Έντυπη Έκδοση

11/9/2001 Δέκα χρόνια μετά

Εξομολογήσεις 11 διεθνών προσωπικοτήτων

Η συντριβή των αεροπλάνων της United Airlines στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου την 11η Σεπτεμβρίου του 2001 δεν είχε ως μοναδικό αποτέλεσμα την κατεδάφιση των Δίδυμων Πύργων αλλά και πασών των βεβαιοτήτων του Δυτικού κόσμου -κυρίως του αμερικανικού- αναφορικά με θέματα ασφάλειας και -κατ' επέκτασιν- γεωπολιτικής ισχύος.

Σήμερα, κι ενώ συμπληρώνουμε ακριβώς 10 χρόνια από εκείνη την -αναμφίβολα αξέχαστη- ημέρα, η «Ε» παρουσιάζει αποσπάσματα συνεντεύξεων ένδεκα πολιτών του κόσμου διαφόρων ιδιοτήτων (πολιτικών, διεθνών αναλυτών, καλλιτεχνών), οι οποίοι, κατά τη διάρκεια της δεκαετίας που μας πέρασε, εξομολογήθηκαν στην «Ε» το πώς είδαν και βίωσαν την 11η Σεπτεμβρίου, τις αλλαγές που αυτή επέφερε, την αμερικανική αντίδραση και τους πολέμους στο Αφγανιστάν και το Ιράκ, το πώς -σε μεγάλο βαθμό εξαιτίας της- έφτασε να αποτελεί ιδανική προεδρική επιλογή για τις ΗΠΑ ο Ομπάμα κ.ά.

ΖΜΠΙΓΚΝΙΟΥ ΜΠΡΕΖΙΝΣΚΙ

Σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας επί Κάρτερ

(φύλλο 26/10/2004)

Η τραγωδία και η δυνατότητα αποφυγής της

Διατελέσατε σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας των ΗΠΑ, συνεπώς η άποψή σας έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Θεωρείτε ότι η σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας της σημερινής κυβέρνησης, η κυρία Ράις, μπορούσε με κάποιον τρόπο να είχε «προλάβει» την εκδήλωση επίθεσης της 11ης Σεπτεμβρίου;

«Πιστεύω ότι ήταν δύσκολο να αποφευχθεί η 11/9. Αν και η επιτυχία της επίθεσης αποτέλεσε έναν αξιοσημείωτο συνδυασμό τόλμης, αλλά και πολύ μεγάλης τύχης. Εάν εξετάσει κάποιος προσεκτικά το όλο σενάριο της επίθεσης, η πιθανότητα της επιτυχίας της ήταν μάλλον μικρή. Οι τρομοκράτες εκμεταλλεύτηκαν έναν βαθμό χαλαρότητας και υπεροψίας των υπηρεσιών που ήταν επιφορτισμένες με το έργο της επαγρύπνησης των ΗΠΑ. Δεν μπορώ να κατηγορήσω την Κοντολίζα Ράις γι' αυτό. Ωστόσο, θα της ασκήσω μεγαλύτερη κριτική για την αποτυχία της να καταστήσει τον πρόεδρο γνώστη του γεγονότος ότι οι αμερικανικές υπηρεσίες, που συγκέντρωναν πληροφορίες για το θέμα της κατοχής όπλων μαζικής καταστροφής από το Ιράκ, δεν κατέληξαν σε ένα απολύτως πειστικό συμπέρασμα για το τι τελικά συμβαίνει. Υπήρχαν μεγάλα κενά στο θέμα, υπήρχαν μεγάλες "περιοχές" αβεβαιότητας στο υφιστάμενο πληροφοριακό υλικό, ενώ δεν ελήφθη υπόψη ότι κάποιες υπηρεσίες και αναλυτές αμφέβαλλαν ισχυρά σχετικά με τη δυνατότητα του Σαντάμ Χουσεΐν να είναι κάτοχος όπλων μαζικής καταστροφής».

