Έντυπη Έκδοση

Οικονομία

Αναλύσεις

  • Η δύσκολη αλλαγή της φορολογικής στρέβλωσης

    Η νέα κυβέρνηση έρχεται σε μια «στιγμή της στροφής» για την ελληνική οικονομία και για τη χώρα γενικότερα. Η Ελλάδα έχει μεγάλα θεσμικά προβλήματα που απαιτούν άμεσα λύσεις. Αναγκαστικά, επειδή και η ατζέντα της νέας κυβέρνησης είναι εξαιρετικά βαρυφορτωμένη, πρέπει να «τραβηχτούν» άμεσα οι κρίσιμοι κρίκοι.

    Το φορολογικό αποτελεί πράγματι άμεση προτεραιότητα όχι μόνο λόγω των κραυγαλέων αδικιών που περιλαμβάνει, αλλά και για λόγους οικονομικής αποδοτικότητας. Ενα ακόμη κρίσιμο ζήτημα, το οποίο δεν συζητήθηκε αρκετά στην προεκλογική περίοδο, με σοβαρές παράπλευρες επιπτώσεις, είναι οι μεγάλες στρεβλώσεις στις αγορές εργασίας.

    Στην Ελλάδα δεν παράγονται θέσεις εργασίας, και ιδιαιτέρως καλές θέσεις εργασίας, με αποτέλεσμα όχι μόνο την τραγικά υψηλή ανεργία των νέων, αλλά και τη σοβαρή επιδείνωση ζητημάτων όπως το ασφαλιστικό, αλλά και το δημοσιονομικό έλλειμμα. Τι δεδομένα υπάρχουν σε αυτή την αγορά;

    Ενα πρώτο σημαντικό στοιχείο που καταγράφει το σχετικό διάγραμμα είναι η διαχρονική μείωση της βαρύτητας του συντελεστή μισθωτή εργασία στην οικονομία, όπως αποτυπώνεται από τον λόγο του εισοδηματικού μεριδίου της μισθωτής εργασίας προς εκείνον του κεφαλαίου (όπου περιλαμβάνονται και οι αυτοαπασχολούμενοι, οι οποίοι θεωρούνται εργοδότες). Στην Ελλάδα, αυτή η εξέλιξη επηρεάζεται άμεσα και από την πολύ μεγάλη αύξηση της αυτοαπασχόλησης εδώ και 20 χρόνια.

    Η μειωμένη χρήση του συντελεστή «μισθωτή εργασία» ξεκινάει τη δεκαετία του '80, όταν εισάγονται στην Ελλάδα πρώτη φορά μέτρα όπως η σημαντική αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών, ή η αύξηση της ακαμψίας της αγοράς εργασίας. Μετά το 2000 η απασχόληση αρχίζει δειλά να αυξάνει πάλι, αλλά η άνοδος αυτή σε κάθε περίπτωση υστερεί σημαντικά σε σχέση με την αύξηση του ΑΕΠ και σίγουρα είναι λιγότερο εντυπωσιακή από την αύξηση των επενδύσεων. Σε αντίθεση με τη ραγδαία αύξηση των επενδύσεων, η αύξηση της απασχόλησης που παρατηρείται δεν αναπληρώνει τις απώλειες της δεκαετίας του '80 ειδικά σε σχέση με τις εξελίξεις της απασχόλησης σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, όπως αποτυπώνεται στο διάγραμμα.

    Συνεπώς, παρά την αύξηση του ΑΕΠ, η τάση αποφυγής χρήσης της μισθωτής, ειδικά, εργασίας ως συντελεστή παραγωγής, παραμένει (και στο βαθμό που η στροφή προς την αυτοαπασχόληση δεν αρκεί να αναπληρώσει τη μείωση της μισθωτής εργασίας) εδραιώνεται σε μια γενικότερη αποφυγή της χρήσης του συντελεστή εργασία, την οποία άλλωστε υποδεικνύει και το τόσο χαμηλό ποσοστό απασχόλησης της Ελλάδας.

