Έντυπη Έκδοση

Βιβλίο

Πεντάλ

  • Seppuku

    Το ταξίδι τελειώνει εδώ:

    μέσα στις μικρόχαρες φροντίδες που μοιράζονται

    την ψυχή που δεν ξέρει πια να βγάλει μια κραυγή.

    Τώρα οι στιγμές είναι όμοιες κι απαράλλαχτες

    όπως οι γύροι του τροχού που 'χει η αντλία.

    Ενας γύρος: κι ανεβαίνει το νερό που γουργουρίζει.

    Αλλος γύρος, άλλο νερό, και κάποτε ένα τρίξιμο.

    Το ταξίδι τελειώνει σ' αυτόν το γιαλό

    που τον πειράζουν οι σιγανές και ταχτικές

    φουσκοθαλασσιές.

    Κανένα άλλο σημάδι, εχτός από αργοσάλευτους καπνούς,

    δε φανερώνει το θαλασσινό χωριό που με κοχύλια

    το υφαίνουν

    οι απαλές πνοές: και σπάνιο είναι να φανεί

    μες στη βουβή γαλήνη

    ανάμεσα στα ταξιδιάρικα νησιά του αέρα

    είτε η καμπούρα η Κορσική είτε η Καπράγια.

    Ρωτάς αν όλα έτσι σβήνουνε

    σ' αυτή τη λιγοστή των αναμνήσεων την ομίχλη·

    αν την ώρα που αποκαρώνει ή με το στεναγμό

    του κύματος που σπάζει, κλει ο κύκλος κάθε μοίρας.

    Θα 'θελα να σου πω πως όχι, πως κοντεύει

    η ώρα που θα περάσεις πέρα απ' τον καιρό·

    ίσως μονάχα όποιος το θέλει γίνεται μόριο του απείρου

    κι αυτό θα το πετύχεις συ, ποιος ξέρει, όχι εγώ.

    Σκέπτομαι πως για τους πιο πολλούς δεν έχει σωτηρία,

    μα κάποιος ας χαλάσει κάθε σχέδιο,

    το πέραμα ας διαβεί, όπως τον θέλει ας ξαναβρεί

    τον εαυτό του.

    Θα 'θελα προτού λυγίσω να σου δείξω

    αυτόν εδώ το δρόμο της φυγής

    που 'ναι ευκολόσβηστος ώς μες στης θάλασσας

    τ' ανεσκαμμένα περιβόλια, το κύμα ή ο αφρός.

    Ακόμα και τη φιλάργυρη ελπίδα μου σου χαρίζω.

    Αποσταμένος δεν μπορώ για νέες ημέρες να τη θρέψω·

    ενέχυρο στη μοίρα σου τη δίνω για να λευτερωθείς.

    Ο δρόμος τελειώνει σ' αυτές τις ακτές

    που τις τρώει της φουσκοθαλασσιάς

    και της φυρονεριάς το ρέμα.

    Η καρδιά σου εδώ σιμά που δεν μ' ακούει

    ίσως για την αιωνιότητα να ' χει κιόλας σαλπάρει.

    ποίημα με τον τίτλο Σπίτι στη θάλασσα του ιταλού νομπελίστα Εουτζένιο Μοντάλε (1896-1981), εκπρόσωπου της ερμητικής σχολής της ιταλικής ποίησης, σε μετάφραση Δημήτρη Νικολαρεΐζη.

    *************

    Μάλλον ψύχραιμος ο Αρχιεπίσκοπος

    Σχολιαστική φράση της Μαρίας Χούκλη στο δελτίο του ΑΝΤ1 για το τριπλό γιαούρτωμα εκπροσώπου της Καθολικής Εκκλησίας από νεαρούς φοιτητές που διαμαρτύρονταν για την κατά το μάλλον ή ήττον επιτυχημένη προσπάθειά του να κουκουλώσει τη σεξουαλική κακοποίηση παιδιών από εντεταλμένους να διαδίδουν τον λόγο του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.