ΣΤΙΝΓΚ

Βρετανός ροκ σταρ

( 12/09/2005 )

Η συναυλία εκείνης της μέρας

Εξαιτίας μιας ειρωνείας της τύχης, ο Sting βρέθηκε να παίζει μουσική την 11η Σεπτεμβρίου του 2001 στο σπίτι του στην Τοσκάνη, σε ένα προγραμματισμένο event. Ο ίδιος θυμάται με ανάμεικτα συναισθήματα εκείνη την ημέρα: «Ηταν το τελευταίο πράγμα που ήθελα να κάνω, αλλά άνθρωποι από διάφορα σημεία του κόσμου είχαν έρθει στην Τοσκάνη για να με ακούσουν. Ετσι αποφάσισα ότι θα ήταν πολύ εγωιστικό να ασχοληθώ με τα δικά μου συναισθήματα και ότι έπρεπε να ενδιαφερθώ γι' αυτούς. Αρχισα να παίζω μουσική και σιγά σιγά μια όμορφη ενέργεια απλώθηκε στον χώρο. Ηταν για όλους μας, εκείνη την τρομερή μέρα, ένα είδος θεραπείας».

Οσο για το θέμα της θρησκείας που, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, πρωταγωνιστεί στην παγκόσμια σύγκρουση, ο Sting είναι ξεκάθαρος: «Η θρησκεία χρησιμοποιήθηκε στην υπόθεση της 11ης Σεπτεμβρίου και όσων ακολούθησαν με μια πολύ στενή πολιτική έννοια, επιχειρώντας να οριστεί, μέσω αυτής, το ποιοι είμαστε, η ταυτότητά μας. Η θρησκεία είναι ένας όρος που, κατά την άποψή μου, οφείλει να επαναπροσδιοριστεί. Κάποια στιγμή, αναρωτήθηκα: "Ποια είναι η θρησκεία μου;". Και η μόνη απάντηση που βρήκα είναι ότι θρησκεία μου είναι η μουσική και η αγάπη. Αποτελούν και τα δύο έναν τρόπο να πλησιάσεις την αιωνιότητα, την πίστη, όλα εκείνα τα οποία οι άνθρωποι απλώς αδυνατούμε να καταλάβουμε».

ΛΟΥΤΖ ΚΛΕΒΕΜΑΝ

Γερμανός δημοσιογράφος και συγγραφέας

(7/1/2006)

11/9, Πούτιν και Τσετσενία

«Είχα πάει με το αυτοκίνητό μου από τη Γερμανία στον Καύκασο, πιστεύοντας ότι επρόκειτο για μια δημοσιογραφική περιπέτεια και τίποτε περισσότερο. Αλλά στην πόλη της βόρειας Οσετίας, Βλαντικαφκάζ, με συνέλαβαν πράκτορες της ρωσικής μυστικής αστυνομίας, της FSB, της διαδόχου υπηρεσίας της KGB. Πίστευαν ότι ήμουν κατάσκοπος επειδή δεν είχα ειδική βίζα για την Τσετσενία. Τέλος πάντων, με έβαλαν σε ένα αεροπλάνο και με απέλασαν στην Κωνσταντινούπολη. Η επόμενη μέρα της περιπέτειάς μου ήταν η 11η Σεπτεμβρίου 2001. Ο Βλαντιμίρ Πούτιν ήταν ο πρώτος αρχηγός κράτους που εξέφρασε επίσημα τα συλλυπητήριά του στον πρόεδρο Μπους και, σε ανταπόδοση, το Κρεμλίνο πήρε την άδεια να χειριστεί εν λευκώ την υπόθεση της Τσετσενίας. Η Μόσχα υιοθέτησε πλήρως τη δυτική φρασεολογία στο ζήτημα της τρομοκρατίας, αποκαλώντας τους Τσετσένους, εναντίον των οποίων διεξήγαγε επιχειρήσεις, "ισλαμιστές τρομοκράτες". Ολα αυτά προκάλεσαν το ενδιαφέρον μου. Κι έτσι μια ωραία μέρα ξαναβρέθηκα στην κεντρική Ασία ψάχνοντας να δω τι βρίσκεται πίσω από αυτόν τον τόσο συζητημένο πόλεμο κατά της τρομοκρατίας, τις αιτίες των συγκρούσεων. Ποια είναι η αλήθεια πίσω από τις επίσημες ανακοινώσεις, τα στρατεύματα, τις βόμβες».

