Έντυπη Έκδοση

Ριμές διαμαρτυρίας

Οι πιτσιρικάδες που γέμισαν την Τεχνόπολη για το 4ο Athens Hip Hop Festival το προηγούμενο Σάββατο δεν έμοιαζαν να ενδιαφέρονται και πολύ για την οικονομική κρίση. «Και φέτος, όπως και πέρυσι, με μπίρες από το περίπτερο τη βγάλαμε» μας λέει ένας μικρός με την παρέα του, δίπλα, «χυμένη» θα 'λεγες στα σκαλοπάτια, να γελάει τρανταχτά. «Εγώ πολύ θα τη γούσταρα τη φάση αν δεν είχαμε κάθε βράδυ τη γκρίνια του πατέρα μου για τα χρήματα.

«ΒΟΡΕΙΑ ΑΣΤΕΡΙΑ» «ΒΟΡΕΙΑ ΑΣΤΕΡΙΑ» Ολο ότι δεν του βγαίνουν μουρμουράει» λέει ένας άλλος, δίπλα, με το σκέιτ του ανά χείρας. Δείχνουν σαν να βρίσκονται σε άλλο γαλαξία.

Στη σκηνή της Τεχνόπολης ωστόσο τα χιπ χοπ ονόματα που συμμετέχουν στο φεστιβάλ ραπάρουν ακατάπαυστα και συναγωνίζονται ποιος θα εκτοξεύσει τις πιο επιθετικές ρίμες εναντίον του ΔΝΤ. «Βραδιές γίνανε βάρδιες, κάπως δυσνόητες / λέξεις καινούργιες: ΔΝΤ spreads και τρόικες / σύρραξη όπως παλιά, 400 χρόνια σκλαβιά / τώρα μόνο 40, μέχρι τη σύνταξη». Ο Ραψωδός Φιλόλογος είναι ασυγκράτητος, καταιγιστικός. «Οι ρίμες από μόνες τους δεν μπορούν να κάνουν τίποτα» εξηγεί αργότερα, πιο ήρεμος. «Δεν μπορούν να σε ταΐσουν, ούτε να σε κάνουν εξυπνότερο. Υπάρχουν, βέβαια, ρίμες και ρίμες. Οπως υπάρχουν πιτσιρικάδες και πιτσιρικάδες. Γι' αυτούς που γνώρισαν το μεροκάματο από τα 14 λόγω ανάγκης, μπορεί να αποτελούν ένα ταιριαστό soundtrack της καθημερινότητάς τους. Σ' αυτόν όμως που δεν χρειάστηκε να δουλέψει ποτέ και δεν έχει γνωρίσει πώς κερδίζονται τα χρήματα, δικαιολογημένα θα του κακοφαίνονται. Και ποιος μπορεί να απαντήσει με σιγουριά πώς τις εισπράττει το παιδί εκείνο που ξαφνικά γίνεται το εξιλαστήριο θύμα, υποδοχέας του άγχους και της πίεσης του οικογενειακού του περιβάλλοντος...».

Ο Λόγος Απειλή που προηγήθηκε στο πρόγραμμα του φεστιβάλ, ταξίδεψε αυθημερόν από την Κοζάνη. «Το χιπ χοπ αποτελεί το πιο κατάλληλο σάουντρακ για εποχές οικονομικής κρίσης όπως η σημερινή» λέει. «Σε αυτό λέγονται κάποια πράγματα έξω από τα δόντια. Στο χιπ χοπ περνούν απόψεις που έχουν αποκλειστεί συνειδητά από άλλα είδη μουσικής. Βέβαια, δεν μιλάω για το χιπ χοπ που προβάλλεται στα μίντια, αλλά για εκείνο το οποίο παραμένει επαναστατικό ακόμα και που μπορεί να σε πείσει ότι οι ανθρώπινες σχέσεις είναι δυνατότερες από τις οικονομικές».

Ο Λόγος Απειλή ακούγεται αποστασιοποιημένος στους στίχους του. «Σαν κισσός αναρριχάσαι, σε νοιάζει μόνο το status / σε νίκησαν, σε λύγισαν, σκύβεις δειλά μπροστά τους / δεν είμαι από αυτούς ούτε κοντά τους / χάρισμά τους τα μονότονα προβλήματά τους». Από τα βόρεια της χώρας κατέβηκαν και τα Βόρεια Αστέρια, από τη Θεσσαλονίκη. «Εδώ και πολύ καιρό μιλάμε για επιβίωση κι όχι για καλοπέραση» επισημαίνουν στα παρασκήνια, λίγο πριν ανέβουν στη σκηνή. «Στη Θεσσαλονίκη η ανεργία παίζει μπάλα στο 25%, και σε κάποιες πόλεις δίπλα μας στη Β. Ελλάδα είναι ακόμα μεγαλύτερη. Μονόδρομος η ζωή μας, μας οδηγεί στη Βουλγαρία και τα Σκόπια. Στον ΟΑΕΔ της Δωδεκανήσου, στο κέντρο της πόλης, οι ουρές φτάνουν μέχρι την Εγνατία». On stage, τα Βόρεια Αστέρια, σφυροκοπούν με τους στίχους τους. «Στ' αρχίδια μας η γνώμη σας / η φάση σας, τα φράγκα σας / εμάς ποτέ αυτά δεν άγγιξαν».

