Έντυπη Έκδοση

Τα κόκκινα φανάρια της κρίσης

Σε μια παράσταση ακατάλληλη για ανηλίκους, με δυνατές alternative μουσικές, μεταμόρφωσε ο Κωνσταντίνος Ρήγος «Τα Κόκκινα Φανάρια», την υποψήφια για Οσκαρ ταινία του Βασίλη Γεωργιάδη (του 1963), που στις 17 Ιανουαρίου κάνει πρεμιέρα στο «Κοτοπούλη Rex».

Νίκος Αλεξίου και Αλκηστις Πουλοπούλου Νίκος Αλεξίου και Αλκηστις Πουλοπούλου Παρ' όλα αυτά αρνείται πως δεν θα δούμε «πειραγμένο» το γνωστό έργο του Αλέκου Γαλανού που μας μεταφέρει στην πάλαι ποτέ πειραιώτικη Τρούμπα και στα βάσανα των στραπατσαρισμένων γυναικών της.

Δεν είναι πάντως λίγοι εκείνοι που μέμφονται το ελληνικό θέατρο ότι σε εποχές σκληρής λιτότητας και βαρύτατης κρίσης καταφεύγει σε «τρελές σαραντάρες» και «κόκκινα φανάρια»...

Καλύτερες μέρες

«Αν έπρεπε το θέατρο ν' ασχολείται με τα μνημόνια και τη διαφθορά των πολιτικών, τότε καμία παράσταση από όσες έχουμε δεν θα έπρεπε να έχει ανεβεί στην Ελλάδα. Το θέατρο δεν είναι επιθεώρηση να ασχολείται με την επικαιρότητα», υποστηρίζει ο ταλαντούχος χορογράφος και σκηνοθέτης. «Το θέατρο μεταφέρει αγωνίες. Αλλιώς, γίνεται ντοκιμαντέρ. Θεωρώ ότι τα "Κόκκινα Φανάρια" έχουν υπόσταση και μέσα στην Ελλάδα της κρίσης. Γιατί και στην Ελλάδα της κρίσης υπάρχει, εκτός από πορνεία, η εκμετάλλευση ανθρώπων».

Οι τύποι τους όμως, ναυτικοί, μάγκες και λαϊκές γυναίκες παλαιάς κοπής, δεν είναι είδος υπό εξαφάνιση; «Υπάρχουν όλοι οι ήρωες αυτοί και σήμερα», υπογραμμίζει ο Κ. Ρήγος. «Δεν υπάρχουν και σήμερα άνδρες που εκμεταλλεύονται γυναίκες; Δεν υπάρχουν γυναίκες που ελπίζουν σε καλύτερες μέρες; Δεν έχει αλλάξει τίποτα μετά από πενήντα χρόνια. Μπορεί να μην υπάρχει η Τρούμπα του Πειραιά, αλλά υπάρχουν άλλου είδους Τρούμπες. Το περιθώριο πάντα ήταν περιθώριο και με τον ίδιο τρόπο με της ταινίας λειτουργεί και σήμερα. Τι διαφορά έχει η κοπέλα από την Κρήτη που για να ζήσει τα παιδιά της δούλευε σε πορνείο από εκείνη που έχει έρθει σήμερα απ' το εξωτερικό και είναι αναγκασμένη επίσης για να ζήσει τα παιδιά της να εκπορνευθεί;».

Η σκηνική μεταγραφή της Ερης Κύργια και η παράστασή της δεν εκσυγχρονίζουν το κινηματογραφικό έργο; «Το φέρνουμε στο σήμερα άχρονα, χωρίς να αλλάζουμε τα πρόσωπα ή τις σχέσεις τους. Δεν προσπαθώ να κάνω το έργο κάτι άλλο από αυτό που είναι», λέει ο σκηνοθέτης.

Ο Κωνσταντίνος Ρήγος, άνθρωπος ευπροσάρμοστος, δεν βιώνει την κρίση αρνητικά. Ηταν από τους πρώτους που τη διέβλεψαν. «Δεν έμεινα άφωνος με αυτό που συμβαίνει». Ούτε καν η ιστορία με τη λίστα Λαγκάρντ τον εξέπληξε. «Απλώς, η σύγχρονη Ιστορία αυτής της χώρας επαναλαμβάνεται. Ο,τι έζησαν οι παλαιότεροι, βιώνουμε κι εμείς σήμερα με ανάλογο, τραγικό τρόπο. Εδώ διαψεύστηκαν τα όνειρα της δεκαετίας του '70, κατόπιν του '80 και του '90. Τα δικά μας δεν θα διαψεύδονταν;».