ΤΖΟΝ ΜΙΡΣΧΑΪΜΕΡ

Καθηγητής πολιτικών επιστημών στο Σικάγο

(11/9/2008)

Το αμερικανικό... ξίφος κατά της τρομοκρατίας

Ποια ήταν η αντίδραση Μπους στην 11η Σεπτεμβρίου;

«Η κυβέρνηση Μπους ασφαλώς και αντέδρασε υπερβολικά. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι ΗΠΑ αντιμετωπίζουν τρομοκρατική απειλή, η οποία όμως δύσκολα μπορεί να θεωρηθεί μια υπαρξιακή απειλή. Στην ουσία, πρόκειται για μια μειωμένη απειλή, η οποία θα μπορούσε κάλλιστα να αντιμετωπιστεί με την υιοθέτηση μιας έξυπνης στρατηγικής. Αντιθέτως, η κυβέρνηση Μπους αποφάσισε να "ξαναφτιάξει" από την αρχή τη Μέση Ανατολή, χρησιμοποιώντας το ξίφος. Αυτή η στρατηγική ήταν εγγυημένο ότι θα έκανε το πρόβλημα της τρομοκρατίας μεγαλύτερο και όχι μικρότερο».

ΤΣΑΡΛΣ ΚΑΠΤΣΑΝ

Αμερικανός καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο Πανεπιστήμιο Τζορτζτάουν, μέλος του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας επί προεδρίας Κλίντον

(23/10/2008)

Η ανατροπή της εξωτερικής πολιτικής από τον Μπους

Η Αμερική ήταν η μόνη δύναμη και επί Κλίντον, όταν εσείς υπηρετούσατε στο Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας. Ποια είναι η βασική διαφορά των δύο οκταετιών (Κλίντον - Μπους);

«Θα έλεγα ότι στις ΗΠΑ υπήρχε μια συνέχεια στο θέμα της εξωτερικής πολιτικής από τον Φράνκλιν Ρούσβελτ έως τον Κλίντον. Και μετά ήρθε ο Τζορτζ Μπους. Από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο μέχρι και τη δεκαετία του '90, η στρατηγική των ΗΠΑ βασίστηκε σε έναν φιλελεύθερο διεθνισμό. Εναν συνδυασμό της αμερικανικής δύναμης και της συνεργασίας με άλλους. Επί Μπους, και ειδικότερα μετά την 11/9, η αμερικανική πολιτική εστιάστηκε σχεδόν αποκλειστικά στη δύναμη και απέκλεισε τη συνεργασία. Και η στρατηγική του προληπτικού πολέμου επίσης εμφανίστηκε στα χρόνια του Μπους, δεν υπήρχε πριν».

ΙΜΑΝΟΥΕΛ ΒΑΛΕΡΣΤΑΪΝ

Κοινωνιολόγος

(17/07/2006)

Η συρρίκνωση των συνταγματικών ελευθεριών

Μπορέσατε να διακηρύξετε την αντίθεσή σας στους πολέμους των ΗΠΑ ανεμπόδιστα;