    Πόση σημασία έχουν τα στοιχεία αυτά; Η φορολογική επιβάρυνση της μισθωτής εργασίας σε σχέση με τις μεγάλες δυνατότητες για φοροδιαφυγή στην αυταπασχόληση, λειτούργησαν ως κίνητρο στροφής του εργατικού δυναμικού της χώρας στην προσωπική ή «οικογενειακή» απασχόληση, με αποτέλεσμα να είναι δύσκολη η σύλληψη της φορολογικής ύλης. Με την ανοχή του κράτους στη θάλασσα της φοροδιαφυγής των αυτοαπασχολούμενων, οικοδομήθηκαν αντικίνητρα για τη δημιουργία σοβαρών επιχειρήσεων με μισθωτή εργασία, αφού το έμμεσο κόστος της τελευταίας έγινε αποτρεπτικά υψηλό. Δημιουργήθηκε έτσι ένας φαύλος κύκλος, στην ουσία επιδότησης από την -στις περισσότερες περιπτώσεις- μισθωτή εργασία προς μη αποδοτική οικονομικά αυταποασχόληση, της οποίας η βιωσιμότητα ενισχύθηκε με διοικητικές ρυθμίσεις που «έκλεισαν» τις σχετικές αγορές εις όφελος αυτών που ήδη κατέχουν μερίδια αγοράς.

    Ταυτόχρονα, προβλήματα όπως το ασφαλιστικό οξύνθηκαν. Η δε ανεργία επιδεινώθηκε τόσο λόγω της βαριάς φορολογίας της μισθωτής εργασίας, όσο και λόγω της κλειστότητας αγορών που επέβαλαν κάποιες δυναμικές πολιτικά... ομάδες αυταπασχολούμενων επαγγελματιών.

    Και επειδή όλοι αυτοί ψηφίζουν, η αλλαγή τώρα είναι δύσκολη. Εν τω μεταξύ, η οικονομική κρίση χτυπάει τους πάντες. Πρόκειται για δύσκολο παζλ για τη νέα κυβέρνηση, όμως βρίσκεται στον πυρήνα μιας στρεβλής οικονομικής κατάστασης. Θυμηθείτε: το πρόβλημα δεν είναι το χρέος και τα ελλείμματα. Το πρόβλημα βρίσκεται εκεί που αυτά γεννιούνται, δηλαδή στην κακή, στη στρεβλή λειτουργία των αγορών.

    Σημ.: Το κείμενο αποτελεί ελαφρά τροποποιημένο μέρος του υπό έκδοση βιβλίου των Θ. Πελαγίδη-Μ. Μητσόπουλου, «Η στιγμή της στροφής. Ο προοδευτικός οικονομικός πραγματισμός ως απάντηση στην κρίση της ελληνικής οικονομίας», Εκδόσεις Παπαζήση, Νοέμβριος 2009.

  • Τελευταία ευκαιρία τα 24 δισ. του ΕΣΠΑ

    Η ελληνική οικονομία από τη δεκαετία του 1990, συνδυάζοντας υπερβολικό εμπορικό έλλειμμα, ελλιπέστατη εξωστρέφεια και υψηλή εισαγωγική διείσδυση, αδυνατεί να αντιμετωπίσει τον διεθνή ανταγωνισμό, παράγει λιγότερο από το ήμισυ της κατανάλωσής της και έχει σαν κινητήρα της την εσωτερική ζήτηση.

    Ο παραγωγικός της ιστός έχει αποδιαρθρωθεί και η βιωσιμότητά της εξαρτάται από την εισροή εξωτερικών πόρων ή από τη διόγκωση του δανεισμού.

    Εξαρτώμενη από τη συγκυρία στους εταίρους της και χωρίς επαρκή παραγωγικό ιστό, η ελληνική οικονομία θα αντιμετωπίσει την κρίση με διαφορά φάσης και με λιγότερο οξεία μορφή. Καθώς όμως δεν διαθέτει «εθνικούς» μοχλούς ανάπτυξης (εθνικά τραπεζικά κεφάλαια, επιχειρήσεις - leaders δημόσιες ή ιδιωτικές) θα αντιμετωπίσει μια κρίση με μακρύτερη διάρκεια και με καταστροφικές μακροπρόθεσμες επιπτώσεις. Θα εισέλθει σε μακρά φάση ύφεσης ανάλογη με εκείνη των περιόδων 1981-87 και 1990-96.

