Έντυπη Έκδοση

ΕΚΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΔΥΝΑΜΙΚΗ ΕΠΕΜΒΑΣΗ ΤΟΥ ΟΗΕ

Μπρος λιμός και πίσω εμφύλιος

Χιλιάδες Σομαλοί κινδυνεύουν να πεθάνουν, καθώς οι αντάρτες της Αλ Σαμπάμπ εμποδίζουν την ανθρωπιστική βοήθεια

«Ηρθε η ώρα να αναλάβει ο ΟΗΕ δυναμική δράση για τον τερματισμό της κρίσης στη Σομαλία». Με αυτό το σύνθημα, ο πρωθυπουργός της Κένυας Ράιλα Οντίνγκα συγκάλεσε έκτακτη τοπική συνδιάσκεψη με αντικείμενο την εξεύρεση άμεσης λύσης για τις εκατοντάδες χιλιάδες των Σομαλών που κινδυνεύουν να πεθάνουν από πείνα.

Παγιδευμένοι σ' έναν εμφύλιο 20 χρόνων χωρίς τέλος σομαλοί πρόσφυγες, με την κάρτα του ΟΗΕ στο χέρι, ψάχνουν μια νέα ζωή στα στρατόπεδα της Κένυας. Παγιδευμένοι σ' έναν εμφύλιο 20 χρόνων χωρίς τέλος σομαλοί πρόσφυγες, με την κάρτα του ΟΗΕ στο χέρι, ψάχνουν μια νέα ζωή στα στρατόπεδα της Κένυας.  Εξάλλου, τμήμα και της δικής του χώρας πλήττεται από τη «χειρότερη ξηρασία των τελευταίων 60 ετών» που παρουσιάστηκε στο Κέρας της Αφρικής και βιώνει πρόβλημα έλλειψης τροφίμων. Σε ανάλογη κατάσταση βρίσκονται και άλλα κράτη της περιοχής, όπως το Τζιμπουτί, η Ερυθραία, η Αθιοπία και η Ουγκάντα. Υπολογίζεται ότι τουλάχιστον 12 εκατομμύρια άνθρωποι στο Κέρας της Αφρικής απειλούνται με πείνα μέσα στο επόμενο διάστημα και θα χρειαστούν ανθρωπιστική βοήθεια για να επιβιώσουν.

Ομως μόνο στη Σομαλία η πείνα έχει λάβει διαστάσεις γενικευμένης τραγωδίας, η οποία αφορά 4 εκατομμύρια ανθρώπους. Ο ΟΗΕ υπολογίζει ότι γύρω στα 10.000 παιδιά πεθαίνουν καθημερινά, ενώ άλλοι 750.000 άνθρωποι κινδυνεύουν να πεθάνουν μέσα στους επόμενους τέσσερις μήνες. Την ίδια στιγμή, τα μέλη των ανθρωπιστικών οργανώσεων αδυνατούν να φτάσουν στις περιοχές που αντιμετωπίζουν το σοβαρότερο πρόβλημα. Οχι γιατί ειδικά τη Σομαλία «την καταράστηκε ο Θεός». Απλώς, μόνο η Σομαλία είναι συγκριτικά με τα άλλα γειτονικά κράτη μια χώρα σε απόλυτη διάλυση, χωρίς κεντρική διοίκηση, παγιδευμένη εδώ και 20 χρόνια σε έναν εμφύλιο πόλεμο δίχως τέλος.

«Ο πόλεμος και όχι η ξηρασία είναι ο λόγος για τον οποίο χιλιάδες Σομαλοί πεθαίνουν αβοήθητοι», λέει ο ρεπόρτερ του BBC Τζορτζ Αλατζάια, ο οποίος βρίσκεται σήμερα στη Σομαλία, «ένα μόνο κατ' όνομα κράτος», όπως τη χαρακτηρίζει, έχοντας την αίσθηση ότι ζει σε επανάληψη το ίδιο σκηνικό με 20 χρόνια πριν, όταν η χώρα άρχισε να βυθίζεται στο χάος με την έναρξη του εμφυλίου πολέμου και τη συνακόλουθη πείνα που είχαν ως κατάληξη την επέμβαση-φιάσκο των ΗΠΑ τον Δεκέμβριο του 1992.

Παραδοσιακά, από το 1967 στην Μπιάφρα μέχρι σήμερα στη Σομαλία, περνώντας από τους δυο μεγάλους λιμούς στην Αιθιοπία καθώς και από άλλα, λιγότερο προβεβλημένα ανάλογα δράματα σε διάφορες αφρικανικές χώρες, η πείνα οφείλεται λιγότερο στο κλίμα και πολύ περισσότερο σε σοβαρότατες πολιτικές κρίσεις: σε πολέμους με εξωτερικούς ή εσωτερικούς εχθρούς, πραξικοπήματα και λοιπές πολιτικές αναταραχές που συμπαρασύρουν τον άμαχο πληθυσμό.

