Έντυπη Έκδοση

Γυρίζοντας ηφαίστεια ανάποδα

Εχω επιστρέψει από τη Θεσσαλονίκη, πίνω καφέδες, για να φύγει απ' το κεφάλι μου ο νυχτερινός ύπνος του τρένου. Τελευταία για πολλοστή φορά· μ' εκείνη τη δροσιά μέσα στο στήθος που ανταριάζει. Μπορώ να το αφήσω να περάσει, αλλά προτιμώ να γράψω κάτι.

Χειλάκια των κοριτσιών φτιαγμένα απ' τον Φα Πρέστο ή κάποιον που τον μιμείται περίφημα. Η πόλη ορθωνόταν μέσα από μαλλιά που κάποτε χάιδεψα. Οι καπνοί και οι σιγανές κουβέντες στο ξενοδοχείο «Πέλλα». Οπου δεν ξαναπήγα.

Είναι να αναρωτιέσαι για πράγματα, αλλά και να μην αναρωτιέσαι. Ομορφα ποτήρια, που διακοσμούνται από τα απομεινάρια του αφρού. Τα χέρια μου βαριά, σαν ένα τάνκερ, που προσεγγίζει του Μαγγελάνου το Πέρασμα. Συγκλίνοντες αποδεκατισμοί, γεροντότεροι και νεότεροι ποιητές.

Τα ξεχασμένα έχουν παραγίνει: όλες οι πέτρες κείτονται, εκτός από 'κείνες που παρατηρεί ο σκύλος να εκτοξεύονται από τα χέρια του αφεντικού του. Ο σκύλος δεν μπορεί να πετάξει πέτρες. Γίνονται τόσες πλάκες, αλλά συμμετέχω μόνο στις ταφόπλακες.

Η ποίηση είναι δικαίωμα όλων, αλλά δεν υπάρχουν πια άνθρωποι με δικαιώματα. Αχανές ορνιθοτροφείο.

Είμαστε η αφίσα του χρόνου. Και ψεύδομαι ασύστολα, που χρησιμοποιώ πληθυντικό. Καταλαβαίνεις, φίλε μου; Η απουσία είναι έγκλημα, που δεν θα συγχωρεθεί ποτέ: είναι σαν αυτό: η απουσία του Τσάρλι Πάρκερ στα εργοστάσια που κατασκευάζουν σαξόφωνα.

Το μήνυμα προς την Αθήνα για κάτι που ακολουθεί λίγο πιο κάτω: Είναι να είσαι συκοφάντης όσων σε καθιστούν μικρό και βγαίνεις μπροστά να τα πλασάρεις με μια υπογραφή που αξίζει όσο μια σβουνιά από ένα γιακ στα Ιμαλάια. Μιλήστε, λοιπόν, μιλήστε και ευφραίνεστε με όλη την αυτοπάθεια του καθρέφτη και της άγνοιας που σας διακατέχει.

Στη Θεσσαλονίκη συνάντησα ανθρώπους που και μόνον η ανταύγεια του κεριού της ψυχής τους θα μπορούσε να φωτίσει μια ολόκληρη συνοικία.

Στην εκδήλωση για την Απτερο Νίκη έγινε ακριβώς αυτό που χρειαζόταν. Παροξυσμοί μηδέν. Είδα ανθρώπους που θα μπορούν να σέβονται και, αν το θελήσουν, να καταστραφούν δίχως να διατυμπανίσουν ένα κλαψιάρικο ξεφωνητό. Ξέρουν να υποφέρουν, γιατί υποφέρουν κυρίως για τους άλλους.

Στο βιβλιοπωλείο «Σαιξπηρικόν», που καθόμουν, εμφανίστηκε και μια φυλλάδα της αθηναϊκής υποκουλτούρας, με ένα αφιέρωμα στους Μπιτ, «Γιατί να τους διαβάζουμε σήμερα», αλλά προς Θεού, γράφουμε μια ανοησία να περάσει η ώρα, από αύριο ξανά στα καθ' ημάς... Και ως κορωνίδα ένα αστείο κείμενο, γραμμένο από ένα δύσμοιρο πόδι, που έχασε για πάντα το όνειρό του να κάνει την πιρουέτα «ψαλίδι» σ' ένα γαλλικό καν-καν... Ερχεται η αστική αντίδραση μιας νέας Αριστεράς, που έχει ως σπορ να συντηρεί την παραλογοτεχνία, και ανοίγει το στόμα της, για να μας πείσει πως εκφράζει και κάτι παραπάνω από δευτερεύουσες σημασίες. Επί χάρτου όμως, και επί θεσμών: το μηδέν και ο έλεγχος.

Σήμερα έχω πέσει με τα μούτρα στο διάβασμα ενός δοκιμίου που έγραψε ο φούρναρης της γειτονιάς μου, για τις μορφολογικές συνιστώσες των αξιακών διαμελισμών στη σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία. Κατέχει από πρώτο χέρι. Βέβαια, κλέβει πάντοτε στο ζύγι και υποστηρίζει πως κατέχει καλά τις λύσεις για τα δεινά της κοινωνίας. «Οι συγγραφείς που μας πλασάρουν τα λαμόγια, έχουν πικρίσει ως και ψωμί».

Ευτυχώς που η Θεσσαλονίκη δεν φαίνεται να υποφέρει τόσο.

Πρέπει να ξέρεις, mademoiselle, πως εσύ έχεις ανάγκη την κουλτούρα, η κουλτούρα δεν έχει ανάγκη εσένα.

Δεν το αντέχεις να υπάρχουν άνθρωποι που γυρίζουν ηφαίστεια ανάποδα σαν ποτήρια και καταπίνουν τη λάβα.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Βιβλίο
Άλλα θέματα στην κατηγορία Βιβλίο της έντυπης έκδοσης
Κριτική βιβλίου
Η συγγραφή ως αυτο-ανάκριση
Πορθμείο για την ουσία της ύπαρξης
Παραδείσιο πρίσμα
Το πορτρέτο του Στρατηγού
Τεργέστη και άλλες πόλεις του νου
Πότε θα ξεφορτωθούμε τα φέρετρα από την πλάτη μας;
Βιβλία έξω από τη σκόνη του χρόνου
Εγελιανές εκδοχές
Βιβλία για τα Χριστούγεννα
Βιβλία για παιδιά που ψάχνουν
3 βιβλία χωρίς τίτλο
Άλλες ειδήσεις
Η λάμπα, ο Πόε , ο Οσμπορν ή ο Αρανίτσης;
Γυρίζοντας ηφαίστεια ανάποδα
Η λογοτεχνία στον κινηματογράφο