    Μπορούμε να αντικαταστήσουμε τον Αρχιεπίσκοπο και την ψυχραιμία του (εν είδει περιστεράς και αγνώστου Χ) μ' ένα σωρό άλλους «ποιμένες και εκπροσώπους» θεσμών. Υπάρχουν άνθρωποι άλλωστε που, ως υγιέστεροι, τους ενδιαφέρει περισσότερο η κακοποίηση ενηλίκων ή και γερόντων.

    Η libido (ενόρμηση ζωής, ψυχική ενέργεια, πόθος, επιθυμία, που έχει ως αντικείμενο είτε το ίδιο το εγώ είτε ένα εξωτερικό αντικείμενο), όπως περίπου ξέρουμε, δεν περιορίζει την όρεξη και την ικανοποίησή της στο par excellence σεξουαλικό πεδίο. Αν κάποιος θέλει να προβάλει αυτή την ψυχική ενέργεια στη μαγειρική και στο φαγητό, φέρ' ειπείν, στην προεδρία ή την αντιπροεδρία κρατικού Οργανισμού τινός ή στον εναγκαλισμό με τους συμπαίκτες του στον Ολυμπιακό τη στιγμή της παραβίασης του αντίπαλου τέρματος, η λιβιδώ του ( η δυναμική εκδήλωση της σεξουαλικής ενόρμησης στο εσωτερικό της ψυχικής ζωής, κατά τον Φρόιντ) ικανοποιείται με ασφαλή τρόπο.

    Η κυρία Χούκλη διαθέτει ένα συγκρατημένο χιούμορ και απολύτως ουδέτερο, διόλου ωστόσο πετρωμένο ή δήθεν συμπάσχον, όπως άλλες και άλλοι συναγωνιστές της, ύφος. Κατάφερε και αναβάθμισε τις βραδινές ειδήσεις του καναλιού. Τα σχόλιά της περιορίζονται σε μετρημένες προτάσεις, με ανεπαίσθητη αλλαγή στη χροιά της φωνής. Αποφεύγει επίσης τον βομβαρδισμό του άμαχου πληθυσμού με ακατανόητες και δυσβάσταχτες οικονομικές δήθεν αναλύσεις, που συνήθως ούτε οι πιλότοι του βομβαρδιστικού δεν τις καταλαβαίνουν, εξ ου και ο στόχος δεν βρίσκει τον στόχο του. Τέλος, μας λέει και δυο-τρία πράματα από τον διεθνή χώρο που βοηθάνε τη λιβιδώ μας να μην επιστρέψει στο ίδιο το αυτιστικό ελληνικό «εγώ» και να την αντιληφθούμε κάπως σαν έννοια και αγαθό, λέξη που δεν αποκλείεται, κατά το λεξικό, να σημαίνει και ωφέλεια ή αρετή.

    Ωσπερ τίτλος

    «Η νίκη ή η ήττα είναι αποτελέσματα της τυχαίας δύναμης των συνθηκών. Αυτό που διαφέρει είναι η αποφυγή της αναξιοπρέπειας και αυτό γίνεται μόνο στον θάνατο».