    Για την αντιμετώπιση της κρίσης εμφανίστηκαν στην Ελλάδα ως εφικτές μόνον οι ενέσεις ρευστότητας, οι οποίες, όσο εκτεταμένες και αν είναι, δεν μπορούν να αντιστρέψουν την ιστορικών διαστάσεων αποδιάρθρωση του παραγωγικού ιστού, δεν αντιμετωπίζουν το πρόβλημα στη ρίζα του. Καθώς μόνη πηγή χρηματοδότησής τους είναι ο δανεισμός ή η «προεξόφληση» πόρων του ΕΣΠΑ, οι σημερινές «ασπιρίνες» υποθηκεύουν το αναπτυξιακό μέλλον της χώρας. Αλλά, παράλληλα και σταδιακά, έχουμε παραιτηθεί από τον αναπτυξιακό προγραμματισμό και η αναπτυξιακή πολιτική της χώρας περιορίζεται σε εξειδίκευση στις εθνικές ιδιαιτερότητες των κοινοτικών διαδικασιών, ρυθμών και καλών πρακτικών, και σε άνευ σαφούς στρατηγικής και υπό ελλιπείς όρους εκτέλεση έργων με εθνικούς πόρους.

    Ως μόνα διαθέσιμα παρεμβατικά αναπτυξιακά εργαλεία απομένουν όσα μας επιτρέπει η κοινοτική πολιτική συνοχής (η οποία όμως σταδιακά υποβιβάζεται σε χωρική συνιστώσα της «στρατηγικής» της Λισαβόνας). Δυστυχώς όμως, η πραγματική αναπτυξιακή επίπτωση όλων των κοινοτικών «πακέτων» ήταν βραχυπρόθεσμη και προέκυψε κατά κύριο λόγο από τα πολλαπλασιαστικά τους αποτελέσματα στην κατανάλωση. Στην εικοσαετία υλοποίησής τους μειώθηκε το μερίδιο της μεταποίησης και του αγροτικού τομέα στο ΑΕΠ, αυξήθηκε η βιομηχανική παραγωγή με ρυθμό τον μισό από αυτόν στην Ε.Ε.-15, αυξήθηκε το εμπορικό έλλειμμα με τις χώρες της Ε.Ε. και, τέλος, αυξήθηκε μεν το ΑΕΠ ταχύτερα από την Ε.Ε., αλλά μειώθηκε η συνολική αποταμίευση.

    Εξαιτίας όμως των προτεραιοτήτων που θέταμε επί εικοσαετία στα προγράμματα (έμφαση στα μεγάλα έργα), παθογενειών του συστήματος επιλογής και διαχείρισης έργων και αδυναμίας του παραγωγικού ιστού να «ακολουθήσει» τις υποδομές, οι δημόσιες επενδύσεις συντελούν μεν σε αύξηση της ζήτησης και του ΑΕΠ, αλλά δεν εγγυώνται μακροπρόθεσμη ανάπτυξη.

    Η αξιοποίηση των δημοσίων επενδύσεων στο πλαίσιο μιας μακροπρόθεσμης αναπτυξιακής στρατηγικής είναι ιστορικής κλίμακας αναγκαιότητα για την ελληνική οικονομία, μπροστά στην τρέχουσα κρίση αλλά και στη μόνιμη παραγωγική αποδιάρθρωση. Καθώς απαγορεύονται οι κλαδικές πολιτικές και «απελευθερώνονται» οι τομεακές πολιτικές, ως βασικό ή μοναδικό διαθέσιμο εργαλείο προβάλλει το ΕΣΠΑ, που αποτελεί όντως την «τελευταία» ευκαιρία: 24 δισ. ευρώ δωρεάν κοινοτικοί πόροι είναι πολύ μεγάλο ποσό για να σπαταληθεί, να μην αποδώσει μακροπρόθεσμα ή να μην απορροφηθεί καν. Επείγει η αναζήτηση εκείνων των παραγόντων, εργαλείων και «φωλεών» που μπορούν να αξιοποιηθούν ώστε μια εθνική στρατηγική να λειτουργήσει καθοδηγητικά χωρίς να εξαντλείται σε αντιγραφή «καλών πρακτικών», φραστικές συγκλίσεις με τη «στρατηγική» της Λισαβόνας και, τελικά, αέναη μεταφορά των υπολοίπων κάθε «πακέτου» στο επόμενο.

    Πρώτο ζητούμενο είναι η τροποποίηση του ΕΣΠΑ. Πρέπει:

    * Να επανελεγχθούν οι παρεμβάσεις και ιδίως τα «μεγάλα έργα» και οι «ενέσεις ρευστότητας» (π.χ. ΤΕΜΠΕ) και να ξεκαθαριστούν οι υποχρεώσεις από το 3ο ΚΠΣ, με αναπτυξιακά κριτήρια.

    * Να αναδιαταχθούν το ΕΣΠΑ και όλα τα επιχειρησιακά προγράμματα, με βάση την ευχέρεια που παρέχει και το «European Recovery Plan».

