Έντυπη Έκδοση

Kind of Miles

Ο Γουάλας Ρόνεϊ έρχεται να μας θυμίσει ένα από τα καλύτερα άλμπουμ του Μάιλς Ντέιβις

«Ο Μάιλς Ντέιβις ήταν ο τελευταίος μουσικός που έφτιαξε ρηξικέλευθη τζαζ. Αυτό τον ήχο προσπαθώ να εξελίσσω. Λέγοντας πάντα ότι αποτίω φόρο τιμής σε αυτόν».

Από την άλλη άκρη του τηλεφώνου ο Γουάλας Ρόνεϊ, ο φημισμένος τρομπετίστας, μιλάει για τον Μάιλς Ντέιβις και την κληρονομιά του, λίγο πριν βρεθεί με το συγκρότημά του, την «So What Band» στη σκηνή του Βελλίδειου της Θεσσαλονίκης, στις 23 Οκτωβρίου και στην Αίθουσα Φίλων της Μουσικής, στο Μέγαρο Μουσικής στην Αθήνα, στις 24, για να παρουσιάσει ζωντανά το δίσκο «Kind of Blue».

Ο πατέρας του Ρόνεϊ, ένας μποξέρ, τον μεγάλωσε με τζαζ.

Τζαζ από παιδί

«Κάπως έτσι επέλεξα την τρομπέτα», λέει ο ίδιος. «Μου άρεσε ο ήχος της, με συνέπαιρνε. Την ερωτεύτηκα από μωρό παιδί, όταν ο πατέρας μου άκουγε τζαζ δίσκους στο σπίτι. Επαιζε συνεχώς και με ένταση, όλους τους μεγάλους τζαζίστες. Ακουγα Μάιλς, Ντίζι Γκιλέσπι, Τσάρλι Πάρκερ, οι μελωδίες τους μιλούσαν στην ψυχή μου».

Το «Kind of Blue» το άκουσε στα εννιά του χρόνια: «Θυμάμαι ακόμα τη μαγεία που ένιωσα», διηγείται. «Αλλά είχα ακούσει στα τρία μου το "Birth of the Cool" και μετά το "Miles Ahead". Και πολύ μετά κατάλαβα πόσο σημαντικός ήταν αυτός ο δίσκος».

Για τον Ρόνεϊ, το «Kind of Blue» «σήμανε τη γέννηση όλων των στοιχείων που καθόρισαν τη σύγχρονη τζαζ. Είχε τον Μάιλς, είχε τον Τζον Κολτρέιν, είχε τον Γουίντον Κέλι, είχε τον Κάνονμπολ Αντερλεϊ, είχε τον Τζίμι Κομπς, τον μόνο μουσικό που ζει από αυτήν την ιστορική ηχογράφηση και τώρα παίζει μαζί μας. Ολοι αυτοί ήταν οι άνθρωποι που έδωσαν μια νέα ώθηση στην τζαζ. Ετσι, ο δίσκος ήταν ένα κομβικό σημείο στη μουσική, όπου το παρελθόν και το παρόν αναμείχθηκαν για να προκύψει κάτι καινούριο».

«Δεν σκέφτομαι»

Αυτό ακριβώς παρουσιάζει τώρα στη σκηνή. «Δεν νιώθω ότι ερμηνεύω κομμάτια από ένα ιστορικό δίσκο», εξηγεί. «Μου αρέσει να παίζω. Δεν σκέφτομαι, ούτε προσπαθώ να πετύχω κάτι. Απλώς βγαίνω στη σκηνή και γίνομαι με την τρομπέτα μου μέρος της μουσικής».

Ο Ρόνεϊ δεν πολυεκτιμά τη μουσική βιομηχανία, παραδέχεται, άλλωστε, πως ούτε εκείνη τον εκτίμησε ποτέ: «Από τα πρώτα μου βήματα, καμία δισκογραφική δεν ενδιαφέρθηκε για μένα. Ούτε ποτέ κατάλαβαν τι μουσική έφτιαχνα».

Ούτε το μέλλον της τζαζ τον απασχολεί: «Δεν μπορώ να κάνω προβλέψεις. Πάντα πέφτω έξω. Για παράδειγμα, η πορεία της λεγόμενης ραπ μουσικής με διέψευσε εντελώς. Ποτέ μου δεν πίστευα ότι θα φτάσει μια εποχή που θα αποκαλούμε τους ράπερ, μουσικούς».*

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Μουσική
Σχετικά θέματα: Μουσική
Ενας σολίστ από τη Σουηδία
«Η τζαζ θα βρει νέους δρόμους»
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Συνέντευξη: Παντελής Βούλγαρης
«Καμιά παράταξη δεν ζήτησε συγνώμη»
1ο Διεθνές Φεστιβάλ Θεάτρου Δρόμου
Χρώμα στους δρόμους
Ντοκιμαντέρ
Ζωντανός, στο σχοινί
22ο Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου
Πενήντα χρόνια με κομμένη την ανάσα
Μουσική
Ενας σολίστ από τη Σουηδία
Kind of Miles
«Η τζαζ θα βρει νέους δρόμους»
Κινηματογράφος
Η Αγρία Οικογένεια
Μπαλέτο
Η «Ζιζέλ» στη Θεσσαλονίκη
Το Bollywood στην "Κ.Ε."
Οι Ινδοί ξανάρχονται
Μιούζικαλ
Τραγουδώντας στη βροχή...
Συνέντευξη: Γιώργος Μιχαλακόπουλος
Εκείνος κι εκείνη
Εικαστικά
Τάλεντ σόου για εικαστικούς
Η τέχνη της προκήρυξης
Εκθεση φωτογραφίας
«Μη σκέφτεσαι: μόνο τράβα!»
Υπουργείο Πολιτισμού
Στην παγίδα των stage
Ζωγραφική
Οι ιέρειες του σουρεαλισμού
Φωτογραφία
Φωτογραφίζοντας τη φαντασία
Βιβλίο
Νέα πρόσωπα, νέες σελίδες
Το «ποντίκι» που βρυχάται
«Το Βυζάντιο είναι πολύ παρεξηγημένο»