Έντυπη Έκδοση

ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΜΕΤΡΑ ΚΑΙ ΙΤΑΛΙΚΗ ΟΚΟΝΟΜΙΑ

Βουλιάζουν μαζί με τον Μπερλουσκόνι

Είναι η Ιταλία μία άλλη Ελλάδα; αναρωτιούνται οικονομολόγοι και αναλυτές ανά το Διαδίκτυο. Ακόμη κι αν δεν συμφωνούν όλοι -άλλωστε μπορεί να είμαστε ούνα φάτσα ούνα ράτσα, αλλά δυστυχώς για εμάς δεν συγκρινόμαστε με τους Ιταλούς, μόνο μοιάζουμε- και μόνο ότι τίθεται το ερώτημα δείχνει πόσο χαμηλά έχει πέσει πια η Ιταλία του Μπερλουσκόνι.

Το οικονομικό αδιέξοδο στην Ιταλία επιταχύνει τη συζήτηση για την μετα-Σίλβιο εποχή, αλλά το τοπίο είναι ακόμη θολό. Το οικονομικό αδιέξοδο στην Ιταλία επιταχύνει τη συζήτηση για την μετα-Σίλβιο εποχή, αλλά το τοπίο είναι ακόμη θολό. Η τελευταία δεκαετία της διακυβέρνησης του «Καβαλιέρε» έχει αφήσει το 2011 ως παρακαταθήκη μια βαλτωμένη οικονομία με σχεδόν μηδενική ανάπτυξη, 120 δισεκατομύρια ευρώ ανείσπρακτους φόρους και συνολικό χρέος τουλάχιστον 1,9 τρισ. ευρώ.

Στην πράξη, εδώ και πολύ καιρό η Ιταλία δείχνει ακυβέρνητη, χωρίς πυξίδα, χωρίς όραμα, χωρίς έστω ένα διαχειριστικό σχέδιο που θα βάλει τα πράγματα σε μια σειρά. Κανείς δεν ήθελε ή δεν μπορούσε να αναλάβει το κόστος της ευθύνης να προχωρήσουν μεταρρυθμίσεις που θα σπάσουν αβγά. Η Ιταλία σάπιζε αργά και σταθερά μέσα στα βαλτόνερα του Σίλβιο.

Και ξαφνικά, ήρθε η κρίση, αυξήθηκαν τα σπρεντ, το ζεστό χρήμα άρχισε να σπανίζει, τα ιταλικά ομόλογα έπαψαν να πείθουν, για να αναγκαστεί ο Τρισέ μέσα στο κατακαλόκαιρο, ανήμερα τον Δεκαπενταύγουστο που γιορτάζει η Μαντόνα κι ενώ ο Σίλβιο έκανε πάρτι μπούνγκα μπούνγκα, να του ταράξει την ηρεμία και με μια επιστολή στα όρια του εκβιασμού να του χτυπήσει το καμπανάκι κινδύνου. «Ή αλλάζετε ή βουλιάζετε», που θα έλεγε κάποια ψυχή. Ομως ούτε τότε έγινε κάτι.

Από τη μια ο φόβος για το πολιτικό κόστος, από την άλλη τα εσωτερικά προβλήματα και οι ισορροπίες του κυβερνητικού συνασπισμού, το πρωί έχτιζαν και το βράδυ γκρέμιζαν τα μέτρα και τις περικοπές. Επρεπε να παρέμβουν ο υπέργηρος αλλά σώφρων πρόεδρος Τζόρτζιο Ναπολιτάνο, οι βιομήχανοι της «Κονφιντούστρια», ο από του χρόνου διάδοχος του Τρισέ, Μάριο Ντράγκι, όλοι όσοι σκέφτονται τέλος πάντων και μπορούσαν να επηρεάσουν μια χάρτινη κυβέρνηση, για να αποφασιστεί το πρώτο πακέτο μέτρων που αβγάτισε στο δρόμο, από τα αρχικά 45 δισ. στα 54 δισ., σε βάθος τριών χρόνων. Ενα πακέτο που μπορεί να εξοργίζει αντιπολίτευση και συνδικάτα, αλλά είναι πολύ αμφίβολο αν αποτελεί αξιόπιστη λύση.