«Με ρωτάτε για τις πολιτικές ελευθερίες στις ΗΠΑ. Και σίγουρα η κατάσταση δεν είναι ιδανική αλλά, πάλι, τα πράγματα δεν είναι και τόσο άσχημα. Η πρώτη μελέτη που περιλαμβάνεται στο βιβλίο μου εκδόθηκε έναν χρόνο πριν απ' την εισβολή στο Ιράκ σε μια πολύ μεγάλη εφημερίδα και προσήλκυσε μεγάλη προσοχή. Πολλοί ήταν εκείνοι που συμφώνησαν μαζί μου αλλά και αρκετοί που διαμαρτυρήθηκαν στο πανεπιστήμιο για το περιεχόμενό της. Ωστόσο η διοίκηση του πανεπιστημίου είπε ότι ζούμε σε μια ελεύθερη χώρα κι ο καθένας μπορεί να διακηρύσσει ελεύθερα τις απόψεις του. Είναι σαφές ότι με διαφόρους τρόπους οι πολιτικές ελευθερίες στις ΗΠΑ μετά την 11η Σεπτεμβρίου έχουν μειωθεί. Και αυτό προβληματίζει τόσο εμένα όσο και άλλους για το τι τελικά συμβαίνει με τις υποκλοπές τηλεφωνικών συνομιλιών και με μια σειρά από μέτρα που έχουν ληφθεί από αυτή την κυβέρνηση, τα οποία πολλοί από εμάς θεωρούν αντισυνταγματικά και σε κάθε περίπτωση επικίνδυνα. Ετσι, συνοψίζοντας, θα έλεγα ότι προσωπικά δεν υπέφερα άμεσα από τη διατύπωση των απόψεών μου αλλά οφείλω να ομολογήσω ότι δεν επικρατεί και μια ατμόσφαιρα όπου ο καθένας μπορεί να πει αυτό που πιστεύει απροβλημάτιστα».

ΝΤΕΪΒΙΝΤ ΧΕΛΝΤ

Βρετανός καθηγητής Πολιτικών Επιστημών στο London School of Economics

(22/3/2006)

Ο φαύλος κύκλος του πολέμου των πολιτισμών

Ζούμε την εποχή της κατα Χάντιγκτον σύγκρουσης των πολιτισμών;

«Είναι ενδεχομένως αλήθεια ότι σε στρατιωτικό επίπεδο ο κόσμος είναι μονοπολικός, αλλά σε οικονομικό επίπεδο πολυπολικός, ειδικά με την άνοδο της Κίνας, της Ινδίας κ.ά. Και σε πολιτιστικό επίπεδο, εκεί τα πράγματα είναι ακόμη πιο σύνθετα και αλληλεπιδρώντα. Οι ΗΠΑ μπορεί να θέλουν να επιβληθούν παγκοσμίως βασιζόμενες στη στρατιωτική δύναμή τους, αλλά αυτό δεν μπορεί να αλλάξει τον κόσμο σε όλα τα επίπεδα, αφού η στρατιωτική δύναμη δεν είναι αρκετή για να κερδίσεις τις συνειδήσεις των ανθρώπων και το σεβασμό τους. Κατά την άποψή μου, αυτό το μοντέλο δείχνει να αποτυγχάνει. Το Αφγανιστάν αλλά και το Ιράκ βρίσκονται σε κατάσταση αναρχίας. Η μία και μόνη δύναμη, όπως είναι σήμερα η Αμερική, προκειμένου να παράγει καλό για όλους τους ανθρώπους, πρέπει να συνεργαστεί με τις υπόλοιπες χώρες. Και νομίζω ότι η κυβέρνηση Μπους πρέπει να το έμαθε αυτό από το Αφγανιστάν και το Ιράκ αλλά, ακόμη κι αν δεν το έμαθε, το βέβαιο είναι ότι αυτό είναι το μάθημα της ιστορικής περιόδου που διανύουμε τώρα.

Το ερώτημα, λοιπόν, που εύλογα τίθεται είναι κατά πόσον η ίδια η αμερικανική αντίδραση στην 11/9 αποτέλεσε τελικά τη δημιουργία του πολέμου των πολιτισμών, και όχι απλώς την αντίδραση στον ήδη υπάρχοντα πόλεμο των πολιτισμών. Οταν μια δύναμη δρα σαν δικαστής αλλά και εκτελεστής της απόφασης, αυτό μας οδηγεί σε εκείνο που ο Χομπς αποκαλούσε "πόλεμος όλων εναντίον όλων". Δεν υπερασπίζεται το νόμο και τη δικαιοσύνη, δρα υπεράνω αυτών. Ο Κόφι Ανάν έχει πει στο παρελθόν ότι "καμία δύναμη δεν μπορεί να δρα πάνω από το νόμο". Νομίζω ότι αυτά είναι πολύ σημαντικά, σοφά λόγια. Εάν λοιπόν οι ΗΠΑ αντιδρούν στην 11/9 με αυτό τον τρόπο, τότε είναι αυτές που προκαλούν τον πόλεμο των πολιτισμών.