Το χιπ χοπ παίζει το ρόλο που έπαιζε το ροκ παλιότερα - μοιάζει σαν να φτιάχνει το ηχητικό μπακγκράουντ της αντίδρασης. Το καταλαβαίνεις ακούγοντας τους στίχους των συγκροτημάτων, το νιώθεις βλέποντας να το τραγουδούν με ένα στόμα οι νεαροί οπαδοί τους: «Φαίνεται λοιπόν ότι πεθαίνει η ελπίδα / πέσαμε μονάχοι μας μέσα στην παγίδα / είδα καταιγίδα μα δεν κρύφτηκα / πήγα για να πάρω τα πολλά όχι τα λίγα / ακόμα γκρι χρώμα περίπου έναν αιώνα / χάνονται όλα σε αυτή την χώρα, προχώρα / ακόμα θέλω να ζήσω έχω πολλά για να δώσω / δεν με νοιάζει να μισήσω θέλω μόνο να αγαπήσω» τραγουδούν οι Σκιές.

«Πολλές φορές μου είχαν πει ότι η ζωή μου θα ήταν δύσκολη / αν δεν στρωθώ και δε συμμορφωθώ το μέλλον δεν θα αντέξω» τραγουδούν οι πιο ποπ Professional Sinnerz. Αντιθέτως, οι Terror Χ Crew σκαρώνουν πιο εμπρηστικές ρίμες: «Διαγράφω τις παλιές σάπιες ιδέες, φέρνω νέες / αηδιασμένος απ' όλες τις νεολαίες κομμάτων / δεν θέλω να ανήκω σε μια γενιά πτωμάτων / γι' αυτό αντιδρώ κάθε λεπτό με όποιο τρόπο μπορώ και προσπαθώ / όσο γίνεται, να δουλεύω για την πάρτη μου. Κανένα μαλάκα δε θέλω να έχω πάνω από το κεφάλι μου / όχι, δεν έχω σκοπό τον κόσμο να αλλάξω / αυτό όμως δεν σημαίνει ότι θα κάτσω και θ' αράξω με τα χέρια σταυρωμένα».

«Το πρόβλημα δεν είναι ότι όλα κινούνται με το χρήμα, αλλά το πως κινούμαστε εμείς γύρω από αυτό» συμπληρώνουν οι Σκιές. «Εχουμε καταλήξει να δουλεύουμε πολλές ώρες την μέρα για να πληρωθούμε μία φορά το μήνα. Αφιερώνουμε στη δουλειά το ένα τρίτο της ζωής μας και χάνουμε άλλα πράγματα». Στο βάθος ακούγεται ο Phyrosun. Είναι η ώρα του στο πρόγραμμα του φεστιβάλ. «Κοιμήθηκε η Ελλάς, όχι έπεσε σε κώμα / μάθαμε το ΔουΝουΤου και τα σουξουμού στα λαϊκά / χρεοκοπήσαμε από παντού / η χώρα μου βουλιάζει, δώστε μου σωσίβιο / παλιά, εφιάλτη μου είχα τον Freddy Crooger / τώρα, εφιάλτης μου είναι ο Χρέη Crooger / δεν τσοντάρει ούτε και ο θείος / πώς τα πας, πώς τα πάω θα σου πω / νιώθω ότι είμαι μέσα μέχρι το λαιμό».

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Μουσική
Σχετικά θέματα: Μουσική
Ροκ στα ερείπια
Ο δικός μας Καζαντζίδης
Τα ρεκόρ μιας εποχής
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Αρχαιολογικοί χώροι
Βόλτα με θέα τα μνημεία
Βιβλίο
Ο έρωτας εις θάνατον
Από τη Βαϊμάρη στην Google
Μυθιστορήματα για βραβείο
Εικαστικά
Mother India
Θέατρο
Τότε και τώρα
Μουσική
Ριμές διαμαρτυρίας
Ροκ στα ερείπια
Ο δικός μας Καζαντζίδης
Τα ρεκόρ μιας εποχής
Συνέντευξη: Μαρζιάνε Σατραπί
«Θέλω αλήθειες, όχι ριάλιτι»
Συνέντευξη: Μόνικα Μπελούτσι
«Είμαι ένας πολύ ιδιωτικός άνθρωπος»
Άλλες ειδήσεις
Το αντίθετο του ιστορικού μυθιστορήματος