεις Σόιμπλε
Βουλή
Γιώργος με συναίσθημα και ...ιατρικούς όρους
Δήμος Θεσσαλονίκης
Στο κελί για τη μαύρη τρύπα των 51,4 εκατ. ευρώ
Υπόθεση των υποβρυχίων
Χορεύοντας με τις μίζες
Εφοδος για έγγραφα
Αποδοκιμασίες πολιτικών
Κυνηγημένη εξουσία
Δημοκρατική Αριστερά
ΔΗΜ.ΑΡ.: προτείνει πλαφόν σε μισθούς Δημοσίου και συντάξεις
Νέα Δημοκρατία
Γαλάζια διάψευση για Φιγιόν
Υπουργείο Εξωτερικών
Το ΥΠΕΞ διαψεύδει δημοσίευμα περί συμφωνίας με Λιβύη
Άλλες ειδήσεις
Εφυγε στα 96 του ο Πάτρικ Λι Φέρμορ