Έντυπη Έκδοση

Διεθνή

Πλανήτης Γη

  • «Δεν ελπίζω τίποτα...»

    Ο Μπαράκ Ομπάμα επέστρεψε την περασμένη εβδομάδα στην Αϊόβα, εκεί όπου όλα ξεκίνησαν θριαμβευτικά γι' αυτόν πριν από περίπου τρία χρόνια. Ομως αυτή τη φορά συνάντησε μια διαφορετική κατάσταση, αφού η σκληρή πραγματικότητα του έριξε έναν κουβά παγωμένο νερό σε κάθε «ζεστή» αίσθηση νοσταλγίας που πιθανόν να είχε απομείνει στο μυαλό του.

    Την ημέρα της παραμονής του, η εφημερίδα «Des Moines Register» δημοσίευσε μια δημοσκόπηση όπου το ποσοστό αποδοχής του κυμαινόταν στο 45%, πτώση 23 μονάδων από τον Ιανουάριο του 2009 και σχεδόν 9 μονάδες χαμηλότερα από το σύνολο που είχε συγκεντρώσει όταν νίκησε εκεί τον Τζον ΜακΚέιν.

    Το επόμενο πρωί, περιτριγυρισμένος -στην αυλή ενός ντόπιου υποστηρικτή του- από 70 ανήσυχους ψηφοφόρους, ο Ομπάμα δέχτηκε καταιγισμό από ερωτήσεις γεμάτες προβληματισμό σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο διαχειρίζεται την οικονομία, τους φόρους και την υγειονομική περίθαλψη. Μια γυναίκα τού υπενθύμισε ότι ο 24χρονος γιος της, ο οποίος συμμετείχε το 2008 πολύ ενεργά στην προεκλογική του εκστρατεία, τώρα αγωνίζεται να βρει μια δουλειά πλήρους απασχόλησης, καθώς ο ίδιος και οι φίλοι του χάνουν την ελπίδα τους, «τη λέξη που αποτελούσε το μήνυμα με το οποίο τους εμπνεύσατε...».

    Εκλογική ήττα

    Δίπλα στον προβληματισμένο Ομπάμα καθόταν και άλλος ένας εκλεγμένος αξιωματούχος, του οποίου η θέση είναι σαφώς πιο δυσχερής: ο Δημοκρατικός κυβερνήτης της Αϊόβα, Τσετ Κάλβερ, που σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις υπολείπεται του αντιπάλου του κατά 19 μονάδες. Η δύσκολη θέση στην οποία βρίσκεται ο Κάλβερ, είναι μόνο το προοίμιο για το τι θα συμβεί στις ενδιάμεσες εκλογές στις 2 Νοεμβρίου: στις βιομηχανικές μεσοδυτικές πολιτείες, οι Δημοκρατικοί κυβερνήτες και οι γερουσιαστές προβλέπεται ότι θα αντιμετωπίσουν ένα τσουνάμι δυσαρέσκειας και εκλογικού καταποντισμού.

    Ωστόσο, τα νέα δεδομένα είναι ότι οι δυνάμεις που διαμορφώνονται, τόσο δημογραφικές όσο και γεωγραφικές, προμηνύουν την εμφάνιση ενός καινούργιου εκλογικού χάρτη, που είναι εξίσου ελπιδοφόρος και επικίνδυνος για τον Ομπάμα στις προεδρικές εκλογές του 2012. Στις μεσοδυτικές πολιτείες η ετυμηγορία σχετικά με τους Δημοκρατικούς υποψήφιους κυβερνήτες και γερουσιαστές είναι παρόμοια με εκείνη στην Αϊόβα. Οι Δημοκρατικοί ελέγχουν τις κυβερνητικές θέσεις σε Ιλινόις, Μίσιγκαν, Οχάιο, Πενσιλβάνια και Ουισκόνσιν, σε κάθε μία εκ των οποίων, σύμφωνα με τους υπολογισμούς της εφημερίδας «New York Times», οι Δημοκρατικοί έχουν περισσότερες από 84% πιθανότητες να χάσουν.

    Ομως οι περιοχές κοντά στις ακτές αποτελούν μια διαφορετική ιστορία. Στην Καλιφόρνια, η γερουσιαστής Μπάρμπαρα Μπόξερ αρχίζει να απομακρύνεται από την Κάρλι Φιορίνα και στη Νέα Υόρκη, παρά το γεγονός ότι ο ιδιόρρυθμος Καρλ Παλαντίνο φόβισε τον Αντριου Κουόμο, κανείς δεν περιμένει ότι μπορεί να επικρατήσει για τη θέση του κυβερνήτη. Οι Δημοκρατικοί πιθανόν να κρατήσουν τις έδρες τους στη Γερουσία σε Ντελαγουέρ, Μέριλαντ, Βερμόντ και πιθανόν στο Κονέκτικατ. Και ενδέχεται να διατηρήσουν ή να πάρουν όλες τις έδρες κυβερνητών στην περιοχή της Νέας Αγγλίας, εκτός του Μέιν.