    * Να τεθούν νέες στρατηγικές προτεραιότητες, με κριτήρια την ανταπόκριση των προγραμμάτων στην κρίση και στις καίριες προκλήσεις, την αναπτυξιακή τους επίπτωση, τη συμβολή τους στην «πράσινη ανάπτυξη», την επικέντρωσή τους σε δράσεις μεσοπρόθεσμης απόδοσης.

    Οι επιλογές δεν μπορούν να καθυστερήσουν και πρέπει πλέον να ληφθούν στρατηγικές αποφάσεις. Κατασκευή μεγάλων έργων στην Αττική ή σύνολο μικρής κλίμακας κανονιστικών και υλικών παρεμβάσεων; Ιονία Οδός ή εκσυγχρονισμός σιδηροδρομικού δικτύου;

    * Ενίσχυση «γενικώς» των ΜΜΕ ή «πράσινης» επιχειρηματικότητας; Προσπάθεια για παραγωγή ή για υιοθέτηση - «αντιγραφή» καινοτομίας; «Αμυνα» στη νέα ΚΑΠ ή «φυγή» στο βιολογικό μέλλον;

    * Επίκουρος καθηγητής Περιφερειακής Ανάπτυξης του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας.

  • Στη μαύρη τρύπα του χρέους

    Την τελευταία διετία τα δημόσια ελλείμματα και χρέη σε όλες τις αναπτυγμένες οικονομίες εκτινάχθηκαν στα ύψη λόγω των κυβερνητικών προγραμμάτων τόνωσης της οικονομίας.

    Η κρίση από τις τράπεζες πέρασε έτσι σε μεγάλο βαθμό στα δημόσια οικονομικά και η ικανότητα αναχρηματοδότησης του χρέους υπερχρεωμένων οικονομιών όπως η ελληνική περιορίζεται δραστικά. Αυτή είναι η μεγάλη οικονομική πρόκληση για τη νέα κυβέρνηση.

    Το δημόσιο έλλειμμα (κεντρική κυβέρνηση) αντί να μειωθεί από 4,4% του ΑΕΠ το 2008 σε 3,4% φέτος, όπως ήταν ο αρχικός στόχος, τελικά διπλασιάστηκε και προσεγγίζει το 10% του ΑΕΠ, σύμφωνα με τρέχουσες εκτιμήσεις του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους. Συγχρόνως, το δημόσιο χρέος (κεντρική κυβέρνηση) εκτροχιάστηκε: ενώ τις δύο προηγούμενες χρονιές αυξήθηκε κατά 14 και 20 δισ. διαδοχικά και το 2009 στόχος (βάσει προϋπολογισμού) ήταν να αυξηθεί κατά 14 δισ. φθάνοντας συνολικά τα 274 δισ., τώρα είναι 292 δισ. ευρώ και μέχρι τέλος του έτους θα έχει ξεπεράσει τα 300 δισ., δηλαδή 40 δισ. παραπάνω από πέρσι σημειώνοντας 15% τουλάχιστον ετήσια αύξηση!

    Το γεγονός ότι και άλλες χώρες γνώρισαν φέτος εκτίναξη του δημοσίου ελλείμματός τους σε 8% (Γαλλία) ή ακόμη και 12% του ΑΕΠ (Βρετανία, Ιρλανδία) δεν μπορεί να μας παρηγορεί για δύο λόγους: Πρώτον, οι χώρες αυτές έχουν πολύ χαμηλότερα επίπεδα χρέους (20-40% του ΑΕΠ λιγότερο) και συνεπώς μεγαλύτερα περιθώρια δημοσιονομικής διαχείρισης και δεύτερον, διόγκωσαν τα ελλείμματά τους έχοντας αρνητικό ρυθμό ανάπτυξης (-4%) και ασκώντας ισχυρή επεκτατική πολιτική, παράγοντες που δεν ίσχυσαν στη περίπτωση της Ελλάδος.