Ωστόσο, θεωρώ ότι στο θέμα υπάρχει και κάποια υπερβολή. Σίγουρα είναι σοβαρό, σίγουρα ο αμερικανικός τρόπος έχει συμβάλει στην αύξηση της τρομοκρατίας, στο να υπάρχουν περισσότεροι οργισμένοι νέοι άνθρωποι στο μουσουλμανικό κόσμο αποφασισμένοι να χάσουν τη ζωή τους, όσο ποτέ άλλοτε. Ωστόσο, πιστεύω ότι στο μουσουλμανικό κόσμο υπάρχει μεγάλος αριθμός μετριοπαθών μουσουλμάνων που ζουν σε πολύ διαφορετικές μεταξύ τους χώρες και οι οποίοι πιστεύουν στο σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και την αξία της ανθρώπινης ζωής. Το βέβαιον πάντως είναι ότι δεν μπορούμε να μιλάμε τόσο εύκολα για σύγκρουση των πολιτισμών εξετάζοντας μόνο μια τόσο μικρή χρονικά περίοδο της ιστορίας».

ΝΑΟΜΙ ΚΛΑΪΝ

Ακτιβίστρια και συγγραφέας

(18/12/2005)

Η ώρα του ακτιβισμού

Υπήρξε παγίδευση των ακτιβιστών στο «δίχτυ» του αντιπατριωτισμού;

«Και ναι και όχι. Τον Φεβρουάριο του 2003 είχαμε τη μεγαλύτερη αντιπολεμική διαδήλωση στην παγκόσμια ιστορία. Δέκα εκατομμύρια άνθρωποι κατέβηκαν την ίδια στιγμή στους δρόμους, "πετώντας" από πάνω τους τον φόβο που δημιούργησε η 11η Σεπτεμβρίου. Αν αγωνίστηκαν όσο πιο σκληρά μπορούσαν; Θα έλεγα όχι, ακριβώς εξαιτίας αυτού του φόβου. Αλλά αυτό δεν ίσχυσε για όλον τον κόσμο. Εγώ ήμουν στην Αργεντινή σχεδόν τρία χρόνια, από το 2000 έως το 2003 και υπήρχε τεράστιο κουράγιο που ίσως προέκυπτε από το ότι ο πόλεμος κατά της τρομοκρατίας είχε εστιαστεί σε κάποιο άλλο μέρος του κόσμου. Μέχρι τότε, σύμφωνα με τις αμερικανικές κυβερνήσεις, οι Λατινοαμερικανοί ήταν αυτοί που κατηγορούνταν για τρομοκρατία και η Λατινική Αμερική ήταν η περιοχή με τη μεγαλύτερη επιτήρηση και ανάμειξη των ΗΠΑ. Αλλά με όλες τις κάμερες και τα όπλα στραμμένα στο Αφγανιστάν και το Ιράκ, υπήρξε στη Λατινική Αμερική λίγος χώρος για να "αναπνεύσουν" οι κατοικοί της, να δράσουν, χωρίς, για πρώτη φορά, να χαρακτηρίζονται τρομοκράτες... Καταλήγοντας, για να κλείσω με μια αισιόδοξη νότα τη συζήτησή μας, θα έλεγα απλά ότι είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι ο κόσμος είναι μεγάλος!».

ΕΝΤΟΥΑΡΝΤ ΛΟΥΤΒΑΚ

Στρατηγικός και οικονομικός αναλυτής, πρώην σύμβουλος Ρέιγκαν, μέλος του CISS

(2/8/2004)

Από πού προέρχονται τα μουσουλμανικά κόμπλεξ

Μετά την 11/9 το ερώτημα που κυριάρχησε στην αμερικανική κοινή γνώμη ήταν: «Γιατί μας μισούν;». Η απορία αυτή δείχνει αθωότητα ή πλήρη άγνοια του ρόλου που διαδραματίζουν οι ΗΠΑ στο παγκόσμιο γίγνεσθαι;

