Έντυπη Έκδοση

Τέχνες & Πολιτισμός

Κριτική Θεάτρου

  • Η τέχνη του αρλεκίνου

    «Πάρκο-Ενας αυτοσχεδιασμός για τις τέσσερις εποχές» Θέατρο τέχνης Ακτίς Αελίου-Θεσσαλονίκη Κλείνοντας μια πλούσια θεατρική χρονιά, η Ακτίς Αελίου παρουσίασε στη Θεσσαλονίκη μια σεμνή κι εύφορη παράσταση, κοντά στη ρίζα του θεάτρου, στην τέχνη του αρλεκίνου και του σκηνικού περιπάτου του κάτω από το φεγγάρι.

    Ο Θωμάς Βελισσάρης έχει εκφραστική δύναμη, αυτοσχεδιαστική ευελιξία και σωματική κυριολεξία Ο Θωμάς Βελισσάρης έχει εκφραστική δύναμη, αυτοσχεδιαστική ευελιξία και σωματική κυριολεξία Σε σενάριο Θωμά Βελισσάρη και με τη σκηνοθετική επιμέλεια του καλλιτεχνικού διευθυντή του θεάτρου, Νίκου Σακαλίδη, το «Πάρκο» υπήρξε ένας ευχάριστος και ευπρόσδεκτος επίλογος μιας μακράς πορείας.

    Το θέατρο τέχνης Ακτίς Αελίου, που γιόρτασε φέτος τα δεκάχρονά του στο κέντρο της πόλης, ευτύχησε να συναντηθεί με την ομαδικότητα, τη συνέπεια και τη φαντασία. Στο υπόγειο της οδού Χριστοπούλου τα δέκα αυτά χρόνια είδαμε-σποραδικά δυστυχώς και μόνο όσο κατά το επαγγελματικώς δυνατόν- μερικές εξαιρετικές εργασίες, απόπειρες που έφταναν συχνά, όταν δεν ξεπερνούσαν κιόλας, ανάλογες προτάσεις της αθηναϊκής σκηνής.

    Επιβράβευση και υπόσχεση

    Μάλιστα ως κάθε θέατρο τέχνης που θέλει να βασίσει την προσφορά του όχι μόνο στο ρεπερτόριο ή στην παραγωγή καλλιτεχνικού αγαθού, αλλά και στη διασπορά της έμπνευσης και της παιδείας, η Ακτίς Αελίου φρόντισε να διατηρεί από κοντά και ένα εργαστήρι δραματικής τέχνης, ώστε να αντλεί κάποτε από εκεί το πρωτογενές δυναμικό της.

    Η βράβευσή της πριν από πέντε χρόνια με το βραβείο των Ελλήνων θεατρικών κριτικών ήλθε επομένως ως επιβράβευση αλλά και υπόσχεση για το μέλλον.

    Η παράσταση, είπαμε, στηρίζεται σε μια ιδέα του ηθοποιού Θωμά Βελισσάρη ή καλύτερα σε ένα δικό του «καμβά», στο νούτικο περίγραμμα της δράσης που στην παράδοση του λαϊκού παλκοσένικου ονομάζεται «σενάριο»: Ενας κλοσάρ σε κάποιο πάρκο συναντά και κατ' εξακολούθησιν χάνει την αγαπημένη του, σε μια διαρκή μάχη με τον πανδαμάτορα χρόνο, τις εποχές και την ανθρώπινη φύση. Οπως σε κάθε ανάλογη προσπάθεια ο λόγος αντικαθίσταται από τους υπαινιγμούς, την παντομίμα και το σημαίνον σώμα, και όλα αιωρούνται στον χώρο της ποίησης. Αυτός ο αναγεννησιακός αρλεκίνος -που στην πιο κοντινή μας αντίληψη αποκτά την όψη και τους τρόπους του κινηματογραφικού Σαρλό- φέρει στην κίνηση και τη μάσκα τον αιώνιο κλαυσίγελο και την αιώνια τρελοσοφία: σύννεφα που βρέχουν μόνο πάνω από την ομπρέλα, τσέπες που χωρούν τα πάντα και μπαλόνια που ανυψώνουν τους ερωτευμένους... Χρειάζεται κάτι από τη συγκατάβαση του πρώτου, του παιδικού βλέμματος στη θεατρική μαγεία για να δεχθούμε μια τόσο αθώα σύμβαση, μια τόσο αγαθή προαίρεση.

    Αυτοσχεδιαστική ευελιξία

    Σημασία, όμως, δεν έχει τόσο το σενάριο όσο το παραγέμισμά του από τον ηθοποιό. Ο Θωμάς Βελισσάρης έχει εκφραστική δύναμη, αυτοσχεδιαστική ευελιξία και σωματική κυριολεξία. Παίζει σ' ένα ούτως ή άλλως πολύ απαιτητικό άθλημα, με κορυφαίους αθλητές και μέγα ανταγωνισμό.

    Σε αυτό το είδος -που στο Φεστιβάλ Αθηνών φέρει τον τίτλο «Δρώμενα»-, ο ηθοποιός-μαριονέτα οφείλει να είναι εξαιρετικά ασκημένος, πραγματικός ακροβάτης της σκηνής. Δεν θα αναφερθώ εδώ στους μίμους του περασμένου αιώνα, είναι περιττό. Αρκεί να θυμηθώ την πρόσφατη θαυμαστή παρουσία του Τζέιμς Τιερέ στο Φεστιβάλ με τον «Ραούλ».

    Είναι αλήθεια ότι η φιγούρα που ο Βελισσάρης σκιτσάρει δεν είναι ούτε πρωτότυπη ούτε ακριβώς γνήσια. Τα κλισέ του βωβού κινηματογράφου περισσεύουν και η τυπολογία έρχεται έτοιμη από τον Μεσοπόλεμο (ας σημειωθεί παρενθετικά ότι η χρήση των όποιων φωνητικών εφέ -αν και επιτυχημένη από μόνη της- θεωρείται κάπως σαν υποχώρηση από την απόλυτη σύμβαση της βουβής παντομίμας). Μα ας μην είμαστε τόσο απαιτητικοί. Μια ώρα συγκίνησης και νοσταλγίας, χωρίς εξεζητημένα εφέ, με δεξιότητα και -το κυριότερο- με συνειδητή αθωότητα είναι η ιδανική ίσως υπενθύμιση μιας μακράς και ηρωικής καλλιτεχνικής προσπάθειας.*

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Κινηματογράφος
Το καλοκαίρι των χάρτινων ηρώων
Ελληνικές ταινίες στο Λος Αντζελες
Γλωσσολογία
Η περιπέτεια της γλώσσας των Ουρούμ
Μουσική
Παθιασμένο γκαράζ όργιο
Σκληροπυρηνικοί και Πράσινοι
Φόβοι και εγγυήσεις
Διαδίκτυο
Ξεπερνά και τη φαντασία του Βερν
Κομικ(ς)οδρόμιο
Θηλυκή ευαισθησία και νευρική κρίση
Οταν το ταξίδι στο Φεγγάρι ήταν μόνο στη φαντασία
Συνέντευξη:Θωμάς Μοσχόπουλος
Οταν η ζωή εμβολίζει την τέχνη
Συνέντευξη:Π. Σκουρολιάκος-Τ. Χαλκιάς
«Οι πρώτοι διδάξαντες δεν κοπιάρονται»
Χορός
Χορεύοντας με τα νιάτα