    Η δημοσιονομική μας αυτή κατρακύλα τρομάζει κάθε σοβαρό αναλυτή. Ακόμη και την τριετή παράταση για τον περιορισμό του ελλείμματος να πετύχει το ΠΑΣΟΚ, η δημοσιονομική προσαρμογή δεν θα είναι εύκολη. Γιατί η σύλληψη της φοροδιαφυγής θέλει νέο φοροσυλλεκτικό μηχανισμό και νομοθεσία (κυρώσεις) που απαιτούν χρόνο προκειμένου να αποδώσουν. Γιατί οι καταναλωτικές δαπάνες που γίνεται προσπάθεια να μειωθούν δεν ξεπερνούν τα 3 δισ. συνολικά, ενώ ακόμη και οι λειτουργικές είναι μόλις 9 δισ. κάτι που σημαίνει πως τα περιθώρια περιορισμού τους δεν είναι πολλά. Γιατί τα μέτρα αυτά επιβαρύνουν εμμέσως την οικονομική δραστηριότητα, κόβοντας από αλλού φορολογικά έσοδα. Γιατί η αξιοποίηση των κοινοτικών πόρων προϋποθέτει ίδια συμμετοχή του ελληνικού Δημοσίου κατά 1/3 και επιπλέον κατάλληλη τεχνογνωσία για υποβολή έγκυρων προγραμμάτων, ώστε να μην απορρίπτονται ή να έρχεται εκ των υστέρων η Ε.Ε. και να μας ζητά πίσω τα λεφτά.

    Το χειρότερο, όμως, είναι πως κανείς δεν αναφέρεται σε τι ρυθμούς οικονομικής ανάπτυξης προσβλέπει γιατί αυτοί εξαρτώνται πρωτίστως από την εξέλιξη της διεθνούς κρίσης. Ε, λοιπόν, η διεθνής οικονομική κρίση συνεχίζεται ακάθεκτη σε συνθήκες γενικευμένου αποπληθωρισμού, παρά την προσωρινή βελτίωση ορισμένων δεικτών, και η αύξηση της ανεργίας σε συνδυασμό με το πιστωτικό σφίξιμο και τις εταιρικές χρεοκοπίες προδιαγράφουν μία γενικευμένη δημοσιονομική κρίση.

    Το υψηλό χρέος (θα έφτανε το 120% του ΑΕΠ από 110% σήμερα αν ο κ. Αλογουσκούφης δεν είχε προχωρήσει σε αναθεώρηση του ΑΕΠ) είναι το νούμερο ένα πρόβλημα. Με μηδενική ή αρνητική ανάπτυξη και παράλληλη αύξηση του κόστους δανεισμού του Δημοσίου τα προσεχή έτη, το χρέος έχει ήδη αναδειχθεί στο μεγάλο βρόχο της επόμενης δεκαετίας για την ελληνική οικονομία. Η εξυπηρέτησή του απορροφά ετησίως το 44% των συνολικών δαπανών του κράτους (μαζί με χρεολύσια), ενώ για το 2010 η νέα κυβέρνηση θα υποχρεωθεί να δανεισθεί τουλάχιστον 45 δισ. εκ νέου σε μία αγορά όπου όλοι θα ζητούν δανεικά. Γι' αυτό και η νέα κυβέρνηση πρέπει να θέσει ως πρώτη κυβερνητική προτεραιότητα όχι απλά την χρονική αναδιαπραγμάτευση της δημοσιονομικής προσαρμογής με την ΕΕ, αλλά την αναδιαπραγμάτευση του ίδιου του χρέους.

    Εφόσον δεν συζητάμε την πιθανότητα εξόδου από την Ε.Ε. (καταστροφική για όλους) και η πολιτική ένωση της Ε.Ε. δεν έχει ακόμη ωριμάσει (περίπτωση έκδοσης κοινού ομολόγου για όλες τις χώρες-μέλη), η Ελλάδα οφείλει να επιδιώξει την ειδική μεταχείριση από την Ε.Ε. Αυτή θα μπορούσε να λάβει τη μορφή έκδοσης ευρωομολόγων -είχε ανεπίσημα συζητηθεί στις αρχές του έτους ως πιθανότητα- προοπτική που θα σήμαινε χαμηλότερο κόστος δανεισμού για τη χώρα. Ομως η έκδοση ευρωομολόγων για μία χώρα ανοίγει το δρόμο και για άλλες, ενώ σημαίνει αύξηση του κόστους δανεισμού των πλουσίων χωρών και προηγούμενη αλλαγή του ευρωπαϊκού θεσμικού πλαισίου. Αυτό δεν θα μπορούσε να γίνει μόνον για την Ελλάδα, αλλά εφόσον και άλλες χώρες-μέλη έθεταν παρόμοιο ζήτημα. Βεβαίως, δεν αποκλείεται σαν πιθανότητα, καθώς η δημοσιονομική κρίση είναι λίγο-πολύ καθολική, ιδιαίτερα στον «ευρωπαϊκό Νότο».