«Ο αθώος θέλει απλά να τον αγαπούν, αλλά εκείνοι που καταλαβαίνουν, έστω και λίγο, από πολιτική, ξέρουν ότι αν ένα κράτος (το όποιο κράτος, ακόμη και αν κυβερνάται από αγγέλους) έχει πλήρη στρατιωτική ανωτερότητα, είναι λογικό να προκαλεί αντιπαλότητες (το ίδιο συμβαίνει και μεταξύ χωριών, όταν το ένα είναι πιο ανεπτυγμένο από το άλλο...). Εάν δε, είναι ταυτόχρονα κυρίαρχο οικονομικά, επιστημονικά, πολιτισμικά και βιομηχανικά, προκαλεί οξεία ζήλια και εχθρότητα. Αλλά το ισλαμικό μίσος είναι κάτι διαφορετικό. Για λόγους που δεν άλλαξαν από τον 7ο αιώνα, οι μουσουλμάνοι παλινωδούν συνεχώς μεταξύ αλαζονικής και αυταρχικής κυριαρχίας όταν είναι ισχυροί και μίσους όταν είναι αδύναμοι. Η ισλαμική διδασκαλία δεν υπόσχεται μόνο την προσωπική σωτηρία στους ουρανούς αλλά και τη δύναμη της συλλογικής μάχης στη γη. Ως η πιο ισχυρή μη μουσουλμανική χώρα, οι ΗΠΑ απειλούν το κύρος του ίδιου του Ισλάμ...».

ΣΛΑΒΟΪ ΖΙΖΕΚ

Σλοβένος φιλόσοφος

(25/3/2007)

Μετά τον Σαντάμ, το Ιράν

Πώς εξελίσσεται σήμερα η παρουσία των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή;

«Με αφορμή την εκτέλεση του Σαντάμ, έγραψα ένα κείμενο στους "Ν.Υ. Times" αλλά άλλαξαν τόν τίτλο του. Ξέρετε ποιός ήταν ο τίτλος του; «Ποιος θα κρεμάσει τον Τζορτζ Μπους;». (γέλια) Και φυσικά είπαν Ο.Κ., Ο.Κ., ας μην προβοκάρουμε τόσο πολύ. Φυσικά δεν εννοούσα ποιος -πραγματικά- θα κρεμάσει τον Μπους. Αλλά στόχευα την ειρωνεία της πολιτικής των ΗΠΑ μετά την 11η Σεπτεμβρίου. Κατέλαβαν το Ιράκ. Τι στα αλήθεια πέτυχαν; Ολοι γνωρίζουν ότι, σήμερα, οι κυρίαρχοι ιρακινοί πολιτικοί είναι πολύ κοντά στο Ιράν. Συνεπώς, τη στιγμή που οι ΗΠΑ θα αποσυρθούν, το Ιράκ, πιθανότατα, θα περάσει στην ιρανική σφαίρα επιρροής. Πώς να το πω; Θα ήθελα να φανταστώ κάποιον σταλινικό δημόσιο κατήγορο ο οποίος θα απεδείκνυε, με λίγα σταλινικά βασανιστήρια, ότι ο πρόεδρος Μπους είναι στην πραγματικότητα ένας ιρανός πράκτορας! Γιατί αυτό είναι που έκαναν σην πραγματικότητα. Ο,τι κι αν ήταν ο Σαντάμ, ήταν ένας εφιάλτης από την πλευρά των αμερικανικών στρατηγικών συμφερόντων. Ο πατέρας Μπους ήταν πιο έξυπνος από τον γιο. Ηξερε, δεν επιτίθεσαι στον Σαντάμ. Γιατί, μετά τον Σαντάμ, θα έχεις το Ιράν στις πύλες της Σαουδικής Αραβίας...

Οι ΗΠΑ και οι δυτικές δυνάμεις πληρώνουν τώρα το τίμημα γιά την αποικιοκρατική πολιτική τους. Ολα αυτά τα κράτη, Ιράκ, Αφγανιστάν, Ιορδανία, Αραβικά Εμιράτα, δεν είναι φυσικά κράτη. Τα σύνορά τους χαράχθηκαν κυρίως στο τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, μετά την πτώση της τουρκικής αυτοκρατορίας. Συνεπώς, όλα τα προβλήματα που υπάρχουν σήμερα, σουνίτες, σιίτες, Κούρδοι κ.λπ., προέκυψαν από το πώς μετά τον Α'Π.Π. Γάλλοι και Αγγλοι σχεδίασαν τους παγκόσμιους χάρτες για να εξασφαλίσουν τα δικά τους συμφέροντα».