Ακούγεται υπέρ το δέον στωικός. «Δεν ξέρω αν ακούγομαι στωικός ή πραγματιστής. Αλλά η παρούσα φάση χρειάζεται ψυχραιμία. Μην μου πείτε ότι δεν τα ξέραμε όλα από παλαιότερα;. Τι κρύβουν;. Και πού κρύβονται;. Η διαφορά είναι μία: τα πράγματα γίνονται πλέον απροκάλυπτα. Γιατί είναι ο τρόπος ζωής μας πιο απροκάλυπτος. Δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς, με την πληροφορία που τρέχει στο Ιντερνετ και την ανωνυμία πίσω από την οποία μπορούν να σε ξεσκίζουν. Αγριες δεν είναι οι μέρες μας; Οσο περνά ο καιρός θα γίνονται αγριότερες», προβλέπει.

Η βία, από κάθε κατεύθυνση, είναι εξάλλου ό,τι βιώνει περισσότερο και από την κρίση: «Οπως και οι ήρωες των "Κόκκινων Φαναριών". Να που αποδεικνύουν πάλι πόσο μας αφορά», σχολιάζει.

Βία δεν είναι και οι ευρωπαϊκές μομφές ότι είμαστε συλλήβδην λαός τεμπέληδων; «Εγώ γνωρίζω και μπορώ να μιλήσω για τον εαυτό μου. Οτι δούλεψα πολύ και έδωσα το μάξιμουμ που μπορούσα. Από εδώ και πέρα ως Ελληνες πρέπει να πορευτούμε δουλεύοντας. Ελπίζοντας ο κόπος μας να μην πάει στράφι. Γιατί υπάρχει μεγάλη πιθανότητα. Εγώ δούλεψα, αλλά ποτέ δεν θα πω ποιος δεν δούλεψε, κατά τον ίδιο τρόπο που δεν θα με δεις να βγω να πω "Αυτός είναι κλέφτης!". Αφού εγώ δεν είμαι κλέφτης, ας τα βρει ο κλέφτης με τη συνείδησή του».

Ποιός φταίει

Δεν τον θυμώνουν οι κλέφτες του «εθνικού πλούτου». Τα χαράτσια, που οι περισσότεροι αδυνατούν να καταβάλουν; «Όταν με δάνεια αγόραζαν 800 ακίνητα και κάθε οικογένεια έπρεπε να έχει 4 οχήματα, ποιος έφταιγε; Τώρα τρέχουν να πληρώσουν τα σπασμένα. Αλλά πραγματικά εύχομαι να τελειώσει γρήγορα αυτό που ζούμε. Μπορεί να ακούγομαι ήρεμος, αλλά τα έχω φάει τα χαστούκια μου κι εγώ. Και επειδή τα τελευταία 10 χρόνια είχα την τύχη να δουλέψω σε διαφορετικούς χώρους, με διαφορετικούς ανθρώπους -δεν ήμουν ποτέ ο καλλιτέχνης που είχε κλειστεί σε έναν πύργο-, και έχω γνωρίσει και πώς είναι η νύχτα και πώς είναι οι άνθρωποι που τη νύχτα διασκεδάζουν, ελπίζω όλος αυτός ο χαμός που ζήσαμε θα επαναπροσδιοριστεί. Δεν αντέχουμε άλλο!».

info

«Κόκκινα Φανάρια». Σκηνοθεσία - σκηνικά - χορογραφία: Κωνσταντίνος Ρήγος. Διασκευή - δραματουργική επεξεργασία: Ερη Κύργια. Παίζουν οι: Νίκος Αλεξίου, Κωνσταντίνος Ασπιώτης, Ευγενία Δημητροπούλου, Μαρία Κίτσου, Ελένη Κοκκίδου, Κωνσταντίνα Μιχαήλ, Παναγιώτης Μπουγιούρης, Αλκηστις Πουλοπούλου, Φοίβος Ριμένας, Νικόλας Στραβοπόδης, Θεοδώρα Τζήμου, Έλενα Τοπαλίδου, Γιάννης Τσεμπερλίδης και Νίκος Ψαρράς.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Θέατρο
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Άλλες ειδήσεις
Ναζιστική τρομοκρατία απειλεί την τέχνη
Γυμνή πρόκληση
Μουσική
Τα κόκκινα φανάρια της κρίσης
Αχ, Πάβλοβα...
Τόσο μικρή, τόσο ακριβή
Ευτυχώς, μαθαίνω ακόμη
Η Τέχνη εξευγενίζει την ανθρωπότητα
Ο άγνωστος Γύζης -οι χαμένες επιστολές του
«Με πονάει που τα παιδιά μας εκπατρίζονται»
Και δύο ταινίες για τη Χρυσή Αυγή
Ανασκαφή στη Σελλάδα της Θήρας
Αστεγοι πέντε αστέρων
Ενα σάουντρακ για τη διαρκή εγκατάλειψη
Από το γκέτο του Κόμπτον ξανά
Ο πολιτισμός της κουζίνας
ΜΠΟΡΟΥΜΕ με απλά βήματα να εξοικονομήσουμε φαγητό
Διαχρονική αξία
Τα 8.500 χιλιόμετρα του απόλυτου αγώνα