    Ο ποδηλάτης έχει επανειλημμένως εκφράσει, και διά ποιητικών παραδειγμάτων, τη συμπάθειά του για την ιαπωνική τέχνη και κουλτούρα, τουλάχιστον περασμένων εποχών, ηθών και εθίμων, παρ' ότι και το παρόν δεν υστερεί κατά πολύ. Το seppuku (αλλιώς γνωστό ως hara kiri), εκτός από τον τίτλο του σημερινού Πεντάλ, είναι ο παραδοσιακός τρόπος αυτοκτονίας των Σαμουράι, που όφειλαν να ακολουθούν τον κώδικα Μπουσίντο, οδηγία του οποίου είναι και η προτασσόμενη πρόταση, που οδηγεί στην τελετουργική αυτοκτονία, όταν απειλείται η τιμή, ή η αξιοπρέπεια, ενός πολεμιστή ή ευγενή. Το ενδιαφέρον είναι ότι αυτό το βάρβαρο έθιμο δεν επιβαλλόταν, αλλά το ζητούσε μετ' επιμονής ο ίδιος ο εθελοντής αυτόχειρας, γι' αυτό και είδαν και έπαθαν οι ιάπωνες άρχοντες να το σταματήσουν με διατάγματα, απαγορεύσεις και νόμους. Ο κώδικας Μπουσίντο, λοιπόν, διαφέρει, ως φαίνεται, από το ελληνικό Σύνταγμα, όπως και οι Σαμουράι από τους κοινοβουλευτικούς εκπροσώπους, που όση αναξιοπρέπεια κι αν χρεωθούν, δεν ιδρώνει τ' αυτί τους. Εξάλλου, σε πολλούς το μέγεθος της κοιλιάς δεν επιδέχεται ούτε οριζόντια ούτε κάθετη τομή με το μικρό μαχαίρι tanto, απαραίτητο στην ιαπωνική τελετουργία της αυτοκάθαρσης. Σήμερα βέβαια αυτές οι μέθοδοι αποτελούν αναχρονιστικό παρελθόν και σ' αυτή την Ιαπωνία, αλλά παρ' όλα αυτά ο Γιούκιο Μίσιμα το τόλμησε το 1970, και όχι για λόγους που τον αφορούσαν προσωπικά, αλλά για να διαμαρτυρηθεί για την ηθική και πνευματική κατάπτωση της πατρίδας του. Τελευταία αθρόα (στρατιωτών και πολιτών) τέλεση seppuku σημειώθηκε με το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, όταν ζητήθηκε από την Ιαπωνία η παράδοση στις αμερικανικές δυνάμεις.

    «Δεν μπορούμε να λύσουμε τα προβλήματα χρησιμοποιώντας τον ίδιο τρόπο σκέψης που είχαμε όταν τα δημιουργήσαμε».

    Αλμπερτ Αϊνστάιν

    Δύσκολο! Οχι τόσο να το αντιληφθεί κανείς, αλλά να το εφαρμόσει. Γιατί κατ' ουσίαν αυτό που του ζητάει η απλούστατη αυτή φράση είναι να πάει κόντρα στον νόμο της εσωτερικής του βαρύτητας. Εδώ η ανατολική φιλοσοφική σκέψη μπορεί να συναντηθεί με τη δυτική. Τα παραδείγματα περισσεύουν, όχι μόνο στην πολιτική, κοινωνική, οικογενειακή, οικονομική ζωή, αλλά και στην αυστηρά προσωπική. *

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Βιβλίο
Άλλα θέματα στην κατηγορία Βιβλίο της έντυπης έκδοσης
Μουσική
«Αν είσαι φίνος μάγκας πού 'ν' τα μπεγλέρια σου;...»
Ενα γράμμα
Αντικατοπτρισμοί για τον Μάνο Χατζιδάκι
Η τρίτη ανάγνωση
Η Ανάσταση
Κριτική βιβλίου
Λυτρωτική αναζήτηση
Το νερό σαν καφκικό είναι
Μαύρο πετράδι
Ο Δημήτρης Πικιώνης ως συγγραφέας
Κυκλοφορούν επίσης
Ταξίδια σε μέρη μαγικά και ονειρεμένα
Η ομορφιά, η κόλαση, το μπλουζ στο θέρος
Ημερολόγια, εξομολογήσεις, δολοφόνοι
Χειροκροτήματα στην έρημο του χρόνου
Πόλεμοι, επιστήμες και μνήμες
Μάγοι, αυτοκράτορες με κειμήλια του βυθού
Άλλες ειδήσεις
Ηξερε
Γράμμα στον πατέρα
Παρουσίαση βιβλίου