    Τι γίνεται όμως στην ενδοχώρα; Η κατάσταση της οικονομίας παίζει τον πιο σημαντικό ρολο. Στη βιομηχανική ζώνη της βορειοανατολικής περιφέρειας (Rust Belt) η ύφεση έγινε μακρύτερη και πιο βίαιη απ' ό,τι στις δύο ακτές. Τα ποσοστά ανεργίας σε Ιλινόις, Μίσιγκαν, Οχάιο και Ιντιάνα (όπου οι Ρεπουμπλικανοί θεωρείται ότι θα αποκομίσουν οφέλη σε Γερουσία και Βουλή των Αντιπροσώπων) είναι μεταξύ των δέκα υψηλότερων σε ολόκληρη τη χώρα. Μια καλύτερη εξήγηση έχει να κάνει με το «παιχνίδι» της δημογραφίας και της γεωγραφίας: στις παλαιότερες και πιο λευκές περιοχές της χώρας, οι Ρεπουμπλικάνοι «ανεβαίνουν», αλλά στα νεότερα, πιο ποικιλόμορφα φυλετικά και με περισσότερους μετανάστες τμήματα της χώρας, οι Δημοκρατικοί είναι ακόμα δυναμικά στο παιχνίδι.

    Δρόμος με λακκούβες...

    Στην πραγματικότητα, ο Σάιμον Ρόζεμπεργκ, στο New Democratic Network, διαιρεί τη χώρα σε πέντε εκλογικές περιοχές: τη Βορειοανατολική Ακτή και την Ακτή του Ειρηνικού (και οι δύο, μακράν Δημοκρατικές), τη νότια και μεσοδυτική βιομηχανική περιοχή (πρώην ρεπουμπλικανικής επιρροής που εξελίσσεται να γίνει ένα από τα κάστρα τους) και τη Λατινική Ζώνη, που εκτείνεται από το Τέξας μέχρι τη Φλόριντα, όπου οι ψηφοφόροι κλίνουν ελαφρώς προς τους Δημοκρατικούς.

    Εάν ο Ρόζεμπεργκ έχει δίκιο και έχουν βάση οι παρούσες τάσεις, υπάρχουν καλά και κακά νέα για τον Ομπάμα. Η θετική όψη είναι ότι η χώρα αλλάζει αμείλικτα, με τρόπο τέτοιο που ευνοεί εκείνον και το κόμμα του, καθώς γίνεται πιο «σκούρα» και ενισχύεται με μια συνεχή εισροή καινούργιων ψηφοφόρων, τους οποίους ο Αμερικανός πρόεδρος, θεωρητικά, μπορεί να προσελκύσει. Ωστόσο, οι αρνητικές επιπτώσεις είναι εξίσου προφανείς. Το 2008 ο Ομπάμα μεταμόρφωσε τον εκλογικό χάρτη κατακτώντας «κόκκινες» περιοχές, όπως η Νεβάδα, το Κολοράντο, η Ιντιάνα και η Βόρεια Καρολίνα, τις οποίες και έκανε «μπλε».

    Ομως, εάν δεν επικρατούσε στις μεσοδυτικές Πολιτείες, αυτές οι νίκες θα ήταν για το τίποτα. Δεν υπάρχει, λοιπόν, δρόμος που να τον οδηγεί σε δεύτερη θητεία και να μην περνάει απ' αυτές τις μεσοδυτικές Πολιτείες. Και στις 3 του Νοέμβρη, άσχετα με το πώς θα τα καταφέρουν οι Δημοκρατικοί στις δύο ακτές, αυτό το μονοπάτι είναι παραπάνω από βέβαιο ότι θα γεμίσει με λακκούβες. *

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Διεθνή
Άλλα θέματα στην κατηγορία Διεθνή της έντυπης έκδοσης
Κίνα
Το Νόμπελ στην πλατεία Τιεν Αν Μεν
ΗΠΑ
Ομπάμα: σειρά του Τζόουνς στο ντόμινο των παραιτήσεων
Χιλή
Μια ανάσα από τον πάνω κόσμο
Η «καρδιά» του Τζεφ
Μέση Ανατολή
Στη Χάγη το φονικό ρεσάλτο του Ισραήλ στο «Mavi Marmara»
Ισραήλ: όρκο πίστης θα δίνουν οι μετανάστες για την ιθαγένεια
Γαλλία
«Μαύρη Τρίτη» αύριο για τον Σαρκοζί
Ουγγαρία
Αγωνία και στην Ουγγαρία
Άλλες ειδήσεις
Νεκρή η όμηρος στο Αφγανιστάν
Χο Τσι Μινχ, ανασαίνεις με καλάμι...