ΚΡΙΣΤΙΑΝ ΣΑΛΜΟΝ

Γάλλος κοινωνιολόγος, μέλος του Εθνικού Κέντρου Κοινωνικών Ερευνών της Γαλλίας (CNRS)

Τα πρόσωπα του Ομπάμα

«Η Αμερική, αποπροσανατολισμένη μετά την 11η Σεπτεμβρίου, βρίσκεται στην αναζήτηση μιας νέας αφήγησης. Ο Ομπάμα είναι ένας καθρέφτης με πολλές όψεις στον οποίο ο καθένας μπορεί να αναγνωρίσει τον εαυτό του. Ο άνθρωπος από τα φτωχά προάστια και ο άνθρωπος του πανεπιστημίου, ο άνθρωπος των διαδηλώσεων και ο πανεπιστημιακός, ο πραγματιστής και ο ιδεαλιστής, ο άνθρωπος των συμβιβασμών και ο θεματοφύλακας των πατροπαράδοτων αξιών. Κατάφερε να κάνει την υβριδική του προσωπικότητα, με τις ετερογενείς βιογραφικές επισημάνσεις, μια εικόνα από νέες ταυτότητες στην εποχή της παγκοσμιοποίησης. Για αυτό τον λόγο δεν μπορούμε να αναλύσουμε αυτό το γεγονός υπό το φως των ιστορικών αναλογιών (τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ ή τους Κένεντι) αλλά μέσα στον -απαλλαγμένο από κάθε προηγούμενο- χώρο τής μετά την 11η Σεπτεμβρίου εποχής».

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Διεθνή
Με λέξεις-κλειδιά
ΗΠΑ
Σχετικά θέματα: Αφιέρωμα
Οι αλλαγές μετά την 11η Σεπτεμβρίου
Το χρονολόγιο
Μουσουλμανοφοβία
Θεωρίες συνωμοσίας και αναζήτηση της αλήθειας
Αυτοί που βγήκαν κερδισμένοι
Οι γνωστοί-άγνωστοι της τραγωδίας
Η ασφάλεια εκτόπισε τη δημοκρατία
Τα έξι πρόσωπα που έκαναν τη διαφορά
Ο χρόνος σταμάτησε στο Γκουαντάναμο
Τι άλλαξε από τη μέρα που άλλαξε τον κόσμο
Για το ίδιο θέμα
Οι αλλαγές μετά την 11η Σεπτεμβρίου
Άλλα θέματα στην κατηγορία Διεθνή της έντυπης έκδοσης
Le Monde diplomatique
Ουγκάντα: Η γη, το κράτος και τα βασίλεια
Μαύρες μνήμες της Γένοβας
Αφιέρωμα
Οι αλλαγές μετά την 11η Σεπτεμβρίου
Το χρονολόγιο
Μουσουλμανοφοβία
Θεωρίες συνωμοσίας και αναζήτηση της αλήθειας
Αυτοί που βγήκαν κερδισμένοι
Οι γνωστοί-άγνωστοι της τραγωδίας
Η ασφάλεια εκτόπισε τη δημοκρατία
Τα έξι πρόσωπα που έκαναν τη διαφορά
Ο χρόνος σταμάτησε στο Γκουαντάναμο
Εξομολογήσεις 11 διεθνών προσωπικοτήτων
Τι άλλαξε από τη μέρα που άλλαξε τον κόσμο
Γερμανία
Η Μέρκελ κάνει... ταμείο
Ιταλία
Βουλιάζουν μαζί με τον Μπερλουσκόνι
Λιβύη
Και η Ιντερπόλ στο κυνήγι του Καντάφι
Νέα Ζηλανδία
Στο εδώλιο για τη φούσκα
Σομαλία
Μπρος λιμός και πίσω εμφύλιος