Έντυπη Έκδοση

Πολιτική

Δήγματα γραφής

  • Ιλαροτραγωδία

    Είναι αστείο να ακούς τον αντιπρόεδρο και τσάρο της οικονομίας, Ευάγγελο Βενιζέλο, να λέει «ανέλαβα μια δυσβάστακτη ευθύνη, χωρίς να το επιθυμώ ή να το επιδιώκω, έχω κατά πάσα πιθανότητα θυσιάσει οποιαδήποτε πολιτική προοπτική μου» και να μην αισθανθείς ότι ο ευφυής πολιτικός τουλάχιστον σε εμπαίζει, αφού κανείς ούτε τον υποχρέωσε να σώσει τη χώρα ούτε μάλλον ο ίδιος φιλοδοξεί να γίνει ο νέος Τρικούπης.

    Είναι αστείο ένας πρωθυπουργός, ο οποίος φαίνεται το τελευταίο διάστημα να «αποστασιοποιείται» από την κεντρική πολιτική σκηνή και να «σπρώχνει» σχεδόν τα πάντα στον αντιπρόεδρο και τους υπουργούς, να πιστεύει ότι κυβερνά. Πόσο, αλήθεια, απέχει από τη ρήση του πατέρα του «εγώ απλώς προεδρεύω»;

    Είναι στα όρια του τραγικού ο υπουργός Αμυνας να δηλώνει ανερυθρίαστα ότι «η κοινωνία βολεύτηκε μέσα στην ανομία», χωρίς ο ίδιος να μπει στον κόπο να απαντήσει ποιος και με ποιες μεθόδους οδήγησε ένα μέρος της κοινωνίας στη συνενοχή.

    Είναι αστείο μια κυβέρνηση, για να μη διαταράξει τις σχέσεις της με τις φιλικές προς αυτήν κρατικοδίαιτες συνδικαλιστικές ηγεσίες, να προσπαθεί να σώσει τους υψηλά αμειβόμενους στο Δημόσιο, βαπτίζοντας «πριμ παραγωγικότητας» επιδόματα που υπερβαίνουν το μισθό.

    Είναι τραγικό η υπουργός «Παιδείας και dvd», όπως την αποκαλούν πλέον οι μαθητές, να βάζει τέλος στη δημόσια εκπαίδευση, και είναι τραγικά αστείο ένας συνταγματολόγος καθηγητής -ποια ιδιότητα υπερισχύει, εκείνη του δασκάλου ή του υπουργού, είναι ερώτημα που οφείλει να απαντήσει- να πιστεύει ότι το σύνταγμα είναι... αντισυνταγματικό.

    Είναι αστείο ο αρχηγός της αντιπολίτευσης να συναινεί σε μέτρα της κυβέρνησης και ταυτόχρονα να ισχυρίζεται ότι επιθυμεί εκλογές. Αν οι εκλογές γίνουν για να προκύψει η εκ των υστέρων συνεργασία ΠΑΣΟΚ-Ν.Δ., τότε το αστείο γίνεται φάρσα.

    Είναι αστείο μέσα σε αυτό τον ορυμαγδό η αριστερά να μην μπορεί να βρει μια κοινή συνισταμένη, έστω εκλογικής συνεργασίας, αφήνοντας την κοινωνία ακόμη μια φορά βορά στις ορέξεις ενός διεφθαρμένου δικομματισμού.

    Είναι αστείο τα κόμματα εξουσίας να πιστεύουν ότι οι πολίτες, ο λαός, θα λειτουργήσουν εκ νέου ως κολυμβήθρα του Σιλωάμ, επειδή το πολιτικό κατεστημένο πιστεύει ότι σε συνθήκες κρίσης ο λαός θα επιστρέψει σε παλιές δοκιμασμένες πρακτικές. Στο «Αστείο» του Μ. Κούντερα ο ήρωας αναρωτιέται «Υπάρχουν και όμορφες καταστροφές;» και η απάντηση που δίνει είναι «Η καταστροφή των χάρτινων σκηνικών μού φαίνεται δίκαιη πράξη»...

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Άλλα θέματα στην κατηγορία Πολιτική της έντυπης έκδοσης
Κυβέρνηση
Γκάφες φέρνουν τις κάλπες πιο κοντά
Δημόσιο
Τι προβλέπει το καινούριο μισθολόγιο
Τέλος οι συγχωνεύσεις, ξεκινούν εκκαθαρίσεις
Μείωση συντάξεων στον δημόσιο τομέα
Ελληνικό, ΟΠΑΠ, ΔΕΠΑ, ΕΛΛ.ΠΕ. στο πρώτο κύμα αποκρατικοποιήσεων
Ανθρώπων έργα & ημέρες
Η τέχνη μπορεί να ανατρέψει την πολιτική
Δημοψηφίσματα
8 σημεία τριβής για το Σύνταγμα
Διεθνές Δικαστήριο
Στη Χάγη οι γερμανικές αποζημιώσεις
Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης
Ο Γιώργος γυρίζει στον τόπο του ατοπήματος
Η Θεσσαλονίκη ξεχείλισε από την αγανάκτηση
Διπλωματία
Η Αθήνα στη δίνη Τελ Αβίβ-Αγκυρας
Ευρωπαϊκή Ένωση
Ευρωπαίος καπετάνιος στην ελληνική γαλέρα
Νέα Δημοκρατία
Κολλημένος με τις... κάλπες
Οικονομική κρίση
Μια χώρα πνιγμένη στα χρέη και την ανασφάλεια
ΠΑΣΟΚ
Βουλευτές σε... μεσοπρόθεσμη κρίση
Ο προκλητικός κ. Λοβέρδος
Τάσεις φυγής στο πράσινο στρατόπεδο
Υπουργείο Εξωτερικών
Ολα τα κονδύλια κόβονται, εκτός απ' τα μυστικά του ΥΠΕΞ
Άλλες ειδήσεις
Κοινές διαπιστώσεις, μοναχικές πορείες