Στην περίπτωση της Σομαλίας έχουμε μια κυβέρνηση που υποστηρίζεται από τη Δύση και τον Οργανισμό Αφρικανικών Κρατών, η δικαιοδοσία της οποίας περιορίζεται ουσιαστικά στην πρωτεύουσα Μογκαντίσου απέναντι σε ένα συνονθύλευμα ισλαμιστών ανταρτών, οι οποίοι ελέγχουν το κέντρο και τον Νότο της χώρας. Εκεί ακριβώς εντοπίζεται και το σοβαρότερο πρόβλημα της πείνας, καθώς η Αλ Σαμπάμπ, η ισχυρότερη από όλες τις ένοπλες ομάδες, έχει απαγορεύσει τη δράση των ανθρωπιστικών οργανώσεων από το 2009, κατηγορώντας τες για αντιισλαμική προπαγάνδα.

Ο ΟΗΕ βρίσκεται το τελευταίο διάστημα σε συνομιλίες με τους αντάρτες της Αλ Σαμπάμπ, προκειμένου να τους πείσει να δώσουν το πράσινο φως για την παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας. Αυτοί όμως αρνούνται ότι υπάρχει λιμός στη χώρα, ενώ εξακολουθούν να θεωρούν τα μέλη των ανθρωπιστικών οργανώσεων πράκτορες των ξένων μυστικών υπηρεσιών. Ελλείψει άμεσης λύσης, χιλιάδες σομαλοί πρόσφυγες θα εξακολουθούν να συρρέουν στην Αιθιοπία και την Κένυα, γεγονός που προφανώς ώθησε τον πρωθυπουργό της χώρας να απευθύνει έκκληση στον ΟΗΕ για «δυναμική λύση». Δεν έχει διευκρινίσει αν υπονοεί ενδεχομένως μια στρατιωτική επέμβαση. Αν και τόσο η αμερικανική επέμβαση το διάστημα 1992-1993 όσο και η επέμβαση της Αιθιοπίας το 2006 -με την υποστήριξη της Ουάσιγκτον και του Οργανισμού Αφρικανικών Κρατών- προκάλεσαν μεγαλύτερο χάος από εκείνο που είχαν σκοπό να συμμαζέψουν.

* Σημαντική λεπτομέρεια: στην καρδιά του καλοκαιριού, εκεί που ο ΟΗΕ προσπαθούσε να «τα βρει» με τους ισλαμιστές αντάρτες της Σομαλίας, το πράγμα στράβωσε όταν κήρυξε τμήμα της χώρας σε κατάσταση λιμού. Οι ισλαμιστές επέμεναν ότι υπάρχει μόνο «ξηρασία». Αυτό θυμίζει -με λίγη διεστραμμένη φαντασία- τη διαμάχη γύρω από το αν τη χρεοκοπία πρέπει να την αποκαλούμε με το όνομά της ή με το καλλιτεχνικό της ψευδώνυμο: αναδιάρθρωση.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Διεθνή
Με λέξεις-κλειδιά
Σομαλία
ΟΗΕ
Άλλα θέματα στην κατηγορία Διεθνή της έντυπης έκδοσης
Le Monde diplomatique
Ουγκάντα: Η γη, το κράτος και τα βασίλεια
Μαύρες μνήμες της Γένοβας
Αφιέρωμα
Οι αλλαγές μετά την 11η Σεπτεμβρίου
Το χρονολόγιο
Μουσουλμανοφοβία
Θεωρίες συνωμοσίας και αναζήτηση της αλήθειας
Αυτοί που βγήκαν κερδισμένοι
Οι γνωστοί-άγνωστοι της τραγωδίας
Η ασφάλεια εκτόπισε τη δημοκρατία
Τα έξι πρόσωπα που έκαναν τη διαφορά
Ο χρόνος σταμάτησε στο Γκουαντάναμο
Εξομολογήσεις 11 διεθνών προσωπικοτήτων
Τι άλλαξε από τη μέρα που άλλαξε τον κόσμο
Γερμανία
Η Μέρκελ κάνει... ταμείο
Ιταλία
Βουλιάζουν μαζί με τον Μπερλουσκόνι
Λιβύη
Και η Ιντερπόλ στο κυνήγι του Καντάφι
Νέα Ζηλανδία
Στο εδώλιο για τη φούσκα
Σομαλία
Μπρος λιμός και πίσω εμφύλιος