    Ομως περισσότερες πιθανότητες έχει η νέα ελληνική κυβέρνηση να διαπραγματευθεί με επιτυχία την ειδική μεταχείρισή της και τη χορήγηση οικονομικής βοήθειας από την Ε.Ε. για την αντιμετώπιση της δημοσιονομικής της κατάστασης. Μόνο που σε αυτήν τη περίπτωση πρέπει να είναι προετοιμασμένη για συγκεκριμένες παραχωρήσεις και δεσμεύσεις όσον αφορά τη δημοσιονομική προσαρμογή της. Γιατί τζάμπα χρήμα δεν δίνεται ποτέ. Και εμείς την ευκαιρία που είχαμε την περίοδο της υψηλής ανάπτυξης να διορθώσουμε ευκολότερα τα κακώς κείμενα στα δημόσια οικονομικά της χώρας την απολέσαμε οριστικά και αμετάκλητα. Το έγκλημα έγινε. Τώρα μένει να προσπαθήσουμε να μετριάσουμε την τιμωρία των αγορών.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Οικονομία
Άλλα θέματα στην κατηγορία Οικονομία της έντυπης έκδοσης
Οικονομική πολιτική
Ζητείται χρήμα τώρα
Τοπίο στην ομίχλη τα κρατικά ταμεία
Με προίκα ακινήτων οι κρατικές τράπεζες
Ρεκόρ «οικονομικής αστοχίας»
Διαπραγματεύσεις με Κομισιόν
Φάκελος Γιώργου προς Βρυξέλλες
Δίνει πίστωση χρόνου με ανταλλάγματα
Μικρομεσαίες επιχειρήσεις
Πώς η γραφειοκρατία έπνιξε τις επιδοτήσεις
Δανεισμός Δημοσίου
Του κρατικού δανεισμού ουκ έσται τέλος
Διεθνή
Η ασιατική τίγρις εισβάλλει στο ΔΝΤ
Αγρίεψε ο χωροφύλακας
Σύννεφα στον φορολογικό παράδεισο
Η Ανατολική Γερμανία επιστρέφει στα ράφια
Οι αντάρτες απειλούν τις κινεζικές «ακρίδες»
Δεν είναι διάττων ο «Αστέρας του Νότου»
Λιανικό εμπόριο
Ξεπαγώνουν επενδύσεις στο λιανεμπόριο
Νέα πολυκαταστήματα σε Ελλάδα και εξωτερικό
Πρόσωπα
Εδώ και 50 χρόνια μαθαίνει τους Ευρωπαίους να τρώνε ψάρι
Corfu Beer για «ψαγμένους» καταναλωτές
Τράπεζες
6,5% οι «μπαταχτσήδες» δανειολήπτες
Ολα σε ένα, υποθηκευμένα
Ασφαλέστερα για τις τράπεζες
Κάνουν μόδα την εξόφληση κρατών
Ασφαλιστικά Ταμεία
Τελικά ήταν 2 δισ. ευρώ
Φορολογία
Αρωμα ΠΑΣΟΚ στη νέα φορολογική κλίμακα
ΕΤΑΚ το 2009, ΦΜΑΠ το 2010
Στο κυνήγι των πολυμήχανων φοροφυγάδων
Ανάκαμψη ελληνικής οικονομίας
Υπομονή μέχρι το 2010
Οι περικοπές έγιναν νωρίς, αλλά η ανάκαμψη αργεί
Αποταμίευση
Ο γονιός είναι... αλλιώς
Τα υπέρ και τα κατά
Πειραιάς
Το λιμάνι της αγωνίας
Επιχειρήσεις
Ζυμώνονται deals Ελλάδας - Τουρκίας
Χρηματιστήριο
Ελληνοτουρκική προσέγγιση και στα ταμπλό
Χρηματιστήριο Αθηνών
Οι προφήτες της βίαιης ανόδου
Το Χ.Α. ανταμείβει τα μεγάλα ψαλίδια
Στο χορό οι μετοχές του δημόσιου τομέα
Πώς ξένοι ανεβάζουν τον δείκτη
Ανάκαμψη παγκόσμιας οικονομίας
Ανάκαμψη «φούσκα»
Πετρέλαιο & δολάριο
Το δολάριο στην πρέσα
Διεθνείς Αγορές
Η ανεργία πιέζει για ισχυρή διόρθωση
Επενδύσεις
Οι επενδυτές γυρνούν την πλάτη στα ομόλογα
Δημοσιονομικά προβλήματα
Αγώνας δρόμου για το νέο οικονομικό επιτελείο
Άλλες ειδήσεις
Οι Γερμανοί ξανάρχονται
Λιγότερες οι μετοχές