Είναι χαρακτηριστικό ότι στο σκέλος των εισπράξεων προβλέπεται μια τριετής έκτακτη εισφορά μόνο εκείνων που το ετήσιο εισόδημά τους ξεπερνάει τις 300.000 ευρώ, ένα μέτρο που δεν αφορά παρά ελάχιστους. Φυσικά, όπως και στο ελληνικό πακέτο, είναι εμφανής η πλήρης απουσία κάθε αναπτυξιακού μέτρου, σε σημείο να εξεγερθούν από κοινού βιομήχανοι και συνδικάτα.

Κατά τα άλλα, η αύξηση του ΦΠΑ κατά μία μονάδα, ένα μέτρο που ο Μπερλουσκόνι ορκιζόταν πως δεν θα το πάρει και η κατάργηση των δημοτικών συμβουλίων σε δήμους με πληθυσμό κάτω από 1.000 κατοίκους, δεν μπορεί να χαρακτηριστούν ως τολμηρές μεταρρυθμίσεις που έχει ανάγκη η χώρα.

Η μόνη ουσιαστική αλλαγή που ήρθε την περασμένη Τετάρτη στη Γερουσία και θα μπει και στη Βουλή για έγκριση, είναι ο ισοσκελισμένος προϋπολογισμός από το 2013, που ωστόσο είναι καθ' υπαγόρευσιν των Βρυξελλών και αφορά τελικά όλες τις χώρες της ευρωζώνης, που είτε θέλουν είτε δεν θέλουν, θα αναγκαστούν να το περάσουν στα συντάγματά τους. Τώρα που οι αλλαγές δείχνουν να σχηματοποιούνται, ανοίγει και πάλι η συζήτηση στην Ιταλία για την επόμενη μετα-Μπερλουσκόνι ημέρα. Ομως το τοπίο είναι θολό και απαξιωτικό για τους ιταλούς πολιτικούς.

Μπορεί ο Μπερλουσκόνι να έχει φτάσει στο ναδίρ της δημοτικότητάς του και να στηρίζεται μόνο στο 20% του εκλογικού σώματος, αλλά περίπου το ίδιο ποσοστό αποδοχής έχει και η κεντροαριστερή αντιπολίτευση. Είναι χαρακτηριστικό ότι δημοσκοπήσεις φέρνουν σχεδόν το 80% των Ιταλών να αποδοκιμάζουν ή και να αποστασιοποιούνται από όλα τα κόμματα.

* Πικρά γενέθλια για τον Σίλβιο Μπερλουσκόνι, που γίνεται 75 χρόνων σε λίγες ημέρες. Οι δημοσκοπήσεις τον φέρουν να είναι στο ναδίρ της δημοτικότητάς του, με μόλις 20% αποδοχή, ενώ στα ίδια χάλια βρίσκεται και η αντιπολίτευση. Ο «Κανένας» είναι πρώτο κόμμα και η οικονομική κρίση συνδυάζεται με την κατάρρευση της εμπιστοσύνης των πολιτών στο πολιτικό σύστημα. Ευτυχώς, δεν υπάρχει νέος Μπερλουσκόνι για να σώσει τους Ιταλούς.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Διεθνή
Με λέξεις-κλειδιά
Ιταλία
Άλλα θέματα στην κατηγορία Διεθνή της έντυπης έκδοσης
Le Monde diplomatique
Ουγκάντα: Η γη, το κράτος και τα βασίλεια
Μαύρες μνήμες της Γένοβας
Αφιέρωμα
Οι αλλαγές μετά την 11η Σεπτεμβρίου
Το χρονολόγιο
Μουσουλμανοφοβία
Θεωρίες συνωμοσίας και αναζήτηση της αλήθειας
Αυτοί που βγήκαν κερδισμένοι
Οι γνωστοί-άγνωστοι της τραγωδίας
Η ασφάλεια εκτόπισε τη δημοκρατία
Τα έξι πρόσωπα που έκαναν τη διαφορά
Ο χρόνος σταμάτησε στο Γκουαντάναμο
Εξομολογήσεις 11 διεθνών προσωπικοτήτων
Τι άλλαξε από τη μέρα που άλλαξε τον κόσμο
Γερμανία
Η Μέρκελ κάνει... ταμείο
Ιταλία
Βουλιάζουν μαζί με τον Μπερλουσκόνι
Λιβύη
Και η Ιντερπόλ στο κυνήγι του Καντάφι
Νέα Ζηλανδία
Στο εδώλιο για τη φούσκα
Σομαλία
Μπρος λιμός και πίσω εμφύλιος